Vakantietip: Road Trip Paradijs Zuid-Tirol

Reizen

Vakantietip: Road Trip Paradijs Zuid-Tirol

Door -

Deel dit artikel

Zuid-Tirol! Een paradijselijk mooie vakantiebestemming die zomaar op ons ligt te wachten.

Een gebied waar je met ongeveinsde gastvrijheid wordt ontvangen. Het is er van vroege lente tot ver in de herfst een paradijs voor de liefhebber van een road trip, bij voorkeur in een cabrio of op de motor. Je kunt er ’s winters ook nog eens op hoog niveau wintersporten. Het luistert naar de namen Südtirol en Alto Adige. Laten we het voor het gemak vanaf nu maar Zuid-Tirol noemen. En het ligt in Noord-Italië.

Vakantievieren is in dit prachtgebied een feestje

Wij Nederlanders hebben - al sinds de begin jaren zestig van de vorige eeuw - de hardnekkige neiging om zo snel mogelijk door Zuid-Tirol te rijden. Downhill vanaf de Brennerpas, handen aan het stuurwiel, de rechtervoet op het gas, de ogen strak op vooruit ingesteld, op weg naar populaire Italiaanse oorden als het Gardameer en Toscane.

En toegegeven, al jagend over de A22 autostrada del Brennero in de richting van Verona, vlak langs de industriegebiedjes van steden als Brixen, Bozen en Trento, is er ogenschijnlijk geen reden om het gebaande pad te verlaten. Maar ik waarschuw je alvast... de kans is levensgroot aanwezig dat je na het lezen van dit artikel de volgende herfstvakantie in Zuid-Tirol wilt vieren. En ik zeg niet zonder reden ‘vieren’. Want vakantie is in dit ‘vergeten’ Noord-Italiaanse prachtgebied een feestje.

‘Zuid-Tirol is goed voor 300 zonnedagen per jaar en waar je ook kijkt is er uitzicht op de indrukwekkende en energieke schoonheid van de Dolomieten.’

Je wordt in Zuid-Tirol net zo gemakkelijk begroet met een zangerig guten Morgen als met een sprankelend Buongiorno. Waarbij de bijbehorende twinkelende ogen de universele taal spreken van mensen die het naar hun zin hebben. Wat niet zo gek is in een gebied met ruim 300 zonnedagen per jaar en dat - waar je ook kijkt - uitzicht biedt op de indrukwekkende en energieke schoonheid van de Dolomieten. Die niet voor niets door UNESCO tot Werelderfgoed zijn uitgeroepen.

Je zou het vanwege de massaliteit niet altijd zeggen, maar vakantievieren is eigenlijk een strikt persoonlijk fenomeen. Ieder doet het op zijn eigen manier. Tenminste, als je verstandig bent. Grote Liefde, bijvoorbeeld, heeft het niet zo op wat zij ‘Stapels oude stenen bekijken’ noemt. Zo waren we ooit in de Spaanse stad Granada. En we hadden, op dringend advies van goede vrienden, kaartjes gekocht voor het Alhambra. Want ‘dat moest je gezien hebben!’ Was nog een heel gedoe, want er zijn zoveel mensen die het ‘gezien moeten hebben’ dat je een tijdslot bij je kaartje kreeg toegewezen. Wij mochten er om half 5 ’s middags in. We zaten rond die tijd echter heerlijk aan de tapas en we zijn blijven zitten. Terug in Nederland hebben we het keurig opgebiecht. Sindsdien zijn we officieel bestempeld tot cultuurbarbaren. Een Geuzennaam die we overigens met gepaste waardigheid dragen.

Dat is pas tijdreizen: een hike in Zuid-Tirol die je 250 miljoen jaar terug in de tijd voert!

Maar in Zuid-Tirol hebben we wel degelijk ‘oude stenen’ gezien. En dan niet in de vorm van een protserige kerk of decadent paleis, maar in de oervorm van oude stenen en rotspartijen. En het was adembenemend in meerdere opzichten.

We hebben een zogenaamde guided hike in de Bletterbachschlucht gedaan. Die kloof is één van de slechts drie plekken op aarde waar je letterlijk tot 250 miljoen jaren terug in de tijd kunt kijken. Onze gids bracht ons in Jip en Janneke geologentaal van het heden naar het verste verleden dat we op aarde kennen, en weer terug. Zonder dat we het spoor bijster raakten. En het laatste traject, vanuit de kloof terug naar onze tijd, voerde ons over circa 300 ‘traptreden’, die ook nog eens 300 verschillende vormen en hoogtes hadden. Soms waren het een paar houten treden, dan weer vrij willekeurig gestapelde rotsjes, en dat afgewisseld met ‘gewone’ hellinkjes waarvan het stijgingspercentage niet onder de 10% kwam. Iets was onze gids vooraf maar niet had gemeld. Anders had Grote Liefde haar hoefjes meteen al in het zand van Zuid-Tirol gezet... Dat gebeurde uiteindelijk toch, maar toen waren we al over de helft van de beklimming. De adempauze duurde amper 5 minuten. Wat op rotsen van miljoenen jaar oud eigenlijk niet telt. En na een eerlijke en toch heerlijke lunch – daar zijn de Zuidtirolers ware meesters in - was het leed alweer geleden. Maar feit is dat we na deze ervaring toch met andere ogen naar oude stenen kijken.

