Camping Life 2020: the return

Reizen

Camping Life 2020: the return

Door -

Deel dit artikel

Inmiddels zijn we anderhalve week verder hier in Mièrleaux, hoe we het hier gekscherend noemen om toch een beetje het buitenland gevoel te hebben. Nu me de telefoons en de tablets me niet meer opvallen, en ik de wip al lang en breed gevonden heb, komen de andere camping gewoontes weer in zicht, en niets is heerlijker omdat samen met een compleet onbevangen 4 jarige te beleven, die zegt wat hij ziet, soms iets te luid, maar daarom niet minder leuk.

Klein kwartier later komt er een bal tevoorschijn, buurman en zoon gaan voetballen, en ik moet zeggen, best aardig, niet dat ik er verstand van heb, ik ben tenslotte voor Feyenoord.

Zo liep ik laatst met Domien naar de winkel voor saus, je kan het maar nodig hebben. Nu praat Domien werkelijk met iedereen die maar binnen een straal van 1,5 meter komt, echt een jongen van deze tijd. Zijn gesprekken gaan over alles en niks en alles wat er tussenin zit. Over het algemeen laat hij iedereen compleet verdwaasd achter na de waterval van woorden. Maar soms snijdt hij ook hout. Op ons avontuur voor saus zat Domien op zijn fiets en vond het nodig even haarfijn te benoemen hoe de ons tegemoedkomende vrouw er volgens hem uit zag. ”Paaahaaap, die mevouw is echt heel dik hè?”. De mevrouw in kwestie werd witheet. Ik snapte het. Dat ze witheet werd, maar ook wat Domien zei. Want eerlijk is eerlijk, ze was best fors aan de maat.

Ik bood mijn excuses aan voor de woorden van Domien, en ik meende dat ook echt. Het was totaal niet netjes, maar goed, breng een jochie van 4 dat maar eens aan zijn verstand. Maar de beste mevrouw nam er geen genoegen mee, ze vond het zwaar asociaal dat hij dat had gezegd. Ik probeerde nog vriendelijk aan haar verstand te peuteren dat jonge kinderen puur zeggen wat ze zien, en... Veel verder durfde ik niet te gaan, want dat zou alleen maar olie op het vuur zijn geweest. Ik besloot nogmaals mijn excuses aan te bieden en vervolgens stapten we door naar de saus.

Drill Sergeant Pepper

Terug bij de tent, helaas zonder saus, hadden we nieuwe buren. Altijd leuk, kijken hoe ze lopen te klootviolen met de tent/caravan en hoe vervelend de kids worden. Maar deze waren anders. Heel anders. Hij keek mij aan met een anderhalve liter fles Dr Pepper in zijn handen, en zag ook Jesper in een AC Milan shirt lopen. Geen gedag, geen hallo, “Zau voâh welleke club zèn jullie?”. Volmonding en in koor antwoorden Jesper en ik “Feyenoord”. “OOOOO HAHAHAHA kakkerlakken!”. Enigszins verbaasd zien we op dat zelfde moment zijn zoon uit de caravan stappen….. in Feyenoord shirt.

De buurman gaat verder: “Ja maui, ik hep zelluf zau’n koekwâhs in mèn familie, maah goed daah ken hè auk niks an doen, ja toch?”. Moest echt mijn best doen om mijn lach in te houden, en geloof me dat heb ik echt gedaan, maar zelfs mijn best doen, was niet genoeg.

Klein kwartier later komt er een bal tevoorschijn, buurman en zoon gaan voetballen, en ik moet zeggen, best aardig, niet dat ik er verstand van heb, ik ben tenslotte voor Feyenoord. Buurman doet een panna bij zoonlief, en voor de niet voetballers, een panna is de ander door de benen spelen. Zoonlief moet opdrukken, 10x. En zo nog 5 of 6 keer, daarna moesten er sprintjes gedaan worden en allemaal voetbal gerelateerde oefeningen. De buurman, met best een afgetraind lijf, zag vuurrood en zweet gutste uit werkelijk elke porie. Ik wist niet wat ik zag, en Jesper ook eigenlijk niet, ik maakte nog een biertje open en begon te prakkiseren hoe ik het gemis aan saus zou gaan compenseren.

Discussie bij het afwassen

Na het eten, zonder saus, volgt ten alle tijden de afwas. Naast dat je de vaat doet, dient er tijdens deze schone taak ook gesproken te worden over het wel en wee van ons land in Corona tijd, en dan tja, daar zijn ze dan: de kapjes. Nou, ik ben er zeker van dat ze werken. Net als autogordels. Maar ook een autogordel werkt niet als hij achter je rug zit. En precies dat heb ik van de week gezien in een pretprak. Mensen dragen mondkapjes. Maar dan doen ze dat mondkapje af om te gebruiken als doekje om een deurknop mee beet te pakken en hop, weer op de mond.
Of even in de nek. Om de neus te kunnen krabben. Hatsjee! En weer op de mond. Zal me niets verbazen als ze ook hun kont er mee afvegen, alles voor de hygiëne!!

Als je 'm goed gebruikt, denk ik dat het mondkapje wel werkt. Maar dan wel respect hebben voor de ander en een zekere discipline aanwenden. Maar goed die discipline is samen met de dienstplicht jaren geleden verdwenen. Gelukkig heb ik mijn portie nog gehad bij de Marechaussee in de jaren 90. En dat gebrek aan discipline is niet alleen nu met dit virus een probleem. Daarbij is het respect voor de medemensal tijden ver te zoeken.

Dus eigenlijk is die 1.5 meter zo gek nog niet, zoals ook onze Domien al goed hanteert met zijn gesprekspartners. Maar dat neemt niet weg dat hoe eerder we kunnen stoppen met die maatregelen, hoe beter. Maar nu het nodig is, gewoon doen. En ja, we moeten elkaar hier soms even op wijzen. Dat moet kunnen. Maar blaf elkaar niet af en wees lief en gewoon eerlijk. Maar niet zo eerlijk als Domien.

 

 

Deel dit artikel