Grensoverschrijdende verkleedpartij

Reizen

Grensoverschrijdende verkleedpartij

Door -

Deel dit artikel

De bekentenis-journalistiek van deze site werkt inspirerend, want ook onze man in Azië gaat in dit hilarische verhaal nog net niet met de billen bloot. En we hebben de foto's als bewijs!

Samen met de zussen had hij inmiddels al ooms, tantes, neven, nichten, vrienden en bekenden bericht om maar niks van het schouwspel te hoeven missen.

De actiegroep ‘Kick Out Zwarte Piet’ kondigde onlangs aan met carnaval op racistische outfits te gaan controleren. Het zou dan vooral om culturele toe-eigening gaan, om mensen die zich op stereotype wijze als iemand uit een andere cultuur verkleden dus. Denk dan vooral aan carnavaleske Chinezen, Mexicanen, Japanners, Indianen, etc. Origineel is die voor Nederland nieuwe discussie trouwens niet, want in de VS – waar anders – laait die ieder jaar weer op met Halloween. ‘My culture is not a costume’ zeggen ze daar dan.

Het initiatief is waarschijnlijk goed bedoeld maar wel racistisch want het draait hier alleen om outfits uit landen waar mensen een wat donkerder huidskleur hebben; kostuums uit blanke culturen zijn dan weer geen enkel probleem. Niks mis dus met een ruige Schot met kilt, een stijve Engelsman met bolhoed of een blønde Zweed met vikinghelm. Een effectievere manier om blanke mensen mee te geven dat er iets mis zou zijn met mensen met een kleurtje en hun kostuums kun je nauwelijks bedenken.

Busladingen Aziaten

Het roept meer vragen op. Wat te denken van de busladingen Aziaten die zich in Volendam in oud-Hollandsche klederdracht inclusief klompen hijsen en zich daarin laten fotograferen? En hoe zit het met mijn Thaise vriendin die ook niet vies is van een grensoverschrijdende verkleedpartij? Mag zij zich wel in een Vietnamese ‘ao dai’ of Indonesische ‘kebaya’ vertonen? Mogen roomblanke kluitkuiten in Chinese ‘qipao’ jurken Foe Yong Hai serveren zoals je wel ziet in sommige Chinees-Indische restaurants? En wie gaat eindelijk eens die ordinaire Rotterdamse blondines gekleed in Afrikaans luipaard motief tot de orde roepen? Wellicht is het tijd voor een nationale cursus politieke correctheid, inclusief theorie-examen. ‘U ziet op vakantie in Hawaii een leuk overhemd met bloemmotief, veel gedragen door de lokale bevolking. U koopt er één met de bedoeling deze thuis zelf te gaan dragen. Mag dit?’

Het bracht me terug naar een hilarische gebeurtenis in een klein dorpje op Bali een paar jaar geleden. Indonesië is natuurlijk een geweldig land waar we als Nederlanders goed bekend mee zijn. En vice versa. Want op een bruiloft hier in Thailand van een goede Indonesische vriendin sprak ik met haar vader, die was ingevlogen vanuit zijn Javaanse kampong in Indonesië. De beste man, compleet met traditioneel ‘songkok’ hoedje, had nog Nederlands op school geleerd en had naast wat kennis van de Nederlandse taal ook een uitermate scherp inzicht in de Nederlandse mentaliteit vergaard. De rest van de avond zou hij die met mij delen door onophoudelijk ‘kijke kijke niet kopen’, ‘niet duur’ en ‘gratis’ te roepen zodra hij mij in het vizier kreeg.

Scootertje rijden

Maar goed, Bali dus. Ik verkeer in de bevoorrechte positie af en toe voor werk naar Bali te moeten reizen en had dit keer mijn vriendin ook meegenomen om er samen een paar dagen vakantie aan vast te knopen. Nu hebben wij totaal verschillende ideeën over hoe die vrije dagen ingevuld zouden moeten worden. Voor mij is dat een beetje snorkelen, visje eten, scootertje rijden en een biertje drinken terwijl mijn vriendin het liefst alle 20.000 tempels op Bali met een persoonlijk bezoek vereert. Bij een eerder bezoek aan Bali had ze al eens een lijstje gemaakt van wat ze die dag wilde zien en ze had zichzelf daarbij op geen enkele manier laten beperken door afstand of tijd. Groot was de teleurstelling dan ook toen de chauffeur meedeelde tenminste een dikke week nodig te hebben om haar dagprogramma af te werken.

