Kopzorgen

Verzorging

Kopzorgen

Door -

Deel dit artikel

Vanaf het moment dat ik besloot mijn baard te laten staan gaf ik onmiddellijk de verzorging over aan een professioneel barbier. Oude eiken counters, zwart wit foto’s uit vervlogen tijden, een valse piano, bokshandschoenen aan de muur en her en der een fles whisky.

Mannen met strakke baarden in bretels. Jaren twintig muziek, hete doeken, scherpe scheermessen en een grote fles goedkope eau de cologne die naar citroen ruikt en aan je oma, Maya zeep en 4711 doen denken. Of aan je vader, Old Spice en Tabac Original.
Ik ga dus voor de maandelijkse scheerbeurt in zo’n mancave.
En het is nogal een ritueel. Met drie verschillende apparaten, warme en koude handdoekjes en een hoop getrut. Na deze minutieuze behandeling moet ik meestal tussen de 30 en 40 euro afrekenen.
Goudvlokken in mijn baard, olie uit een zeldzame boom, speciaal baardvoer, het zal.
Lijkt me vrij marktconform wanneer je de tijd en skills in ogenschouw neemt.
Huur maar eens een stukadoor voor een uurtje.
Gisteren had ik tijd over tussen twee afspraken door in Amsterdam en mijn snorharen kriebelden op de lip. Dus ik besluit mijn loyaliteit richting de vaste barbier even te laten en via google maps en toverwoord ‘barber’ word ik naar een Amsterdamse zijstraat geleid.
Een keurig betegelde zaak. Spiegels, vier stoelen. Wachtstoelen nog in het plastic.
Net als bankstellen in de jaren zeventig.
Bij binnenkomst word ik toegelachen door een vriendelijke Marokkaanse heer op leeftijd die de volgende in de rij is. Ik neem plaats naast hem. Terwijl de kapper bezig is valt mijn oog op een jonge man die achter een afsprakencomputer zit. Ik maak oogcontact en vraag of ik geholpen kan worden zonder afspraak. Hij reageert niet. Ik probeer het nogmaals maar opnieuw geen enkele reactie.
Een lege blik. De meneer naast me blijkt een vaste klant te zijn en helpt me met:
‘Heeft geen zin. Hij zegt niks meer. Stop er maar mee. ’
De jongeman in kwestie lijkt na verdere bestudering inderdaad nogal ver in het autisme spectrum te bivakkeren. Dus ik richt me tot de kapper zelf, die net een cape over mijn buurman drapeert.‘Kun je mijn baard trimmen ?’
Hij draait mijn kant op en ik kijk hem aan.
Ik probeer zo onbewogen mogelijk naar hem te kijken.
Want ik zie een man met een muizenhoofd.
Nog nooit heb ik zoiets gezien. In ieder geval niet live.
Een veel te klein hoofd, spitse neus en flaporen.
Het lijf is te groot voor z’n hoofd of andersom.
Ik denk in een ouderwetse Bananasplit terecht te zijn gekomen.
Eerst een korte maar stevige staarwedstrijd met een autist achter het afsprakenboek en nu een knippende muis. Vanaf dit moment is het moeilijk om niet naar het hoofd van de kapper te blijven kijken.
Dus dwing ik mezelf maar op mijn telefoon te kijken.
En kom via foto’s van mensen met kleine hoofden op een site over microcefalie.
Een aandoening. De muis lijkt op een kind met het Zika virus.
Precies dat, al ben ik geen arts natuurlijk. Materiaal voor collegebanken.
En zulke mensen kunnen zwakbegaafd zijn.
Bovendien heeft hij een vlijmscherp scheermes in handen.
Na de heer voor mij te hebben geholpen word ik vriendelijk gewenkt.
De kapper heet Khalid en geeft murmelend een denkbeeldige scheerlijn op mijn gezicht aan. En begint voortvarend te scheren terwijl ik probeer zo min mogelijk te staren naar zijn fascinerende gezicht.
Met chirurgische precisie valt hij mijn baard aan.

Deel dit artikel