Willem feliciteert Willem

Liefde

Willem feliciteert Willem

Door -

Deel dit artikel

Beste Willem, als het op voetballen aankomt, heb je het geheugen van een olifant. Maar het zou me niet verbazen als je je dit ook nog herinnert: in het vroege voorjaar van 1994 hebben we elkaar een uur of vier lang in de ogen gekeken tijdens een heel bijzonder interview.

Het was op de burelen van mijn toenmalige werkgever Playboy. Hoe jij daar terecht bent gekomen, is een bijzonder verhaal op zich. Ik had bijna ‘an sich’ opgeschreven, maar ik realiseerde me nog net op tijd dat je het niet zo hebt op onze oosterburen. Net zomin als je het had op ‘bladen als Playboy’, zoals je tijdens het interview opmerkte. Je speelde liever een potje kaart... Dat je toch aan de tafel schoof in het kantoortje van hoofdredacteur Jan Heemskerk sr. had te maken met je vrouw Marianna.

Je vrouw Marianna was toen een nogal doortastende en overdonderende dame

Haarlemse Marianna had samen met haar zus – ik schat dat het in 1985 was - voor Playboy geposeerd onder het motto ‘Zulke zusjes zie je zelden’. Marianna was in die tijd een nogal doortastende en overdonderende dame. Kortom, ze wist precies wat ze wilde. Voornoemde Jan Heemskerk deed het dan ook een beetje in zijn broek voor haar. Daarom verstopte hij zich steevast in zijn kantoortje als Marianna de redactie op kwam wandelen. Ik kreeg als toenmalige jongste bediende de opdracht om de teksten bij ‘de Haarlemse Zusjes’ (die overigens de eerste zusjes ooit waren die gezamenlijk voor Playboy poseerden) te verzorgen. Het interview met de zusjes vond plaats op de kamer van Marianna. Ik herinner me vooral de gedrevenheid van haar om een goede actrice te worden.

Het was in de tijd dat de Liefde tussen jou en Marianna, want dat was het, nog niet publiek was. En dan loop je verdorie een journalist van nota bene Playboy tegen het lijf.

Een aantal jaren later reed ik op mijn fiets door het gebied tussen Haarlem en Haarlemmerliede. En op het pad dat parallel aan de spoorlijn Haarlem-Amsterdam ligt, kwam ik Marianna tegen. Ze liep te wandelen met een man die ik onmiddellijk herkende. En ze zei: ‘Dit is Willem.’ ‘Dag meneer Van Hanegem’, zei ik bij het handen schudden. En jij keek een beetje bedremmeld, Willem. Begrijpelijk, want het was in de tijd dat de Liefde tussen jou en Marianna, want dat was het, nog niet publiek was. En dan loop je verdorie een journalist van nota bene Playboy tegen het lijf. Maar ik kende zo’n situatie maar al te goed, dus mijn lippen waren verzegeld.

‘Willem doet het! Maar alleen... als Playboy al mijn foto’s en dia’s uit jullie archief aan hem geeft.’

En dat werd op een geweldige manier terugbetaald toen we in het vroege voorjaar van 1994 het grote Playboy-interview over het aankomende WK Voetbal in de VS wilden doen met een paar grote voetbalnamen. Ik bood aan om jou te benaderen. Of beter gezegd, jouw Grote Liefde die ook inmiddels jouw zaken behartigde. Marianna beloofde meteen het te vragen. Een paar dagen later belde ze me terug: ‘Willem doet het! Maar alleen... als Playboy al mijn foto’s en dia’s uit jullie archief aan hem geeft.’

En zo kwam het dat er In het voorjaar van 1994 vijf mannen rond een tafel in het kantoortje van Jan Heemskerk sr. zaten. Drie Jannen en twee Willems: Jan Mulder, Jan Wouterse, Jan Heemskerk, Willem van Hanegem en Willem Schouten. Het onderwerp was voetbal. Uiteraard! Het werd een fascinerend gesprek, waarin jij geen blad voor de mond nam. Jij vond Jan Mulder een aansteller in zijn hang naar het perfect zittende tenue. (In die tijd speelde Oranje namelijk in een spuuglelijk tenue en Jan vond dat het onmogelijk was om daarin goed te voetballen.) ‘Wat maakt het nou uit voor je spel hoe je shirtje en je broekje zit?’ zei je. En dat méénde je uit de grond van je hart. Het schetst in mijn ogen precies waarom jij als voetballer en mens zo geliefd bent gebleven. Het totale gebrek aan wat jij aanstellerij noemt. En een bezieling voor het spelletje die net zo groots is als je prachtige carrière zelf.

Mijn vader droeg in die tijd zelfs een heuse Feijenoord-pyjama.

Ik durf het nu wel te bekennen. Bij ons thuis waren we in de jaren zestig grote Feijenoord-liefhebbers. Dat begon in het memorabele seizoen 1962-1963. En het kreeg zijn apotheose in het legendarische voetbaljaar 1969-1970, het jaar waarin Feijenoord als eerste Nederlandse club de Europa Cup won. Mijn vader droeg in die tijd zelfs een heuse Feijenoord-pyjama. Die had mijn moeder voor mij gekocht bij de SRV-man, maar na twee keer wassen was het ding uitgegroeid tot een voor mij veel te grote mannenpyjama. Mijn vader droeg die pyjama overigens zonder enige gêne.

In diezelfde tijd was jij mijn grote voetbalvoorbeeld. Ik probeerde als vijftienjarige jouw kenmerkende loopje te imiteren. (Het ‘kankeren’ deed ik in die tijd van nature.) Als rechtsbenige heb ik een heel seizoen alles met links gedaan. Zoveel mogelijk buitenkant links, dat spreekt. Waarbij ik als een uit zijn krachten gegroeide slungel over het veld sjokte. Het sloeg nergens op, want er was maar één echte Willem van Hanegem. Het was dan ook niet mijn beste seizoen. Maar sindsdien was ik wel tweebenig en daardoor heb ik het toch tot twee amateurkampioenschappen geschopt. Waarvoor ik je met terugwerkende kracht bedank.

Beste Willem, ik wens je uit de grond van mijn voetbalhart nog een geweldige, gelukkige en gezonde tweede helft toe.

Fotoverantwoording: Op deze prachtfoto staan mijn twee voetbalhelden, Willem van Hanegem en Piet Keizer. Hij is op 2 november 1969 gemaakt tijdens Feijenoord-Ajax (1-0 door een doelpunt van ex-Ajaxied Theo van Duivenbode!) door fotograaf Eric Koch, in opdracht van Anefo.

Hieronder kun je de trailer van 'Willem' bekijken, een beeldschone documentaire van Andere Tijden Sport over de VOETBALLER Van Hanegem.

Deel dit artikel