John Digweed is mijn held

Liefde

John Digweed is mijn held

Door -

Deel dit artikel

Als iemand een held van je wordt, is dat ongeveer te vergelijken met liefde op het eerste gezicht, maar dan met met iets minder druk op de onderbuik.

Ooit zag ik in het toenmalige Leidsepleintheater in Amsterdam de film Taxidriver en toen Robert de Niro in beeld verscheen, wist ik meteen dat hij de ‘ware’ was. Helden kunnen overigens ook van hun voetstuk vallen, zoals diezelfde De Niro, toen hij aan het einde van de vorige eeuw opeens voor het grote geld in een aaneenschakeling van middelmatige films verscheen. De acteur die in mijn ogen boven de massa verheven was, bleek opeens een mens van vlees en bloed te zijn, met echte menseneigenschappen, zoals hebzucht. Door die constatering was de liefde opeens voorbij. Ook wat dat betreft liggen heldendom en verliefdheid dicht bij elkaar. Het kan zomaar over zijn.

Soms kan het gebeuren dat iemand geen held van je wordt omdat het liefde op het eerste gezicht is, maar liefde op het eerste gehoor.

Er was geen file onderweg, dus ik moest een behoorlijke omweg hebben gemaakt, misschien wel via de vliegende schotel van een stel goedgemutste aliens. In dat uur veranderde mijn leven.

Ik ben heel slecht in data. Ik heb mijn mobieltje zo ingesteld dat een week voor de verjaardag van mijn 84-jarige moeder een luid alarm afgaat. Dan weet je genoeg. De dag dat ik via de installatie in mijn auto kennis maakte met John Digweed staat echter in mijn geheugen gegrift.

Het was een zomerse dag, 13 juni 1994 om precies te zijn. Ik reed ’s middags van mijn huis in Amsterdam naar Zandvoort en bij Badhoevedorp schoof ik de mix-CD ‘Journeys By Dj’s volume 4’ in de speler, die ik op aanraden van een medewerker van Outland Records, gevestigd op de Zeedijk, in the blind had gekocht. Meer dan een uur later kwam ik tot de ontdekking dat ik Zandvoort binnenreed. Er was geen file onderweg, dus ik moest een behoorlijke omweg hebben gemaakt, misschien wel via de vliegende schotel van een stel goedgemutste aliens. In dat uur veranderde mijn leven.

Opeens begreep ik het

Tot dat moment had ik house-muziek maar zo zo gevonden. Nog minder dacht ik over het zooitje ongeregeld dat zich weekend na weekend overgaf aan een beat die uit een drumcomputer kwam. Maar wat ik helemaal niet begreep was de heldenverering richting Dj’s, gasten die alleen maar wat plaatjes opzetten en pronkten met andermans veren. Maar op die zomerdag in ’94 begreep ik het opeens. Wat ik precies begreep, kon ik niet onder woorden brengen. Het was een gevoel. En John Digweed, de man die de CD had gemixt en gecompileerd, stelde ik daar hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor.

De jaren daarna bleef ik hem volgen. Dat doe je met helden. Je houdt ze in de gaten. Ik kwam er via publicaties in dance-tijdschriften achter dat hij geboren was uit een slagersfamilie in Hastings, een Godvergeten plek aan de zuidkust van Engeland, en dat zijn broer wereldkampioen kleiduif-schieten was. Zijn eerste platenspelers kocht hij van zijn spaargeld. Hij was er speciaal voor naar Londen gegaan met de trein. In de winkel op Tottenham Court Road kwam hij erachter dat hij geen geld meer had voor de metro of bus. Met twee loodzware dozen onder zijn armen is hij vervolgens gaan lopen naar Victoria Station, een kilometerslange wandeling die volgens eigen zeggen de zwaarste en tegelijkertijd mooiste van zijn leven was. Hij had zijn Technics SL-1200, de Rolls Royce onder de Dj-draaitafels, twee stuks zelfs. Het feest kon nu pas echt beginnen.

