Bezint eer ge be-inkt

Reizen

Bezint eer ge be-inkt

Door -

Deel dit artikel

'Een tijdje terug ging er een foto rond op sociale media van een jonge blonde toeriste die hier in Thailand een tatoeage in Thais schrift op haar schouder had laten zetten.' Onze man in het Verre Oosten, Robert Fernhout, heeft weer een lijdend onderwerp gevonden...

Door: Robert Fernhout

Nu blijkt dat er zelfs in permanente ‘lichaamskunst’ trends zijn; je verwacht het niet hè? Toch lullig als je nog steeds met zo’n aarsgewei rondloopt.

Zo’n toeriste kun je van alles wijsmaken natuurlijk en dat is naar alle waarschijnlijkheid dan ook gebeurd in de tattoo shop. Maar de buitenlandse gemeenschap in Thailand is zo gek nog niet en velen spreken en lezen een aardig woordje Thais. Sommigen constateerden dan ook, al dan niet met de hulp van een tenminste 20-jaar jongere Thaise vriendin, dat er in foutloos Thai het equivalent van ‘verse loempia’s’ op haar schouder prijkte. 

Fish through the park

Wellicht is dat haar favoriete gerecht, maar het is waarschijnlijker dat er ergens iets geweldig fout gegaan is. Dat Google translate er nog wel eens faliekant naast zit, zie je onmiddellijk aan de T-shirts en menu’s hier in Azië. Vorige week nog was ik in een restaurant waar ‘fish through the park’ op het menu stond en zo ben ik ook wel eens ‘dish with offensive odor’ en ‘fried dwarf sperm with oyster sauce’ tegengekomen. Voorbeelden van compleet surrealistische teksten die ik hier op T-shirts heb gezien zijn ‘dance until a meal gets’, ‘crap your hands make noise’ en het volslagen ondoorgrondelijke ‘Australian hat She was thc wa he wore a tooth from and we will get you out of here in’. Wie ‘t weet mag ‘t zeggen. Het lijkt me dus in ieder geval wel een goed idee één en ander grondig uit te zoeken, voordat je een vertaalde tekst permanent in inkt op je lichaam laat zetten.

Het schijnt erg in te zijn jezelf op deze wijze te versieren. Waar het vroeger was voorbehouden aan zeevarenden, gedetineerden en andere lieden van bedenkelijk allooi, zie je nu hele gewone, volstrekt burgerlijke mensen met beïnkte armen, benen en torso’s rondwandelen, al dan niet vergezeld van een stel koters. Wel alles zorgvuldig onder de kledinglijn aangebracht, zodat je er van maandag tot en met vrijdag ook nog mee naar kantoor kan. Iemand die zich tegenwoordig ook maar een beetje van de massa wil onderscheiden, loopt dus met een grote boog om de tattoo studio heen. Ik heb me eens in het onderwerp verdiept en nu blijkt dat er zelfs in permanente ‘lichaamskunst’ trends zijn; je verwacht het niet hè? Toch lullig als je nog steeds met zo’n aarsgewei rondloopt, want anno 2019 kan dat écht niet meer, aldus tatoeage kunstenares ‘Kelsey’ van de New Amsterdam Tattoo Studio. In nog geen 20 jaar van trendsetter naar hopeloos geval, zo snel kan het dus gaan. 

Een tatouage drama

Smaken verschillen, maar – je voelde ‘m al aankomen – ik heb zelf niks met tatoeages. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen, waarbij ik vond dat het echt iets toevoegt. Heb echt nog nooit gedacht van ‘zonder tatoeages zag je er toch echt een stuk minder leuk uit’. Maar uiteindelijk doet men het voor zichzelf begrijp ik, ook al zijn het toch voornamelijk anderen, die er tegenaan moeten kijken. Zeker in het geval van zo’n hopeloos ouderwets aarsgewei. In Thailand laten sommigen ‘magische’ yantra tatoeages zetten (‘sak yant’ in het Thais) die geluk, voorspoed, geld, bescherming en voor de dames van de nacht zelfs een rijke Westerse partner zouden opleveren, zo luidt de overlevering althans. Het is zelfs in het Westen even enorm populair geweest, nadat Angelina Jolie er één had laten zetten. Dat was een dikke 15 jaar geleden, net na de opkomst van het aarsgewei, dus het is best mogelijk dat zoiets buiten Azië ook al écht niet meer kan tegenwoordig. En het kan natuurlijk toeval zijn, maar niet lang daarna sloeg Angelina wel een rijke, felbegeerde Westerse filmster aan de haak.

