Hier wil je dit najaar naartoe

Reizen

Hier wil je dit najaar naartoe

Door -

Deel dit artikel

Willem en Grote Liefde maakten een road trip door Noord-Griekenland. Kort samengevat: schitterend landschap, vreselijk aardige mensen, lekker eten, en nog betaalbaar ook.

Soms heb je gewoon een beetje hulp nodig. En wat mazzel. De hulp kwam van een goede vriend, die zei: 'Waarom gaan jullie niet naar Noord-Griekenland? Is echt wat voor jullie. Schitterend landschap, vreselijk aardige mensen, lekker eten... En ook heel fijn, het is er nog betaalbaar.'

Noord-Griekenland schreeuwt om een road trip-achtige vakantie

De mazzel kwam van de weergoden: twee ruim bemeten oktoberweken met magistraal mooi Indian Summer-weer. Toen we in Nederland terugkwamen, zagen we er zó relaxt en goed uit, dat we aan iedereen moesten uitleggen waar we hadden uitgehangen. In Griekenland, zeiden we dan.

Vaste vraag: Welk eiland?

En dan begonnen we gewoon maar te vertellen over Noord-Griekenland. Het deel van Griekenland dat Macedonië heet. Dat grenst aan Albanië, het land Macedonië en Bulgarije. Een gebied waar je 's winters kunt skiën. Maar waar je ook gerust tot medio oktober op een strand aan de Egeïsche Zee kunt liggen. Ze hebben er echt alles. Watervallen, bergen, meren, leuke kleine hotelletjes, spa's... Je vliegt op Thessaloniki. Je huurt een goede auto. Beknibbel daar nou niet op. Want Noord-Griekenland schreeuwt om een road trip-achtige vakantie en dan is een lekkere, comfortabele auto een 50plus must. Dus huurden we - bij Sixt, want die hadden de beste aanbieding - een Audi A3 cabrio. Wat een wereldauto!

Het rond de havens gegroeide centrum van Thessaloniki is aangenaam compact en bezaaid met geweldige restaurantjes.

Voor eerste twee overnachtingen hoefden we niet ver. We reden in een half uurtje van het vliegveld naar het centrum van Thessaloniki, dat ik alleen van de plaatselijke voetbalclub PAOK Thessaloniki kende. Maar het bleek een verrassend leuke stad. Ideaal om 'te landen', zeg maar. Het is de tweede stad - qua grootte - van Griekenland. En zoals het bij een goede havenstad hoort, het rond de havens gegroeide centrum is aangenaamd compact en bezaaid met fijne restaurantjes. Van hip tot biologisch tot traditioneel Grieks, you name it. We logeerden in het Cityhotel, hartje centrum. Fijn hotel met ideale ligging; alles wat je in een stad zoekt ligt op loopafstand. Tip: neem een kamer die één klasse luxer is dan je normaal gesproken zou doen. Dan zit (en lig) je helemaal goed.

Na twee nachten Thessaloniki wisten we zeker, hier gaan we terugkomen. En dan bedoelden we niet de laatste nacht van deze vakantie. Die zouden we ook in Thessaloniki doorbrengen, zodat we alvast op gerieflijke afstand van het vliegveld zouden zijn. Nee, we besloten om zeker nog een keer terug te gaan voor een fijn stedentripje. En je moet als stad van goeden huize komen om dat bij ons voor elkaar te krijgen.

Geen poenerige en overdadige luxe, maar het smaakvol verwennen van al je zintuigen.

Grote Liefde had zich, als altijd, goed voorbereid en zo links en rechts een paar kruisjes op de landkaart gezet. Vanuit Thessaloniki reden we in zuidoostelijke richting naar de Egeïsche kust, waar drie landtongen als vingers in zee steken. Met op de middelste vinger, vlakbij het plaatsje Vourvourou, ligt een prettig en niet al te groot luxe resort pal aan een mooie baai met uitzicht op het eilandje Diaporos: het Ekies All Senses Resort. Hier verbleven we 4 nachten, de langste periode dat we op één plek bleven. En inderdaad, al onze zintuigen kwamen er aan bod. Ekies is een resort waar ze niet aan het grote gebaar doen, maar het juist klein en fijn houden. Dus geen poenerige en overdadige luxe, maar smaakvol verwennen. We hebben er zonder twijfel de lekkerste massage in jaren gekregen. In de keuken van Ekies stond een twee-sterren kok, dat dan weer wel. En de keukenbrigade kookte de eerste avond inderdaad de sterren van de kristalheldere hemel. Tóch hebben de volgende drie avonden elders gegeten. In het Griekser dan Griekse visrestaurantje Aristos Tavern, een paar kilometer verderop in het baaitje Ormos Panagias. We waren er met een huurbootje naartoe gevaren, hadden er geluncht en keken elkaar innig tevreden aan: vanavond weer? Vanavond weer! En dat deden we drie avonden achter elkaar. Want geweldige gastvrijheid en verrukkelijke visjes. Wat wil je nog meer? Aristos Tavern, onthoudt die naam. Want als je ons bij een sterrenkok weet weg te lokken, dan kun je een verdomd aardig potje koken.

Berghellingen, geïnspireerd door de Indian Summer, stonden in lichterlaaie met een palet van ongekend uitbundige rode, gele en bruine tinten.

Het derde en laatste deel van de road trip voerde ons in noord-westelijke richting, langs Thessaloniki, in de richting van buurlanden Macedonië en Albanië. Naar een streek waarin de berghellingen, geïnspireerd door de Indian Summer, in lichterlaaie stonden met een palet van ongekend uitbundige rode, gele en bruine tinten. Links en rechts kwamen we op de binnendoorweggetjes bordjes tegen die waarschuwden voor beren. Toch is dit een gebied waar je zó relaxt wordt, dat je juist géén beren op de weg ziet. We zagen wél een eenzame wolf - schitterend beest! - op het gemak midden op de weg zitten. Hoe puur wil je het hebben?

Het maakt niet uit welke kant je op gaat. Overal vind je simpele maar fijne restaurantjes, ongelofelijk aardige mensen en gastvrije plekken om te overnachten.

De leukste manier, vinden wij, om Grieks-Macedonië te beleven is door bij de dag te leven. Grote Liefde bepaalde 's ochtends waar we naartoe zouden rijden. En dat deed ik dan. Je kunt me namelijk niet blijer maken; rustig toeren in een cabrio door een gebied waarin je na iedere bocht een magistraal mooi uitzicht wacht. Het maakt niet uit welke kant je op gaat. En overal vind je simpele maar fijne restaurantjes, ongelofelijk aardige mensen en gastvrije plekken om te overnachten. Deze reis heeft onze kijk op Griekenland wel degelijk veranderd. Er was door de geldcrisis in Griekenland toch een beeld ontstaan van een land dat werd bevolkt door luie en ontevreden niet-belastingbetalers. Uitvreters zijn het, heb ik bepaalde politici horen onelineren. De waarheid is, zoals zo vaak, een stuk genuanceerder. Ja, veel Grieken hebben het bepaald niet breed. Want - en ook dit is niet nieuw - de strijkstokken waaraan het geld blijft hangen zijn in handen van een relatief kleine groep Griekse graaiers. Het weerhoudt het overgrote deel van de bewoners van Noord-Griekenland er echter niet van te doen wat ze van nature graag doen: hun gasten heel gastvrij en vriendelijk ontvangen. En dat is toch precies wat je wilt als je op vakantie bent... je welkom voelen?

Geloof me, dat ben je.

Gallery






Deel dit artikel