Voor het eerst: prachtboek!

Liefde

Voor het eerst: prachtboek!

Door -

Deel dit artikel

Herman van Veen (van 14 maart 1945) schreef een prachtig en intens boek over iets wat we allemaal aan het doen zijn: ouder worden.

'Wanneer begint dat, ouderdom? Op welk moment besef je dat die jonge man is afgeIost door een man op zekere leeftijd? De geest is vitaal, maar het lichaam hapert soms. De kloof tussen nu en vroeger wordt steeds groter. De ervaringen stapelen zich op, de herinneringen verdringen elkaar. '

Hij had het liefst de kinderen leren lezen

Ik dacht dat ik ‘m aardig kende, die Herman van Veen. Als twintiger ben je nu eenmaal snel tevreden met wat je denkt te kennen. Dat kwam, het kennen van Herman van Veen bedoel ik, doordat ik (van 17 juni 1955) het in 1979 uitgekomen dubbelalbum Een voorstelling - Carré IV op cassettebandje had gekregen van mijn Grote Vriend Ronald en er op de walkman vrijwel dagelijks naar luisterde. Het liedje ‘Vermiste terecht’ - over een in Nederlands-Indië vermiste man die gesneuveld blijkt - is qua muziek en tekst van een ongeëvenaarde schoonheid. De slotzin luidt: Hij had het liefst de kinderen leren lezen. De waanzin van die oorlog had niet beter kunnen worden samengevat.

Van Veen bezorgde me bijna een hartverzakking

Het zal begin jaren tachtig zijn geweest toen ik op een avond nietsvermoedend in Carré zat te genieten van Herman van Veen. We hadden goede plaatsen. Vriend Ronald zat naast me. Plots stormde die gast van Van Veen woest schreeuwend vanaf het podium de zaal in, tussen de mensen door over de rugleuningen van de stoeltjes lopend. Hij stopte vlak voor me en keek me zo ongelofelijk vuil recht in de ogen aan... dat ik bijna een hartverzakking kreeg. Je denkt dan toch in je zenuwen, Wat heb ik in hemelsnaam gedáán?! Maar Herman nam na ampel beraad nog een paar rijen en plukte toen ergens een damestasje tussen de stoelen vandaan. Waaruit hij een illegaal opnameapparaatje viste. Het hoorde bij de show.

Maar het geeft goed aan met welke intensiteit Herman van Veen in het leven staat. Een leven dat hij nu – op meesterlijke wijze – heeft beschreven in Voor het eerst.

De titel van het boek wordt als volgt verklaard: 'Voor het eerst is een zoektocht naar betekenis, speels en filosofisch, om tot het besef te komen dat je ouder worden steeds weer voor het eerst doet. Het gaat vanzelf en gaat vanzelf weer over.'

Zegt een vader tegen zijn zoontje: ‘Die man’, terwijl hij Johan recht in het gezicht aankeek, ‘dat was Johan Cruijff’.

Er zijn van die dingen die je in je leven moet hebben gedaan. Ik kan alleen maar tegen de lezers van Mannenzaken zeggen: dit boek van Herman van Veen moet je hebben gelezen. Want dat verdient een boek waarin deze briljante herinnering staat.

'Herinner me nog dat ik zo’n vijftien jaar geleden, nadat ik mijn auto geparkeerd had in de tochtgalerijen van het Amsterdamse Ajax-stadion, de wereldvoetballer Johan Cruijff tegenkwam. Wij kenden elkaar van toen we ooit min of meer tegelijkertijd in ons vak begonnen en, de een wat meer dan de ander, opzien baarden. Hij kwam met het Ajax van trainer Rinus Michels destijds naar onze voorstellingen in Carré kijken. Wij bezochten op onze beurt het Ajax-stadion om hen te zien spelen. We liepen samen keuvelend op naar het stadion. Zegt een vader tegen zijn zoontje: ‘Die man’, terwijl hij Johan recht in het gezicht aankeek, ‘dat was Johan Cruijff’. Dat was voor mij een nieuwe ervaring, dat er nog tijdens je leven in de verleden tijd over je gepraat kan worden. Begrijp dat dat niet de bedoeling van de man was, maar toch.’

Hij had het liefst de kinderen leren lezen. Het fijne is, met Voor het eerst laat Herman van Veen ons met grote regelmaat weer als kind lezen. Hoe mooi wil je het hebben?

Auteursfoto: Stephan Vanfleteren

Paperback | 208 pag. | ca. €19.99 | ISBN: 978 94 004 0163 1 | Ook verkrijgbaar als e-book

Deel dit artikel