'Mijn decennium was een rollercoaster'

Liefde

'Mijn decennium was een rollercoaster'

Door -

Deel dit artikel

Het is alweer half januari en toch wil Mick Boskamp nog één keer terugblikken op het afgelopen decennium, waarbij de omschrijving heftig een understatement is. 

Toen we afscheid namen en ik naar de douane liep, hoorde ik achter me ons kleine meisje hartverscheurend schreeuwen: 'Papa, papa, ga niet bij me weg!'

Naarmate je ouder wordt, glipt de tijd als een puberende dochter uit je handen. Ook in dat opzicht waren de jaren 10 een ritje in een achtbaan. Voordat je het wist, stond je weer bij de uitgang om verderop in de attractie te stappen, die 20-20 heet.

Maar toen ik op 1 januari j.l stil begon te staan bij hoe het afgelopen decennium voor me geweest was, maakte ik die roller coaster ride van A tot Z weer mee. Een ritje dat loodrecht omlaag en loodrecht omhoog ging. En waarbij de dieptepunten achteraf hoogtepunten bleken te zijn, omdat die dieptepunten voor verandering en groei zorgden.

Als je die tien jaar grofweg door tweeën hakte, dan waren de jaren voor 2015 mijn zieke jaren en de jaren na 2015 mijn hersteljaren.

Ziekte van mateloosheid

Van 1 januari 2010 – en de 25 jaren ervoor maar we hebben het over dit decennium – tot 28 april 2013 was ik met tussenpozen van nuchter zijn, actief verslaafd. Die tussenpozen gingen altijd gepaard met een depressieve periode. In principe was dat ook een terugval, begreep ik later, maar dan een terugval zonder middelen. Mijn drugs of choice zìjn cocaïne en cannabis, maar eigenlijk ben ik overal verslaafd aan. Van seks (in combinatie met middelen) tot nicotine en van drank tot suiker. Een zak snoep is binnen twee minuten op. Om het allemaal samen te vatten en onder één noemer te rangschikken, leid ik aan de ziekte van mateloosheid.

Waarom ik die laatste zinnen in de tegenwoordige tijd schrijf, is omdat ik nog steeds verslaafd ben. Ik heb mijn ziekte onder bedwang, dat wel. Maar in de eerste helft van het afgelopen decennium loog, bedroog en manipuleerde ik alles bij elkaar om de buitenwereld en mijn gezin te laten zien dat er niets aan de hand was met me. Als de moeder van mijn dochter lege cocaïne-wikkels vond in huis, gaf ik glashard haar vriendinnen de schuld. Ik kan nog veel meer voorbeelden noemen van mijn actieve verslavingsgedrag, maar als je het okay vindt, bewaar ik die. Misschien wel voor een boek.

Ongelukkig en radeloos

Wel wil ik één moment met je delen. Om de machteloosheid te schetsen als je stopt met gebruiken en het echte herstelwerk nog moet beginnen. In de herfst van 2013 ging ik naar Schotland om bijna een half jaar klinisch behandeld te worden in de vermaarde verslavingskliniek Castle Craig. Op de dag dat ik vertrok, werd ik naar Schiphol gebracht door de moeder van mijn dochter en mijn dochter zelf, die toen 5 jaar oud was. Toen we afscheid namen en ik naar de douane liep, hoorde ik achter me ons kleine meisje hartverscheurend schreeuwen: 'Papa, papa, ga niet bij me weg!'

Ik denk niet dat ik me ooit zo diep ongelukkig en zo radeloos voelde als op dat moment.

Hoe heftig en verward mijn gevoelens ook binnen kwamen zonder verdoving, sinds 27 april 2013 heb ik nooit meer gebruikt. Alleen in dat opzicht al beschouw ik mezelf een bevoorrecht mens. En toen moesten de grote veranderingen en de weg naar een gelukkiger, completer leven nog beginnen. Waar het herstel pas écht allemaal mee begon, was met de mensen die op mijn pad kwamen en waar ik een echte verbinding mee aan ging. In de laatste jaren van mijn actieve verslaving was ik een kluizenaar geworden. Ik was liever alleen dan in gezelschap. Want in gezelschap voelde ik me nog eenzamer. Niet voor niets wordt verslaving ook weleens een sociale ziekte genoemd.