Mijn Thaise vriendin – zelf voorzien van een bloemenrank die van rechts op de onderbuik via de zij naar de rechterschouder loopt, opgeleukt met wat vlinders voor een dynamisch effect – maakte onlangs een tatoeage drama mee dat ik je niet wil onthouden. De setting is als volgt: een klein toeristisch plaatsje aan de Thaise kust waar bijna niemand Engels spreekt. Een lokale Thaise man die daar samen met zijn vrouw een wat rommelig obscuur kapperszaakje runt (knippen 2 Euro) en er wat bij tatoeëert; laten we hem ‘tattoo man’ noemen. En een reeds zwaar getatoeëerde corpulente Zweedse toeriste, die nauwelijks Engels en geen woord Thais spreekt. Pak de popcorn er maar vast bij.

Alles was nog koek en ei

Mijn vriendin toog nietsvermoedend naar tattoo man om aldaar het haar te laten wassen door zijn vrouw; knippen laat ze op een adresje doen dat ze vertrouwt. De Zweedse toeriste, reeds zwaar onder de tatoeages zodat ze er van een afstandje uit zag alsof ze op een natte krant had geslapen, lag daar reeds op de pijnbank. Ze kreeg een nieuwe tatoeage toegediend die zich nog het beste laat omschrijven als ‘dikke zwarte horizontale balken op de onderbuik’. En als je een beetje avontuurlijk bent ingesteld, ga je natuurlijk niet naar een gerenommeerde studio; het is veel spannender om zo goedkoop mogelijk bij een obscure hobbyist met wie je niet kunt communiceren binnen te stappen. Afijn, alles was nog koek en ei op dat moment.

De tatoeage was af en de dame mocht opstaan en zichzelf in de spiegel bewonderen hetgeen onmiddellijk ontaardde in een enorme huilbui en gekrijs. Verwarring alom, want tattoo man dacht nochtans dat hij in de afgelopen uren een puik stukje spuitwerk had afgeleverd. Aangezien mijn vriendin de enige aanwezige was die Thais en Engels sprak deden beide partijen een beroep op haar. De Zweedse klaagde dat de zwarte horizontale balken niet netjes horizontaal waren. Tattoo man bracht daar tegenin dat hij dat ook wel zag, maar dat het toch echt perfect horizontaal was toen ze nog op haar rug lag. Kortom, het probleem was dat ze een te dikke pens had die de tatoeage vervormde en daar kon hij ook niks aan doen. Of mijn vriendin dit maar even wilde vertalen. Nieuwe huilbui, opnieuw gekrijs. Uiteindelijk is de toeriste zonder te betalen betraand vertrokken, was tattoo man kwaad omdat hij voor niets had gewerkt en hield mijn vriendin er een prachtig verhaal aan over. De moraal van dit verhaal is dan ook bezint eer ge be-inkt.

 

Robert Jan Fernhout (50) woont met zijn Thaise vriendin en een kat in Bangkok. Hij verwondert zich tegenwoordig meer over de huidige Nederlandse cultuur dan over de Thaise. De weekends brengt hij vaak door op een Italiaanse racefiets. Probeert het leven verder nog wat aangenamer te maken met lekker eten, een fles rode wijn (oude wereld graag), reizen, fotografie, muziek, lezen en humor. En hij schrijft met veel plezier af en toe een stukje voor Mannenzaken.

Deel dit artikel