We hadden afgesproken eerst te gaan snorkelen aan de nog nauwelijks ontwikkelde oostkust, voor mij, en vervolgens wat cultuur te doen in het centraal gelegen Ubud, voor haar. Aldus geschiedde. Nu hadden we in een strandbar barman Ferry leren kennen, een goedlachse leuke jonge Balinees. Mijn vriendin vroeg hem waar we, als onderdeel van ons culturele programma, een foto in Balinese kleding konden laten maken. Dat stond bovenaan op haar lijstje. Ferry zou het allemaal regelen beloofde hij, en hij nodigde ons uit om met hem op zijn vrije dag zijn Balinese dorpje te bezoeken.

In het complot

We spraken af in Ubud and reden vervolgens op de scooter vol gas achter Ferry aan richting een gehucht met de naam Bona. Daar stelde hij ons voor aan zijn twee zussen, die naar achteraf bleek ook in het complot zaten. Met z’n vijven vervolgens naar een lokale studio waar men kostuums verhuurde en haar en make-up verzorgde voor lokale bruiloften, feesten en partijen. Het was geen toeristisch gebeuren in ieder geval; in Bona zijn geen toeristen. Terwijl de zussen zich over mijn vriendin’s haar ontfermden selecteerde Ferry met de eigenaresse van de studio wat glimmende outfits voor mij, inclusief gouden oorringen. Mijn vriendin had een zeer geslaagde Balinese metamorfose en zag er prachtig uit! Zelf zag ik er uiteraard belachelijk uit in deze kleding, met mijn blote witte schouders en kaaskop. Leuk is anders. Ik had natuurlijk veel liever met een koud Bintang biertje en een geroosterd sateetje aan het strand gelegen maar ach, in de liefde moet je wat voor elkaar over hebben en m’n vriendin had de tijd van ‘r leven. Even een paar foto’s maken hier en dan zijn we klaar. Dacht ik.

Na de foto’s in de studio kwam Ferry op het rampzalige idee ook wat foto’s bij de plaatselijke tempel te maken. Mijn tegenwerpingen werden onmiddelijk weggestemd door Ferry, vriendin en de twee zussen. Zo kwam het dat ik achterop de scooter bij Ferry, in vol wapperend Balinees ornaat, als een volslagen idioot door een normaliter slaperig Balinees dorpje rondgereden werd. Alle ogen waren op mij gericht. Deuren gingen open, luiken schoven opzij, en het duurde niet lang of we hadden een fanclub van tenminste 25 scooters in ons kielzog. Eenmaal aangekomen bij de tempel controleerde een politieman de inmiddels aanzwellende menigte die onze fotosessie aldaar met interesse gadesloeg.

Vernederende rit

Wat volgde was nog een vernederende rit door Bona naar het huis van Ferry. Samen met de zussen had hij inmiddels al ooms, tantes, neven, nichten, vrienden en bekenden bericht om maar niks van het schouwspel te hoeven missen. Die hadden op hun beurt weer trouw anderen ingelicht. Nieuws verspreidt zich snel op Bali. Bij onze aankomst was het dus al behoorlijk druk in Ferry’s steeg en daar kwam de trouwe fanclub die ons vanaf de tempel gevolgd was nog bij. Als Ferry’s familie die middag entrée geheven had hadden ze een jaar niet meer hoeven werken. Nog meer foto’s, en kennismaken en poseren met de familie. Zuslief dacht dat het wel leuk zou zijn als ik één van de huiskippen vasthield voor een foto. Dat schiep onverwacht toch een band en ik heb ze in ieder geval laten beloven die kip niet op de grill te leggen.

Na dit daverende verkleedfestijn wist ik niet hoe snel ik me weer in spijkerbroek en T-shirt moest hijsen. Mijn vriendin heeft de middag van d’r leven gehad en we hebben er een unieke ervaring en leuke, weliswaar wat bizarre, foto’s aan over gehouden. Daarnaast heb ik – ten koste van mijn eigen waardigheid – een bijna compleet Balinees dorp een leuke middag bezorgd. Buiten mijn persoontje is er verder dus niemand gekwetst en ook PETA kan opgelucht ademhalen want de kip heeft op geen enkele manier geleden tijdens het maken van de foto’s. Sterker nog, Ferry heeft mij deze week via Instagram bevestigd dat de kip nog steeds in leven is! Waar een grensoverschrijdende verkleedpartij al niet goed voor is.

Gallery

  • De kip, Robert en zijn Ta

Deel dit artikel