Stijl kent geen leeftijd: het poloshirt

Verzorging

Stijl kent geen leeftijd: het poloshirt

Door -

Deel dit artikel

De sport polo lijkt voor de sjieke elite te zijn, maar is best wel een pittig gebeuren, waarin het er heftig aan toe kan gaan en waarbij veel van de spelers en de paarden wordt gevergd. Minstens zo fanatiek was het spelletje rond het poloshirt. 

Op de foto: De acteur Steve McQueen in een polo van Lacoste

Elke week een leeftijdloos mode-item voor mannen, gezien door Vincent Slingerland van men's store MONO Den Haag

Het spel met deze all time classic begon in de late 19e eeuw, in het Indiase Manipur, waar Britse soldaten de allereerste Polo club oprichtten. De sport waarin mannen gezeten op paarden met een lange stick een bal in het doel van de tegenpartij moesten zien te krijgen, begon al snel aan populariteit te winnen. Opvallend was de outfit van de spelers. Om ervoor te zorgen dat de kragen van de shirts niet omhoog waaiden, werden die vast gemaakt met knoopjes. Deze voorlopers van het button down shirt, dat later werd geperfectioneerd door het Amerikaanse Brooks Brothers, werden poloshirts genoemd.

Zijn bijnaam was 'crocodile'

Maar deze shirts met lange mouw hadden toen nog weinig van doen met het model dat we vandaag de dag kennen. Die begon pas vorm te krijgen toen de Franse tennislegende Jean René Lacoste besloot om het tennisshirt een make over te laten geven. De lange mouwen verdwenen en maakten plaats voor korte mouwen. Daarnaast kwam er een klein kraagje, met een paar knoopjes aan de voorkant en werd het shirt gemaakt van piqué katoen, een stof met een klein ribbeltje dat de huid liet ademen en ook een zekere stretch had, zodat het bij elke beweging van de tennisser mee veerde.

Tot slot was de lengte van het shirt achter langer dan van voren, zodat het van achteren in de broek kon worden gestopt, terwijl het van voren luchtig en los kon blijven hangen. Het shirt werd gecompleteerd door het logo van een krokodil op de linkerborst. Omdat de tenniskampioen een grote neus had en zijn bijnaam daarom 'crocodile' was, kreeg het shirt het logo van een krokodil op de linkerborst.

In de jaren zeventig kon je het Lacoste poloshirt (want die naam bleef kleven) in allerlei kleuren kopen. Zelf vond ik de kleur lavendel heel mooi, die je alleen in Frankrijk kon krijgen. Je zou denken dat de hegemonie op het poloshirt voor bijna 100 % bij Lacoste lag. Maar dat liep even anders toen de Amerikaanse ontwerper Ralph Lauren in 1972 een naam zocht voor zijn casual wear collectie en op Polo Ralph Lauren kwam.

Een ware polo-strijd

Alles wat onder de naam Polo verscheen, van broeken tot tassen en van jassen tot hoeden, kreeg het logo van een polo-speler te paard. Dus ook de poloshirts die Ralph Lauren met veel gevoel voor marketing op de wereld losliet.

Er ontstond een ware polo-strijd tussen Lacoste en Lauren, die bijna de hele jaren 80 bestreek, en die uiteindelijk in het voordeel van de Amerikaan werd beslecht, al kwam er begin jaren negentig een beduchte concurrent bij in de vorm van het polo-shirt van de Australische tennisser Fred Perry. Tegenwoordig zijn er naast die van Lacoste en Polo Ralph Lauren, geweldige, eigentijdse polo-shirts verkrijgbaar, zoals die van Pretty Green, het merk van Liam Gallagher van Oasis, of die van Merc. Het blijft in ieder geval een kledingstuk dat weigert om aan leeftijden te doen.

Let niet op de onwijze stijl-nerd die onderstaand filmpje aan elkaar praat, maar wel op wat hij zegt. Want daar zit een boel waarheid in. Er is bijna geen kledingstuk waar je zo de fout mee in kan gaan als met het poloshirt.

Deel dit artikel