Kippenvel van trots

Liefde

Kippenvel van trots

Door -

Deel dit artikel

Afgelopen maandag speelde de 14-jarige neef van Mick Boskamp Chopin in de finale van een klassieke muziekwedstrijd. Dat schreeuwde om een briefje en een filmpje.

Lieve Sebastiaan van Bennekom,

Zes jaar geleden, toen je 8 jaar was, was ik niet bepaald de gedroomde oom die je verdiende. De meeste mensenlevens bestaan uit ups & downs en in die periode ging het gewoon echt niet goed met me. Daarom was ik er voor mijn omgeving niet helemaal bij met mijn hoofd, waardoor ik niet bewust getuige was van wat er met jou gebeurde. Hoe jong je ook was, was je toen al gek van kwaliteitsmuziek en als ik er nu met terugwerkende kracht op terugkijk, dan zie ik veel overeenkomsten met mezelf toen ik jouw leeftijd had.

Toen ik acht was – we schrijven 1964 – bezochten de Beatles Nederland en zat ik aan de buis gekluisterd toen Herman Stok en Berend Boudewijn die vier gasten uit Liverpool interviewden en baalde ik dat Ringo Starr er door ziekte niet bij kon zijn en was vervangen door drummer Jimmy Nicol, die in de verste verte niet op een Beatle leek. Wat was ik fan van ze. Bij mijn klasgenootjes leefde het nauwelijks, maar ik kreeg van mijn moeder elke Beatle-single en elpee die uitkwam, soms als wisselgeld voor een bezoek aan de tandarts.

Waar andere deelnemers in opperste concentratie en met veel gevoel voor presentatie later zouden plaatsnemen achter de imposante piano, en daarmee weg gaven dat ze vaker voor publiek hadden gespeeld, ging jij gewoon zitten en begon je meteen te spelen.

Maar jij deed iets op je achtste, waar ik niet aan moest denken toen ik jouw leeftijd had, omdat het veel te ingewikkeld voor me was en ik veel liever aan de gemakkelijke, veilig kant van de muziekbeleving bleef. Je ging zelf spelen. Er kwam een keyboard en later een piano en pianoles. Het zit in de familie, dat is zeker. Je oma, tevens mijn moeder, studeerde ooit af aan het conservatorium in Amsterdam. Ook zij moet met vallen en opstaan die weg hebben afgelegd. Ik herinner me nog de eerste liedjes die je speelde. Het klonk voor geen meter, maar dat weerhield je er niet van om te blijven oefenen. Je ging pianoles nemen en slowly but surely werd je steeds beter en beter.

Met als resultaat dat je afgelopen maandagavond, aangekondigd door de geweldig presenterende Dieuwertje Blok, als eerste en de op 1 na jongste deelnemer het podium opliep van de Haarlemse Philharmonie voor de HIT finale klassieke muziek, waar aanstormend talent van diverse middelbare scholen uit de omgeving zich liet horen. Waar andere deelnemers in opperste concentratie en met veel gevoel voor presentatie later zouden plaatsnemen achter de imposante Steinway, en daarmee weg gaven dat ze vaker voor publiek hadden gespeeld, ging jij gewoon zitten en begon je meteen te spelen.

Op dat moment kreeg ik iets wat ik nog zelden eerder had gehad. Kippenvel van trots. De concurrentie was moordend en je viel niet in de prijzen. Maar wat maakte het uit. Je oma, je moeder, je vader, je zus, onze kleine meid, de familie-vrienden en ik glommen op de eerste rij. Je zat als 14-jarige in de finale tussen allemaal kanjers, waarvan de meesten veel langer speelden dan jij. Mooier kon het eigenlijk niet. Ja, op dat moment bedacht ik me hoe fijn het was om weer je oom te zijn.

Deel dit artikel