Rijden als een dolle stier

Reizen

Rijden als een dolle stier

Door -

Deel dit artikel

Nu iedereen weer wat bekomen is van het daverende Oranje spektakel op Zandvoort, waarbij de top 5 na 72 luidruchtige rondjes draaien zo’n anderhalf uur later in precies dezelfde volgorde weer binnenkwam als ze vertrokken waren (‘en wat wás het toch spannend, hè?’), is het wellicht tijd voor wat bezinning, schrijft onze man in Azië. En dan weet je dat het spannend gaat worden.

Wat volgt is een ontnuchterend verhaal over autorijden. Maar eerst even wat over het succesverhaal van Red Bull zelf.

Red Bull is een Oostenrijks energiedrankje dat geïnspireerd is op een Thais energiedrankje genaamd ‘krating daeng’, waarbij ‘krating’ een soort van bizon is en ‘daeng’ staat voor de kleur rood. Het is tot op de dag van vandaag een allemachtig populair drankje in Thailand, zeker onder beroepen waarvoor men in hoge staat van paraatheid dient te verkeren zoals beveiligingsmedewerkers en chauffeurs. De meningen zijn verdeeld over of het drankje echt werkt; ik moet toch constateren dat tenminste de helft van de beveiligingsmensen hier te pas en vooral te onpas slaapt op het werk en ook achter het stuur schijnen de Thai regelmatig in slaap te vallen, met alle ellende van dien.

Dietrich Mateschitz, een succesvolle Oostenrijkse zakenman die we in de top 50 van rijkste mannen ter wereld mogen plaatsen, vond in ieder geval dat het hem hielp over de jetlag van de Wenen naar Bangkok vlucht heen te komen. Samen met de Thaise zakenman Chaleo Yoovidhya, de oprichter van ‘krating daeng’, stopte hij in de vroege jaren ’80 een half miljoen dollar in het Oostenrijkse bedrijf Red Bull GmbH en dat werd het daverende succes wat we nu van het Red Bull drankje kennen. Red Bull is overigens wel van een ander kaliber dan het Thaise goedje; het Thaise product is zoeter en heeft geen koolzuur. Tot zover het prachtige succesverhaal van Red Bull in een notendop.

Tot grote woede

Op 3 September 2012, diep in de nacht, reed een snelle Ferrari een motoragent dood in Bangkok. De Ferrari reed door. Een oliespoor leidde politie naar het huis van de Yoovidhya ‘Red Bull’ familie. Uiteindelijk bleek Vorayuth ‘Boss’ Yoovidhya, kleinzoon van de hiervoornoemde Chaleo, de bestuurder te zijn. Ik wil de lezer verder niet met al het juridische getouwtrek van de afgelopen 9 jaar vervelen, maar waar het op neerkomt is dat ‘Boss’ nooit echt ter verantwoording is geroepen in Thailand, tot grote woede van de Thaise bevolking. In ontwikkelingslanden wil het rechtssysteem voor de rijken nog wel eens anders werken dan voor de minder vermogenden.

Rijkeluiskinderen

Het komt helaas regelmatig voor in Thailand; rijkeluiskinderen in snelle bolides die een hoop ellende veroorzaken. Zo was er een 16 jarig meisje dat in 2010 een ongeluk veroorzaakte waarbij 9 mensen in een busje om het leven kwamen. Haar familie had goede connecties en ze kwam met een taakstrafje weg. Regelmatig is het wel raak hier met een dergelijk opzienbarend ongeluk. Zelf, rijdend in een wellicht relatief trage maar toch oerdegelijke stoere Mitsubishi Pajero Sport aso-bak, bevond ik me eens temidden van wat snelle Porsches en Audi TT’s die op de snelweg aan het racen waren als ware het een computer spel. Ze haalden elkaar continu links en rechts op roekeloze wijze in, waarbij in de kleine minuut dat ik ze in het vizier had er op de snelweg richting Nakhon Ratchasima een hoop meer gevaarlijke inhaalacties waren dan in zeg 72 rondjes Zandvoort afgelopen weekend. Ik zal niet ontkennen dat ik een zeker voldaan gevoel had toen ik 10 kilometer verderop het gezelschap op de vluchtstrook zag staan; 2 Audis flink in elkaar, de Porsches in solidariteit er achter geparkeerd. ‘Karma is a bitch’, dat zou je als Boeddhist toch moeten weten.

