De hulphond is zoek

Reizen

De hulphond is zoek

Door -

Deel dit artikel

Het is weer vakantie voor het gezin van Misja Helsloot, en gelukkig is er ook dit keer geen gebrek aan maffe momenten.

Het voelt bijna als een traditie dat ik op de camping ga schrijven wat ik hier meemaak. Het zijn altijd zulke rare dingen die hier gebeuren, dat het soms niet eens meer opvalt. 

Altijd leuk om met onze jongste zoon boodschappen te doen. Op weg naar Super U staat standaard mijn Soundcloud app aan in de auto. Terwijl we over Franse landweggetjes rijden, geeft Carl Cox geeft met een pompend stukje muziek wat extra gas. “OH YES OH YES FANTASTIC FANTASTIC”. Domien is net 1 grote spons, die neemt alles op, maar dan ook alles. ‘Papa, wie is die zwarte meneer op het beeldscherm?’. Ik antwoord: ‘Dat is Carl Cox, een DJ uit Engeland’. Waarop ik achterin Domien zachtjes hoor mompelen: “Oh yes, oh yes”.

Dj Carl Haan

Een dag later gaan we even bij een markt kijken, best een hele grote, ze hebben er echt van alles, vooral heel veel kleren en schoenen. Vraag me ineens af waarom we hierheen moesten. En dan weet ik het weer. Een Franse markt zou geen echt markt zijn als ze geen dieren verkochten. Kippen, konijnen, honden en cavia’s. Ik ga er maar vanuit dat alleen de eerste twee om te eten zijn, maar er liepen ook aardig wat Aziaten rond, dus ben er niet helemaal zeker van. Opeens blijft Domien staan. “Hey pap, wat is dat?”. ‘Dat is een haan ,’ zeg ik. Maar goed dat stond niet op het bordje. Zoonlief zegt: “Maar Haan schrijf je toch…. H    A    A    N? Hier staat C   O   Q”. Dus ik plak de letters voor hem aan elkaar en zeg Coq. En direct zegt hij “Hahaha, die zwarte DJ uit Engeland heet Haan”. Als er twijfels waren of Domien een Helsloot is, dan zijn deze nu verdwenen als sneeuw voor de zon.

Lekkere geuren

Over verdwijnen gesproken, je zult je hond maar kwijt zijn en niet kunnen zien dat ‘ie zoek is. Huh? Ja dat dus. Gisterenavond liep er een hond de camping op. Kan gebeuren zou je denken, het was etenstijd, dus dan dwarrelen er best wat lekkere geuren over de veldjes. Ik gaf die hond geen ongelijk. Iets later hoor ik van net iets buiten de camping iemand een hond roepen, Joep ofzo. En je kunt Joep roepen, en je kunt JOEEEEHOEEEEEP roepen met de toon en het volume van complete paniek. Het was ‘t laatste, maar ik schonk er geen aandacht aan. Tenslotte heb ik vakantie en dan maak ik me nergens druk om. Niet mijn probleem dat Joep achter de etensgeuren aan is. Maar het geroep werd steeds harder en stressvoller. En ik voelde toch iets meer drang opkomen om te gaan kijken wat er was. 

Robbie Williams

Ik liep naar de heg en ik zie daar een vrouw staan. Ze zag mij duidelijk niet. Want ze was blind. Ze stond daar met een lege riem, van een hond, hoe dan? Ineens viel het dubbeltje. Het was een blindengeleidehond. Ik direct de camping op om die hond te zoeken, had hem gelukkig snel in het vizier, maar hoe lok je een Franse hulphond? “Sjoepe, viens ici, vite!’,  riep ik uit volle borst, en blijkbaar hielp dat, want hij kwam meteen mijn kant op. Samen liepen we naar een gat in de heg en Joep liep direct naar zijn baasje. Blijdschap zien bij iemand die je niet kent kan soms heel mooi zijn. Ze bedankte me voor de hulp en in gebrekkig Frans zei ik dat het “Rien” was. 

Ik hielp om Joep weer in de teugels te krijgen. Tussen neus en lippen en lippen door zei de blinde vrouw dat ik op Robbie Williams leek. Daar moesten we samen smakelijk om lachen. 

Deel dit artikel