Opvliegers in een Boeing

Reizen

Opvliegers in een Boeing

Door -

Deel dit artikel

'Ik geef toe, het is een hoop gedoe voordat je eindelijk zit. Maar vliegen zelf is nog steeds een prachtige ervaring,' schrijft onze man in Azië in zijn nieuwe column. En dan weet je al hoe laat het is...

De vliegmaatschappijen trainen hun personeel wel hoe om te gaan met ‘air rage’ maar regelmatig lopen de zaken nog uit de hand zoals we tegenwoordig op leuke YouTube filmpjes kunnen zien.

Het is geweldig om de wereld aan je voorbij te zien trekken, vliegend over stranden, eilanden, steden, rivieren en vulkanen. Het brengt je naar nieuwe werelden met nieuwe mensen, geuren, kleuren en smaken met een diversiteit waar men in Nederland nauwelijks tegenop kan immigreren.

Ik ken mensen die niet vliegen omdat ze bang zijn. Niet voor Greta, maar qua veiligheid. Ik ken eigenlijk niemand die er daadwerkelijk plezier in heeft als er hevige turbulentie is maar het blijft één van de veiligste manieren van reizen. Toch is het raar als je achterin een 747 zit en het voorste deel op en neer ziet bewegen. Maar goed, als het niet zo flexibel was zou het breken. Menigeen weet te vertellen dat vliegen veel veiliger is dan autorijden. Da’s dan ook weer een beetje verneukeratief, want de berekeningen die daaraan ten grondslag liggen kijken naar het aantal doden per gereisde kilometer. En vliegtuigen reizen veel meer kilometers dan auto’s, met veel hogere snelheid, terwijl het overgrote deel van de ongelukken zich tijdens het opstijgen of landen voordoet. Anders dan bij een autoreis is het risico op een vliegongeluk voor een korte en lange vlucht dus bijna gelijk. En als je naar het aantal doden per reis of per gereisd uur gaat kijken, inplaats van naar per gereisde kilometers, dan ontlopen dat vliegen en autorijden elkaar niet zoveel qua veiligheid. Wat niet wegneemt dat het nog steeds erg veilig is.

Passagiers als grootste bedreiging

Laat je ook niet gek maken door lijstjes met de top 10 van veiligste maatschappijen gebaseerd op ongelukken en incidenten. Vliegtuigongelukken komen gelukkig zo weinig voor dat zulke lijstjes statistisch gezien compleet irrelevant zijn. Iedere maatschappij heeft wel eens een fataal ongeluk gehad, behalve het Australische Qantas zoals iedereen die de film ‘Rain man’ gezien heeft weet (wat ook weer niet helemaal klopt, maar dat terzijde). Maar zoals we ook uit die film weten heb je daar weinig aan als je van Cincinnati naar Los Angeles wil. Of van Zürich naar Amsterdam, ik noem maar wat. In Noord Amerika, Australië en West Europa is het gewoon veilig vliegen, met wie dan ook. In minder ontwikkelde gebieden zijn de grote gerenommeerde maatschappijen met een moderne vloot de beste keus. 

Eén van de grootste bedreigingen voor de vliegveiligheid zijn de passagiers tegenwoordig. Air Asia heeft als slogan ‘Now everyone can fly’ en dat kunnen we dan ook regelmatig ervaren. ‘Air rage’ is een groeiend fenomeen, al konden we bijna 20 jaar geleden al lezen dat een razende André Hazes op een medepassagier insloeg tijdens een vlucht van Zürich naar Amsterdam. Dré Jr., tegenwoordig ook weer volop in het nieuws, was vervelend en werd niet gecorrigeerd door pa Hazes. Hij kreeg uiteindelijk een tik met een tijdschrift van de medepassagier waarop de volkszanger meende verhaal te moeten gaan halen. Het was nog lang gezellig bij de marechaussee op Schiphol. Over drankorgels gesproken, ik heb zelf een aantal keer de vrijdagavond vlucht van Manchester naar Amsterdam genomen en dan weet je wel hoe laat het is. Een toestel vol met stomdronken Engelsen op weg naar vrijgezellenweekends en andere bacchanalen waarbij je bij iedere luchtzak op een bierdouche en geschreeuw en gezang wordt getrakteerd. De stewardessen wisten niet of ze moesten lachen of huilen.

Muntjes in de motor

Tourgroepen met Chinezen zijn ook altijd gezellig aan boord. Terwijl ze toch alom bekend staan om de Chinese telraampjes schijnt het onmogelijk voor ze te zijn hun toegewezen stoel te vinden met behulp van het rijnummer en de stoelletter, een systeem wat voor mij nog altijd feilloos gewerkt heeft. Ook zit er altijd wel iemand uit de groep een paar rijen verderop, al dan niet op de verkeerde stoel, wat geen enkele belemmering voor ze is daar luid schreeuwend een conversatie mee aan te gaan. Wil je naar het toilet aan boord en denk je dat het vrij is vanwege het groene balkje in de deur, wees dan niet verbaasd een verbouwereerd poepende Chinees op de pot aan te treffen als je de deur openvouwt. Of op zijn minst toch een paar schoenzoolafdrukken op de WC bril want poepen doen ze staande in China. Bij de landing is het exacte moment dat de wielen de grond raken het sein voor ze om de stoelriem los te maken en je handbagage te verzamelen. Iedere keer weer absolute chaos terwijl we nog in volle vaart op de landingsbaan rollen, waarbij het vliegpersoneel wanhopige pogingen doet iedereen vooral toch maar in die stoel te houden tot het vliegtuig weer aan de gate staat. Daarnaast zorgen ze regelmatig voor vertraging door wat muntjes in de motor te smijten voor vertrek, voor ‘good luck’.