Een lachertje

Thailand staat er slecht op wat betreft de verkeersveiligheid; het land voert al jaren de ranglijsten voor de meeste dodelijke verkeersslachtoffers per hoofd van de bevolking aan. Volgens officiële statistieken komen er zo’n kleine 60 mensen per dag of 20,000 mensen per jaar om in het Thaise verkeer, op een bevolking van een kleine 70 miljoen. Saillant detail is dat voor deze statistieken alleen degenen die op slag dood zijn meetellen. Degenen die later in het ziekenhuis overlijden worden gemakshalve niet meegeteld dus het echte overlijdensgetal is nog schrikbarend veel hoger.

Het is ook geen wonder. De Thaise rijopleiding is een lachertje, handhaving is er nauwelijks en de ‘laissez-faire’ instelling van de Thai (‘mai pen rai’ zeggen ze hier, vrij vertaald ‘laat maar’ of ‘maak je geen zorgen’) werkt ook niet echt mee. Je treft echt van alles aan op de weg, inclusief bestuurders die menen - als je geluk hebt op de vluchtstrook - tegen het verkeer in te moeten gaan. In het donker. Zonder licht. In Nederland kom je dan op de radio. Daarnaast is rijden onder invloed een probleem van enorme proporties hier.

Nietsontziende woede

Nog niet zo lang geleden reed ik ‘s avonds op de motor naar huis. In mijn spiegels zag ik hem aankomen; een pick-up truck die werkelijk over de hele weg zwabberde. Ik reed zo dicht mogelijk tegen de berm aan en liet hem passeren, maar ik bleef volgen op gepaste afstand. Even later stopte hij langs de kant van de weg, toevalligerwijs net op de plek waar nog geen maand eerder een andere auto vol gas op een groepje mensen op het strand inreed, en ik besloot hem aan te spreken. Wel wetende dat een reprimande hier altijd verkeerd uitpakt – de Thai hebben een hekel aan gezichtsverlies lijden en dat kan vaak in absurde nietsontziende woede ontaarden – besloot ik in mijn beste Thais de ‘bezorgdheidsbenadering’ toe te passen. ‘Is alles OK met je? Ik zag je van links naar rechts over de weg slingeren…ben je ziek of zo?’ Zonder enige vorm van gêne keek hij me wat loom aan en maakte een gebaar met zijn hand wat nog het beste te omschrijven is als ‘een fles naar de mond brengen’. Ik denk dat wat de beste man mij duidelijk wilde maken is ‘ik heb gewoon veel te veel gezopen om nog te kunnen praten, laat staan rijden’. Aangezien ik geen zin had in verdere confrontatie heb ik de man vriendelijk verzocht zijn roes langs de kant uit te slapen, het beste wat ik onder de omstandigheden kon bedenken.

Leuk bedacht

Zolang er corruptie in het systeem zit en er geen echte wil is om het probleem flink aan te pakken zal er weinig veranderen. Laat je ook niet gek maken door reisgidsen en websites die het probleem nog wel eens willen romantiseren. De meest lachwekkende beschrijving van het Thaise verkeer die ik ooit gelezen heb beweerde ‘de Thai rijden zo omdat het de vloeiende kris-kras bewegingen van de boten op de klongs (kanalen) in Bangkok reflecteert’. Leuk bedacht, dat dan weer wel. Nee, het gaat nog lang duren voordat iedereen hier zich gewoon netjes aan de regels gaat houden zonder bizarre ongelukken en wilde kamikaze acties. En zo relatief saai en veilig als zeg 72 rondjes Zandvoort gaan we het hier op de weg nooit meemaken, helaas.

Deel dit artikel