Toeren in Ligurië

Reizen

Toeren in Ligurië

Door -

Deel dit artikel

Soms hebben we het gevoel dat we ‘overal’ zijn geweest en ‘alles’ hebben gezien. Wat natuurlijk onzin is. Er liggen her en der in Europa nog prachtige pareltjes verscholen. Gelukkig zijn er lezers van Mannenzaken die hun favoriete hide aways met ons willen delen. Zoals Margreet Boon, die 33 jaar geleden viel voor de charmes van Ligurië. Enfin, lees haar mooie liefdesverklaring maar. Speciaal warm aanbevolen voor motorrijders…

Vanaf de Franse grens richting Genua loopt de Italiaanse snelweg A10 parallel aan de Middellandse zee, daarbij de uitlopers van de Italiaanse Mediterrane Alpen - letterlijk – doorkruisend in een schijnbaar eindeloze afwisseling van tunnels en viaducten. Met aan de ene kant de vele blauwschakeringen van de zee en aan de andere kant de bergvalleien, biedt deze route in Ligurië fantastische uitzichten. En het kan nog beter.

‘Zo veel schakeringen blauw had ik niet eerder in water gezien, terwijl aan de bergkant tinten groen opdoken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.’

In 1985 kwam ik voor het eerst in deze regio van Italië. Gezeten op de buddyseat van een Honda CX 500 C, aan alle kanten ingeklemd tussen kampeerspullen, reed ik met mijn verkering half Europa door. Na de fantastische rit door Zwitserland lieten we in Noord-Italië al snel de bergen achter ons. Aan de dodelijke saaiheid van de Autostrada over de vlakte van Piëmonte leek geen einde te komen en ik keek halsreikend uit naar de in de verte opdoemende contouren van de bergen in Ligurië. Het moment dat we vanuit de bergen de zee zagen, was verpletterend. Zó veel schakeringen blauw had ik niet eerder in water gezien, terwijl aan de bergkant tinten groen opdoken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.

De geleidelijk stijgende weg geeft bij iedere bocht meer geheimen van de vallei prijs.

Ons doel was de grensstad Ventimiglia in de wetenschap dat daar in de buurt, afgaand op de jeugdherinnering van mijn vriend, een camping te vinden zou zijn. Vanuit de verkeerschaos van Ventimiglia reden we over de SP64 de Nervia vallei in. Een weinig aantrekkelijk eerste stuk – de vallei is in dit brede deel volgebouwd en maakt een industriële indruk. Maar o, hoe snel verandert dat!

De geleidelijk stijgende weg geeft bij iedere bocht meer geheimen van de vallei prijs. Beginnend in tropische sferen met overal palmen en citrusvruchten krijgt de begroeiing een meer bergachtig karakter. Net als de dorpjes die in het landschap verspreid liggen alsof ze door een reuzenhand als pepernoten zijn uitgestrooid. Kleine vestingstadjes zijn het, strategisch gelegen en organisch gebouwd langs heuvelwanden en riviertjes.  Halverwege de vallei bleven we hangen bij het dorpje Isolabona, waar we ons minitentje op Camping Delle Rose opzetten.

‘En last but not least de culinaire genoegens! Italië blijft Italië: hier wordt niet de spot gedreven met eten en drinken. Wat de omgeving oplevert wordt ten volle genoten en met liefde gedeeld.’

We zijn nu 33 jaar verder. De Honda (inmiddels een oldtimer!) rijdt nog steeds en zal binnenkort opnieuw in Isolabona staan. Niet naast een tent maar in de garage naast zijn kleine zusje, een Honda Rebel 250CC. Wij slapen dan in ons eigen huis in het dorp, en ik fiets dagelijks naar mijn werk op de camping. Wat ik komende zomer opnieuw een paar maanden mag doen. Mijn man gebruikt zijn vakantie om op de motor de reis van 33 jaar geleden nog eens dunnetjes over te doen, en om mij gezelschap te komen houden, natuurlijk. Maar ook om opnieuw dagenlang te toeren door dit onwaarschijnlijk mooie landschap.

Daarin is hij niet de enige. Ieder voor- en najaar weten motorrijders de weg naar de camping te vinden. Niet alleen voor wegmotoren, maar ook voor off road en enduro rijders is dit een aantrekkelijk gebied. De valleien die de bergen doorsnijden hebben allemaal redelijke tot goede wegen die de dorpen verbinden.

‘Wees als de Italianen. Neem niet alleen de tijd voor het leven, maar vooral… geniet ervan!’

Vanuit de Nervia vallei is de Ligurische Grenzkammstrasse (LGKS) goed bereikbaar. Dit is één van de vele oude militaire (onverharde) wegen die hier door de bergen lopen. Het zijn wegen die ook onder jeeprijders populariteit genieten. Vaak ontmoet ik vriendengroepen die de camping als uitvalsbasis of ‘via punt’ gebruiken. Want naast het motorrijden biedt de omgeving nog zó veel te genieten; het mediterrane klimaat en de unieke combinatie van bergen en zee, die een even zo unieke flora en fauna opleveren.

En last but not least de culinaire genoegens! Italië blijft Italië: hier wordt niet de spot gedreven met eten en drinken. Wat de omgeving oplevert wordt ten volle genoten en met liefde gedeeld. Al met al een streek die de moeite van het ontdekken meer dan waard is. En heb dan vooral geen haast om die ontdekkingen te doen.  Wees als de Italianen. Neem niet alleen de tijd voor het leven, maar vooral… geniet ervan! En dat is toch het beste inzicht dat we op onze leeftijd verworven hebben, of niet?

 

Deel dit artikel