Ard Schenk - De beste zijn was een soort bijkomstigheid

Verzorging

Ard Schenk - De beste zijn was een soort bijkomstigheid

Door -

Deel dit artikel

De veelvoudig Olympisch kampioen schaatsen is op een mooie missie: 50plussers in beweging brengen.

Op 7 april vlogte Mick vanuit de sportschool deze boodschap de wereld in:

Zweten en vloggen (deel 3)- “Vandaag lazen we een mooi interview op parool.nl met de 75-jarige (!) Ard Schenk. Wat ziet die man er geweldig uit! Hij is in ieder geval een wandelend uithangbord voor zijn missie: 50plussers in beweging brengen.”

Ik moest meteen terugdenken aan 10 jaar geleden, toen ik Ard Schenk interviewde voor mijn toenmalige rubriek in Men’s Health: ‘het Fotomoment van...’ Waarin ik mijn ‘oude’ sporthelden vroeg welke foto uit hun carrière het dierbaarst was. Mannenzaken neemt je 10 jaar terug in de tijd.

‘Ik heb nooit als een asceet geleefd. Ik heb het leven genomen zoals het kwam, met veel plezier.’

Op 16 september 2009 werd Ard Schenk 65 jaar. En dat is niet onopgemerkt gebleven. De volgens vele kenners nog altijd beste Nederlandse schaatser aller tijden werd geëerd met een prachtige vuistdikke biografie van 528 bladzijden, geïllustreerd met ruim 400 foto’s. Voor de jongeren onder ons: Ard Schenk won in zijn carrière (1964-1974) alles wat er te winnen viel. Met als hoogtepunt 3 gouden medailles (1500, 5000 en 10.000 meter) op de Olympische Winterspelen van 1972 in Sapporo. Hetgeen toen leidde tot een heldenverering die vandaag de dag hooguit is weggelegd voor popsterren.

‘Er is wel een periode geweest dat ik 10, 12 kilo zwaarder was. Ik had de schaatsen ver weg gegooid.’

Het moet gezegd, de jaren zijn hem absoluut niet aan te zien. Zijn geheim? ‘Ik heb nooit als een asceet geleefd. Ik heb het leven genomen zoals het kwam, met veel plezier. Maar, ik had de mazzel dat ik als schaatser een puike conditie had opgebouwd. Er is wel een periode geweest dat ik 10, 12 kilo zwaarder was. Ik had de schaatsen ver weg gegooid. Deed nog wel wat conditiewerk, maar zeker niet genoeg. Ik was chef de mission voor de Winterspelen. Ging met de auto naar de praktijk in Purmerend. (Schenk was toen fysiotherapeut.) Om daarna het land in te gaan. Broodjes bij de vergaderingen. En ‘s avonds om half elf denken, Hé, ik heb eigenlijk nog niet gegeten. Dus hup, de koelkast nog maar even open. Daar ben ik in 1998 mee gestopt. Sindsdien ga ik met de fiets van Grootschermer naar de praktijk. Rond een uur of zes sta ik op. En ‘s middags maak ik op de terugweg een ommetje over de prachtige dijkjes en polderwegen. Zo rijd ik iets van 1,5 tot 2 uur per dag. Heerlijk. Als er veel regen en wind is, stap ik thuis meteen in bad. Ben ik even een uurtje van de wereld... en daarna ben ik er weer. Op zondag rijd ik in de zomer met een ploegje. En ‘s winters mountainbike ik in de duinen van Schoorl. Zo houd ik de zaak in balans. Ik weeg nu 87/88 kilo, is zelfs wat minder dan tijdens mijn actieve periode.’

‘Steeds maar over jezelf praten is niet goed voor een mens.’

Illustratief over hoe Schenk in het leven staat, is de opmerking die hij aan het begin van ons gesprek maakte. Over de foto heb ik een nieuwe brainwave gehad. Ik heb nu een foto van grutto's in gedachte, een heel mooie. Daar zie ik veel zaken in die me bezighouden en ook zoiets als teamwork, gemeenschapszin, perfectie. Het lijkt ook op schaatsen in een ploegen-achtervolging. Heel veel dus om over te filosoferen. Dat is heel anders dan een eigen foto, maar veel beter. Steeds maar over jezelf praten is niet goed voor een mens.’

Waarna hij glimlachte, opstond en wegliep... Om terug te komen met een gigantische (120x80 cm) op hardboard geplakte zwartwit foto. (Die onder dit artikel in de gallery staat.) ‘Ik heb hem ooit gekregen op een of ander gala waar de foto hing. Ik sleep hem al jaren mee. Hij heeft op zolder gestaan, in mijn werkkamer, in de garage… Hij staat nu in mijn kleed/sportkamer. Ik kom hem nu elke dag tegen. Het gekke is, hij staat niet in de biografie. [Lacht.] De uitgever zei nog, Verdorie Ard, kom je nu met die plaat! Gewoon niet aan gedacht. Ik heb lades vol met foto’s.

‘Voor mij was het plezier in het bewegen, in het schaatsen, en in het leven eromheen, véél belangrijker dan te kunnen zeggen dat ik de beste was.’

Weet je dat ik geen idee had waar en wanneer deze foto is gemaakt? Ben ‘m pas nu wat beter gaan bekijken. Hij moet gemaakt zijn tijdens het WK van 1971, in het Nya Ullevi Stadion in Göteborg. Als ik zo kijk, naar de houding en de zit, dan denk ik aan de 5 of 10 km. Kijk ik ook naar het licht, dan moet het de 10 km zijn, want het is nog niet donker. Het is ergens aan het begin van de race. Het gezicht is ontspannen, niet vermoeid. Dit is een karakteristieke foto, er zit veel ontspanning en stabiliteit in. Ik reed toch een wereldrecord, 15.01.6. Het gevoel dat in die rit los kwam, heb ik altijd heel anders ervaren dan mensen denken. De beste zijn was een soort bijkomstigheid van het plezier hebben in schaatsen. Je komt bij de besten, en dan gaat het er natuurlijk om de allerbeste te zijn. Dat fenomeen ken ik wel. Maar voor mij was het plezier in het bewegen, in het schaatsen, en in het leven eromheen, véél belangrijker dan te kunnen zeggen dat ik de beste was. Deze foto geeft mijn schaatsgevoel weer. Is het niet gek dat ik er - onbewust - altijd voor heb gezorgd dat hij bij mij is gebleven?’

Gallery

  • Ontspannen op weg naar een wereldrecord - 15.01.6 - op14 februari 1971 in het Nya Ullevi Stadion te Göteborg.

Deel dit artikel