Een prettig gesprek

In Castle Craig maakte ik uiteindelijk vrienden. Daar begon het mee. En toen ik in ging zien wat herstel betekent en begon te begrijpen wat je moet doen om een tevreden, clean & sober mens te worden, ontstond er magie. Toen ik van mezelf begon te houden op een gezonde manier, dus zonder verliefd te worden, begon de wet van de aantrekkingskracht te werken. En kwamen mensen in mijn leven die ertoe deden. En daarin speelde Facebook ironisch genoeg een belangrijke rol.

Het vorige decennium was het decennium van social media. Van de 1 miljoen wereldwijde Facebook-gebruikers in 2004 ging dat aantal naar 2.8 miljard in 2018. In de Verenigde Staten wordt het steeds groter wordende aantal mensen dat vereenzaamt, op het conto van social media geschreven. En dat is niet geheel onlogisch, want als gebruiker ben je meer met je smartphone bezig dan met de mensen om je heen. Van de week maakte ik een treinreis en zat ik tegenover een oudere dame van 82 die een praatje met me begon te maken. Het eerste dat ik dacht, was: 'Laat me alsjeblieft met rust!' Maar daarna ontstond er een prettig gesprek dat me uiteindelijk een goed gevoel gaf. Een beter gevoel dan als ik gedurende de reis het gebruikelijke had gedaan en naar het scherm van mijn smartphone had zitten staren.

Steeds verliefder

En toch ben ik Facebook dankbaar. Als je het met beleid gebruikt, dan kun je juist je sociale contacten versterken. Dat begreep de vrouw van mijn dromen ook, toen ze me begin 2016 een Messenger-bericht stuurde dat ze graag een date met me wilde. Ze vond mijn posts over David Bowie, die net was overleden, zo bijzonder en wilde het het daar face en face met me over hebben. Over een paar weken vieren we ons vierjarig samenzijn als geliefden en ik word steeds verliefder op haar. Ook kwam ik via Facebook weer in contact met vrouwen waar ik ooit een liefdespaar mee vormde. Er was geen wrok meer en er ontstonden pure vriendschappen. Wat dat laatste betreft was 2019 helemaal een bizar jaar, waarin ik de ene na de andere vriend of vriendin die ik jaren niet had gezien, weer op regelmatige basis begon te ontmoeten en te spreken. Kon geen toeval zijn.

Als je goed in herstel bent, dan heb je je angsten ingeruild voor liefde en dankbaarheid. Wat dat betreft wens ik ook sommige mensen die niet verslaafd zijn, de weg toe die ik de afgelopen tien jaar ben ingeslagen. Toen onze lieve mama plotseling overleed op 31 januari vorig jaar, kon ik ondanks het grote verdriet al vrij snel dankbaar zijn. Ik had de laatste zes maanden van haar leven bij haar thuis gewoond en wat hadden we een pret gehad samen. Daar hield ik me aan vast. Aan dat gevoel.

Als je verandert, dan verandert de wereld om je heen. En als je in positieve zin verandert, dan verandert ook de wereld om je heen in positieve zin. Toen ik actief in gebruik en ook pril in herstel was, had ik niet echt een diepe verbintenis met onze dochter.

Een paar weken geleden appte ze me: 'Papa, ik ben net voor het eerst ongesteld geworden!' Ik appte terug of ze zich okay voelde. 'Nou, niet echt,' reageerde ze. 'Maar ik ben wel bij dat ik niet bij jou ongesteld ben geworden.'

Ik moest zowel lachen als huilen van geluk.

 

Ps op bijgevoegde illustratie staan mensen en familieleden die er voor mij waren tussen 2010 en 2020 of waar ik na lange tijd weer goed contact mee kreeg. Niet iedereen staat erop. Maar meer dan 20 foto's kon ik helaas niet plaatsen.

Deel dit artikel