‘Hoge kwaliteit die in alle bescheidenheid aan de Mannenzakenman wordt gebracht. Niet zo gek dat we een tikje verliefd zijn geworden, toch?’

Nu moet ik iets bekennen. En ja, ik weet dat je als redacteur van een online magazine als Mannenzaken toch een zekere mate van objectiviteit moet behouden. Maar het is niet anders... Grote Liefde en ik zijn een beetje verliefd geworden op Zuid-Tirol tijdens ons eerste bezoek. Nu wordt vaak gezegd dat liefde blind maakt. Maar in dit geval heeft het ons de ogen geopend. (Wat geen straf is als je op grote hoogte in de ongenaakbare schoonheid van de Dolomieten zweeft.)

Het gebeurde in een kabelbaan op weg naar het MMM Corones museum, gelegen op 2275 meter hoogte op het Kronplatz plateau, ofwel Plan de Corones. Het ultramodern ogende museum biedt een spectaculair panoramisch uitzicht en is gewijd aan de aloude kunst van het bergbeklimmen, met als grote inspiratiebron het klimbeest Reinhold Messner. Om een idee te krijgen, Messner was de eerste man die zonder extra zuurstof de Mount Everest op de knieën kreeg. Dat deed hij vanwege de simpele reden dat ‘ie altijd zonder luchtdoping klom. Messner is God onder de alpinisten. En het is een man die met beide benen op de grond is blijven staan. En dat is nou precies waar Zuid-Tirol voor staat. Hoge kwaliteit die in alle bescheidenheid aan de Mannenzakenman wordt gebracht. Niet zo gek dat we een tikje verliefd zijn geworden, toch?

Een sterrenrestaurant bouwen op 2275 meter hoogte?

Maar goed, we waren dus op weg naar het Kronplatz plateau en onze mede-liftbewoner sprak de volgende woorden... “In Zuid-Tirol doen we liever niet aan après ski zoals bij onze bovenburen. [Hierbij wees hij naar het noorden, in de richting van Oostenrijk.] Na het skiën gaan we naar ons appartement of hotel, we kleden ons om in avondkleding en we gaan lekker uit eten. Daarom zijn onze restaurants, waar je ook komt, altijd van minimaal een prima niveau. Dit is wel Italië, hè. En dat is ook de reden waarom een met Michelin-sterren bekroonde entrepreneur het aandurft om hier bovenop het Plan de Corones een restaurant te bouwen.”

We keken elkaar en hoefden niets meer te zeggen. Hier gaan we gegarandeerd terugkomen.

In de verfrissende schoonheid van de Dolomieten gelden blijkbaar andere wetten.

Begin juli ligt er geen sneeuw op de hellingen en rond de kabelbaanstations van Zuid-Tirol. En we hebben allemaal wel eens de betonnen troosteloosheid gezien van een wintersportlocatie zonder sneeuw. Dat is zo mogelijk nog naargeestiger dan een badplaats in de winter.

Maar in de verfrissende schoonheid van de Dolomieten gelden blijkbaar andere wetten. Bovenop het Kronplatz plateau was het een levendigheid van belang, met alleen maar blije en relaxte mensjes. De kwaliteit van eten en bediening in het buffetrestaurant zou in andere landen zonder enige schroom worden aangeprezen als van sterrenniveau. Er werd gebouwd aan het nieuwe restaurant, er werd ontspannen geflaneerd in de zon, er werd stevig gehiked, er werd lekker gespeeld door kinderen, mountainbikers reden af en aan...

‘Het maakt niet uit welke route je kiest, je kunt eigenlijk niet misgrijpen in Zuid-Tirol.’

En zo was het overal waar we uit een skilift of uit onze good old MG TF (uit 2002 met ruim 238.000 km op de teller) stapten. En dit is het laatste wat ik erover zeg: als je van een road trip houdt, dan moet je hier zijn. De wegen in Zuid-Tirol zijn goed onderhouden en voeren je langs de mooiste ver- en dichtbij gezichten die je je maar kunt voorstellen. Het maakt niet uit welke route je kiest, je kunt eigenlijk niet misgrijpen in deze regio. Om je toch een beetje grip te geven, krijg je van ons de namen van drie door het gebied verspreide hotels waar wij gelogeerd hebben. Of beter gezegd, waar we in de watten zijn gelegd met fijne kamers die ook nog eens heel keurig geprijsd waren.

Hotel Greif in Bozen

Hotel Goldener Adler in Bressanone

Romantikhotel Santer in Dobbiaco

 

Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met IDM Südtirol / Alto Adige

 

Gallery

  • De Bletterbachschlucht is één van de slechts drie plekken op aarde waar je letterlijk tot 250 miljoen jaren terug in de tijd kunt kijken.
  • De ongenaakbare schoonheid van de Dolomieten: bergen, lucht en water.
  • Je stapt zomaar ergens uit je cabrio en daar sta je dan...
  • Die drei Zinnen, een Dolomieten trio waar bergbeklimmers van dromen
  • Museum with a view: het Messner Mountain Museum (MMM) op Plan de Corones.
  • Swingen op de motor, van de ene heerlijke bocht naar de andere.
  • Welke route je ook neemt, je weet niet wat je ziet!

Deel dit artikel