Vraag maar aan Peter R.

De vliegmaatschappijen trainen hun personeel wel hoe om te gaan met ‘air rage’ maar regelmatig lopen de zaken nog uit de hand zoals we tegenwoordig op leuke YouTube filmpjes kunnen zien. Nu mogen die maatschappijen van mij ook best hand in eigen boezem steken. De zogenaamde ‘seat pitch’, de afstand tussen de stoelen in de lengte, is er steeds kleiner op geworden in al die jaren en ook in de breedte is er hier en daar een stoel toegevoegd. Vraag maar aan Peter R. de Vries. Dat dicht op elkaar zitten maakt het echt een stuk minder gezellig aan boord. Voorkomen is beter dan genezen en ik stel dan ook voor gewoon minder stoelen in zo’n kist te plaatsen. Bijkomend voordeel is dat de schandalig lage prijzen voor een ticket dan ook weer wat omhoog gaan wat het gemiddelde niveau van de passagiers weer wat opkrikt. Maar Peter R. en de Hazes clan zijn financieel binnen dus het risico om die aan boord tegen te komen blijft bestaan, hoe dan ook. Ik waarschuw maar even.

Je maakt zo wat mee aan boord, maar één vlucht zal ik nooit vergeten. Ik vloog jaren geleden samen met een collega van Londen naar Bangkok via Abu Dhabi. Die collega, hierna Collega genaamd, zelf ook niet de gemakkelijkste, kreeg het met een dronken Engelsman aan de stok, die we gemakshalve maar even Hooligan noemen. Hooligan snurkte namelijk te hard na eerder erg vervelend luidruchtig te zijn geweest. Een hoop geschreeuw en gescheld over en weer. Afijn, personeel erbij en Collega werd in een andere stoel ver weg van Hooligan geparkeerd wat mij weer wat extra ruimte opleverde. Win-win voor iedereen dus. Vlak voor de landing in Abu Dhabi werd Collega echter weer naar zijn origineel toegewezen stoel gedirigeerd en toen begon het feest pas echt.

Prinsheerlijk pitten 

Of ik zijn schoen gezien had? Nee, ik had prinsheerlijk liggen pitten. Hij kon echter maar één schoen terugvinden. Hij het hele gangpad door op handen en voeten, wellicht dat ie ergens onder een andere stoel lag. Tevergeefs. Hij richtte zich verslagen op, net op tijd om een brede grijns op Hooligan’s gezicht waar te nemen. Dat was het teken voor een nieuwe schreeuwpartij tussen Collega en Hooligan. ‘Ik zie je wel lachen, JIJ hebt m’n schoen!’ waarop Hooligan antwoordde: ‘Nee ik heb die kutschoen echt niet!’ Personeel d’r weer bij, ook op handen en voeten door het vliegtuig op zoek naar die verdomde schoen, terwijl Collega bleef schreeuwen en Hooligan breeduit lachend volhield de schoen niet in zijn bezit te hebben.

Dit ging zo enige tijd door, tot groot vermaak van pakweg het halve vliegtuig dat in dit schouwspel een alleszins acceptabel alternatief voor de aangeboden film zag, totdat zich een doorbraak in de impasse leek voor te doen. Hooligan wierp ineens toe: ‘Ik weet wel waar je schoen is.’ Waarop mijn inmiddels rood aanlopende collega tierde: ‘Zie je wel? Ik zei het toch, ik wist het, waar is die schoen dan?’. Tientallen passagiers richtten hun ogen vol verwachting op Hooligan, die na een korte ceremoniële stilte de verlossende woorden sprak: ‘Aan boord van het vliegtuig’. Bulderend gelach alom wat de bloeddruk en geestesgesteldheid van Collega niet ten goede kwam. Uit pure frustratie begon die de bagagerekken open te trekken, hetgeen even later de zo fel begeerde schoen opleverde, evenals een nog grotere grijns van Hooligan, die naar alle waarschijnlijkheid de schoen aldaar gedeponeerd had.

Een mooi verhaal

Bij het verlaten van het vliegtuig in Abu Dhabi stond zwaar bewapende politie al klaar voor Collega en Hooligan. Ze pakken het daar wel grondig aan. Samen met een stewardess vertrokken zij voor een goed gesprek, terwijl ik Collega nog nawierp ‘Succes, ik wil d’r allemaal niks mee te maken hebben en hopelijk zie ik je bij de gate voor de vlucht naar Bangkok’. Collega verscheen daar inderdaad een uurtje later, maar men had Hooligan verplicht laten om boeken naar een latere vlucht, aangezien men deze twee niet weer op één vlucht wilde hebben.

Mocht je dus nog zin hebben het grauwe, koude, grijze, winterse Nederland te verruilen voor aangenamere oorden, vlieg er dan eens uit! Voor de prijs hoef je het niet te laten en met een beetje mazzel houd je aan de vlucht zelf ook nog een mooi verhaal over! 

Deel dit artikel