De geesten van vlucht 401

Reizen

De geesten van vlucht 401

Door -

Deel dit artikel

'Onlangs bezocht ik een interessante koffieshop die was gevestigd in een oud passagiersvliegtuig,' Zo begint onze man in Azië Robert Fernhout (te zien op bovenstaande foto) zijn diep donkere dagen voor Kerstmis-column. Lees en huiver! 

In de jaren die volgden waren er meerdere Eastern werknemers, die meenden de geesten van  gezagvoerder Bob Loft en boordwerktuigkundige Don Repo te zien.

Het is een beetje een trend aan het worden in Thailand; oude toestellen opkopen en er vervolgens een soort van attractie met koffieshop en restaurant van maken. Op deze locatie, in de buurt van het U-Tapao (Pattaya/Rayong) vliegveld, stonden maar liefst 3 grote kisten waaronder een Lockheed L-1011 TriStar. Vooral die TriStar was interessant, met een nog redelijk complete cockpit. Dat er her en der wat panelen waren opgevuld met Boeing 747 onderdelen, ach, dat mocht de pret niet drukken. Daarnaast zou het me ook niet verbazen als ze er daadwerkelijk zo mee rond gevlogen hebben; ik zie ook regelmatig een Mercedes ster op een Toyota motorkap geplakt hier en het is en blijft toch ‘Amazing Thailand’.

Deze 47 jaar oude Tristar werd in 1973 opgeleverd aan Eastern Airlines (VS) waar het 16 jaar in dienst was, en vloog daarna voor Aziatische maatschappijen waaronder Cathay Pacific in Hong Kong en eindigde dus als koffieshop. Dit deed me denken aan de allereerste crash van een zogenaamde ‘wide-body’ Jumbo jet, ook een Eastern Airlines TriStar, en het bizarre verhaal dat daarop volgde.

Op een mooie koele nacht 48 jaar geleden stortte een vliegtuig neer in de Everglades, zo’n 25 km ten noordwesten van Miami. De bemanning was ervaren, de kist was nog geen jaar oud en het weer was goed. Het bleek een uitgebrand lampje te zijn dat uiteindelijk de catastrofale crash tot gevolg had, waarbij 101 van de 176 mensen aan boord het leven lieten.

Op 29 December 1972 om 21.20 steeg Eastern vlucht 401 met registratie N310EA op van Kennedy International Airport in New York met Miami als bestemming. Aan boord bevonden zich 13 bemanningsleden en 163 passagiers. De meer dan twee uur durende vlucht verliep zonder problemen totdat de landing in Miami werd ingezet. Tijdens de nadering van de landingsbaan merkte de bemanning op dat het groene lampje van het neuswiel niet brandde; dit kon betekenen dat het neuswiel niet uitgeklapt was. De landing werd afgebroken en de automatische piloot werd ingesteld om het toestel op 2.000 voet (610 meter) hoogte te houden terwijl de piloten het probleem wilden oplossen. Beide piloten probeerden tevergeefs het lampje te vervangen, terwijl de boordwerktuigkundige in de kruipruimte onder de cockpit ging checken of het neuswiel uitgeklapt was.

'Oh, mijn God!'

Toen de piloten druk bezig waren met het lampje moet één van hen per ongeluk de stuurkolom hebben aangeraakt waardoor de automatische piloot werd uitgeschakeld en het toestel langzaam maar zeker hoogte verloor zonder dat de piloten – druk met dat verdomde lampje - daar erg in hadden. Er klonk wel een waarschuwingsbelletje op het paneel van de boordwerktuigkundige, maar die bevond zich niet op zijn plaats op dat moment. Om 23.42 stortte het toestel neer in de Everglades moerassen. Later bleek na onderzoek dat er niets mis was met het landingsgestel en dat er simpelweg een probleem met het lampje was.

Een paar maanden later, begin 1973, werd de gezagvoerder van een Eastern vlucht van Newark naar Miami gevraagd even een praatje te maken met een passagier in de business class. Die passagier was een andere Eastern pilot, in uniform maar buiten dienst, die niet op de passagierslijst stond. De purser had geprobeerd een gesprek aan te knopen, maar de passagier staarde slechts als verdwaasd voor zich uit. Toen de gezagvoerder de passagier zag, riep hij uit: ‘Oh mijn God, dat is Bob Loft!’. Saillant detail: Bob Loft was de reeds overleden gezagvoerder van de enkele maanden eerder neergestortte vlucht 401.

Vreemde verschijnselen

In de jaren die volgden waren er meerdere Eastern werknemers, die meenden de geesten van  gezagvoerder Bob Loft en boordwerktuigkundige Don Repo te zien. Een stewardess zei de reflectie van Repo in het deurtje van de microwave oven te hebben gezien. Hij waarschuwde voor brand aan boord, en inderdaad vloog een motor in brand op de terugvlucht vanuit Mexico. Een andere stewardess zag het gezicht van Don Loft toen ze een baggagerek opentrok. Er was zelfs een hele Eastern bemanning, die zei dat Repo bij hen in de cockpit gezeten had en ze gewaarschuwd had voor een electriciteitsprobleem…een probleem dat ze vervolgens inderdaad aantroffen en konden repareren. Er was zelfs een directeur van Eastern, die Loft op een vlucht aantrof.

Eastern wist niet goed hoe ze hier mee om moesten gaan. Degenen die melding hadden gemaakt van dit soort geestverschijningen werden in beginsel doorverwezen naar de bedrijfspsycholoog. Op een gegeven moment werden de geestverschijningen zo’n hardnekkig verschijnsel dat werknemers met ontslag werden gedreigd. De meeste vreemde verschijnselen bleken zich voor te doen op toestel N318EA in het bijzonder. Nu was het zo dat een hoop onderdelen van het neergestortte N310EA toestel weer gebruikt werden in andere toestellen en de meeste waren geplaatst in dat N318EA toestel. Op een gegeven moment weigerde veel bemanning nog te vliegen op toestellen die onderdelen van het neergestortte vliegtuig bevatten. Uiteindelijk had Eastern geen keus en verwijderde het alle hergebruikte onderdelen van het neergestortte toestel uit andere toestellen. De geestwaarnemingen verdwenen daarmee ook, zo rond eind 1974, twee jaar na de crash van vlucht 401. Eastern Airlines zou uiteindelijk failliet gaan in 1991.

Wat een enorme impact deze crash heeft gehad blijkt wel uit het feit dat er een film over is gemaakt in 1978, met een nog jonge Kim Basinger, en er een nummer over is geschreven door Bob Welch (Fleetwood Mac) dat verscheen op zijn album ‘Three hearts’ uit 1979, toepasselijk genaamd ‘The ghost of Flight 401’.

Ik hoopte nog even dat mijn koffieshop toestel in Thailand dat mysterieuze N318EA spooktoestel was, maar helaas. Ondanks het feit dat ze dezelfde weg bewandeld hebben – eerst vliegend voor Eastern, daarna voor Cathay Pacific – is de oude registratie van het koffieshop toestel N327EA. Tot mijn grote spijt heb ik dus rustig mijn koffie kunnen drinken in het toestel zonder daarbij vergezeld te worden door kapitein Loft of boordwerktuigkundige Repo, want dat had het verhaal natuurlijk wel helemaal compleet gemaakt.

Deel dit artikel