Oud geleerd, blijven doen!

Reizen

Oud geleerd, blijven doen!

Door -

Deel dit artikel

Wat doe je als je Grote Liefde naar de sneeuw wil? Dan leer je alsnog even skiën. Dat ging echter niet vanzelf. Sterker, het had nogal wat voeten in de sneeuw.

 

'Zijn die ski's van jou?'

Er klinkt een zeker ongeloof door in de vraag van de skilerares. Ze heet Daniëlle, ze draagt een rood skileraar jack en er is in de verste verte geen sneeuw te bekennen. Die ski's waarnaar ze met een haast onmerkbaar knikje verwijst, liggen strak naast elkaar vóór me, op groene borstels die in een symmetrische ruitvorm zijn gelegd. De plaats van handeling, of beter gezegd stilstaan, is kunstskibaan De Wolfskamer in Huizen. Het is op de kop af 18 jaar geleden dat ik daar keurig in de houding achter mijn groenzwarte ski's stond... aan het begin van mijn eerste ski-les. Terwijl de rest van mijn leeftijdsgenoten zich op dat moment in de sneeuw van de Alpen aan het uitleven is.

De skilerares kon een glimlach niet onderdrukken

'Nou... technisch gesproken zijn het niet MIJN ski's,' zei ik. 'Het zijn demonstratie-ski's die ik te leen heb gekregen van de importeur van Elan ski's. Hun PR-man, oud-skikampioen van Nederland Ward Rosier, zei dat het geweldige ski's zijn, met de nieuwste carve-technologie. De schoenen zijn wel van mezelf, want ik vind het dragen van door wildvreemden gebruikte schoenen niet fijn.' (Daarom bowl ik ook niet, dacht ik er in stilte bij.) De skilerares kon een glimlach niet onderdrukken.

Feit is, eigenlijk wilde ik helemaal niet leren skiën. Niet door eigen ervaring gehinderd, en gevoed door talloze verhalen van vrienden en kennissen, vond ik het massaal 'naar de wintersport gaan' aanstellerij. Kwam bij dat mijn lijf volgens eigen inschatting volkomen ongeschikt was om te skiën. 25 jaar van intensief voetballen was gevolgd door een te lange periode van intensief weinig bewegen, op wat tennis en golf na. Kortom, ik vond mezelf te oud om de lange latten nog onder te binden. Maar Grote Liefde, die wél kon skiën, wilde graag met me naar de sneeuw. En daar zeg je als man geen nee tegen.

Ik vlóóg in enen over de borstels... euforisch en volkomen in balans... Ik kon skiën! En het voelde waanzinnig!

Daniëlle wees naar mijn ski's en zei: 'Dat zijn professionele slalomski's. Daar ski ik zelfs niet mee. Ward heeft een geintje met je uitgehaald. Je kunt ze beter omruilen voor een paar carve ski's voor beginners.'

DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN! flitste het door mijn hoofd. Deze stoere maar oliedomme woorden bezorgden me een vreugdeloze lijdensweg die zeven lesweken zou duren. Terwijl de rest van 'het klasje' stapje voor stapje beter ging skiën, stumperde ik er achteraan. Ondanks dat ik ook buiten de lessen om met grote regelmaat het kleuterhellinkje onveilig maakte. Slingerend als de pendule in een Friese staartklok. Simpele bochtjes maken was en bleef een utopie. De sneeuwploeg ging niet omdat mijn heupen te stijf waren. Alleen de spieren in mijn benen leefden op omdat ze eindelijk weer tot het uiterste werden aangesproken. Maar waar ik vroeger lekker de pijp aan Maarten zou hebben gegeven, weigerde de oud-sportman in mijn hoofd dit keer te capituleren.

En toen gebeurde er op een avond op die vermaledijde borstelbaan een klein wonder. Ik stopte met nadenken, met het braaf volgens de instructies proberen te skiën. Ik begon te voelen... en in plaats van me ertegen te verzetten, gaf ik me over aan de zwaartekracht. En ik voelde wat de gebroeders Wright moeten hebben gevoeld bij de eerste vlucht van de Kitty Hawk. Ik vlóóg in enen over de borstels... euforisch en volkomen in balans... Ik kon skiën! En het voelde waanzinnig!

Wij oudere skiërs lopen minder blessures op en veroorzaken minder ongelukken op de piste... omdat we ons hoofd gebruiken...

Deze week las ik in de Washington Post een artikel over het leren skiën op 'latere leeftijd', zoals het eufemistisch wordt genoemd. Waarin de vraag werd gesteld of het verstandig is om tot op hoge leeftijd te blijven skiën, gezien de grotere kans op botbreuken en andere blessures. En de conclusie was iets wat ik inmiddels al wist... je kunt (leren) skiën zolang je op je benen kunt staan. Met dank aan het geweldige materiaal waarover de moderne skiër kan beschikken, waardoor het naar beneden glijden steeds gemakkelijker en minder belastend is geworden. Sterker, uit onderzoek is gebleken dat oudere skiërs minder blessures oplopen of ongelukken veroorzaken op de piste. Omdat we ons hoofd gebruiken. Door bijvoorbeeld die 'nog één keertje naar beneden' lekker voor de volgende dag bewaren. Omdat we onze beperkingen kennen. En genieten van het heerlijke, gewichtloze gevoel tijdens het relaxt naar beneden glijden. Zonder haast. Want zoals al eens eerder hier op Mannenzaken gezegd, haast is zonde van de tijd.

Deel dit artikel