De rest is geschiedenis

Geniaal of niet, je hebt altijd in je leven een dosis geluk nodig en John Digweed kreeg zijn portie op een dag in ’92 toen één van zijn mixbandjes op het bureau van Geoff Oakes belandde. Oakes was op dat moment met zijn succesvolle Renaissance-parties de belangrijkste party-organisator van Engeland. Eén van de Dj’s die regelmatig op zijn feesten draaide, was Sasha die overal waar hij kwam voor hysterische taferelen op de dansvloer zorgde. Zowel Geoff als Sasha waren met stomheid geslagen toen ze het bandje hoorden. Zoiets moois, perfects en swingends hadden ze nog nooit gehoord, om de simpele reden dat die begrippen eigenlijk lijnrecht tegenover elkaar stonden.

Digweed werd gebeld door Renaissance en de rest is geschiedenis. Sasha en hij werden een gelegenheids-duo dat samen geboekt kon worden door de clubs en al snel lieten ze een spoor van suf gedanste mensen achter zich. Hun eerste Renaissance-mix album, uitgebracht in ’94 (inmiddels een collector’s item) betekende het begin van een grote ommekeer in de dance. Vanaf dat moment luisterde men in de eerste plaats naar muziek. Dat er op te dansen viel, was een prettige bijkomstigheid.

In het door Prince bezongen jaar 1999 kregen Sasha en Digweed een vaste maandelijkse avond in de Twilo in New York. Wat gebeurde, had niemand verwacht. Amerika, voorheen wars van het dance-genre dat ze notabene zelf hadden uitgevonden, ging plat voor hun melodieuze, diepe sound. Het was Beatles all over again. Ondertussen maakte John samen met zijn muzikale partner Nick Muir onder de naam Bedrock een aantal klassiekers in het dance-genre, zoals ‘For What You Dream Off’ die in Trainspotting de tune van de film was en organiseerde hij in Heaven in Londen op de eerste donderdag van de maand zijn befaamde Bedrock-parties.

Hij stelde nooit teleur

In Nederland kwam hij in die periode zelden. Het risico voor veel party-organisatoren was te hoog om een dure Dj als de inmiddels wereldvermaarde John Digweed te boeken. Was hij in Nederland wel beroemd genoeg om publiek en masse te trekken? Als de held niet naar de fan toekomt, dan komt de fan wel zijn naar zijn held toe. De keren dat ik hem in Londen heb horen draaien, en die keren zijn bijna niet meer te tellen, stelde hij me nooit teleur. Als je gevoel voor dansmuziek hebt, moet je al snel tot de conclusie komen dat hier bovenmenselijke krachten in het spel zijn. Ik heb hem nog nooit op een mixfout betrapt en altijd is hij met zijn platenkeuze een stapje voor op zijn collega’s. Hij staat er bij als een zoutzak, dat wel. Hij durft zijn publiek nauwelijks in de ogen te kijken, zo verlegen is hij. Het liefst staat hij achter een gordijn te draaien, maar dat staat ook weer zo lullig. Hij behoort ook tot het selecte gezelschap Dj’s dat niet rookt, geen drugs gebruikt en dat hartkloppingen krijgt van een slokje Red Bull. Drinken doet hij wel, soms een beetje teveel naar zijn smaak, maar dat zit waarschijnlijk in zijn Engelse genen. Sasha zei ooit over hem: “John zie je altijd met een glas vodka in zijn ene en een health drink in zijn andere hand. That sums him up pretty good.”

Een constante stroom tracks

Inmiddels heeft het gezonde leven en het bikkelharde werken (hij kan nauwelijks delegeren omdat hij alles tot in de perfectie wil regelen) zijn vruchten afgeworpen. Wat zo bijzonder is, is dat hij met ondergrondse, niet commerciële dansmuziek al decennialang hele volksstammen in beweging krijgt. Een poosje geleden bereikte zijn wekelijkse radio-show op Mixcloud het magische getal van 200.000 luisteraars. Inmiddels zit hij al op uitzending 709. Terwijl de meeste Dj's niet bepaald zakelijke wizards zijn, bestiert John het platenlabel Bedrock dat een constante stroom tracks en mix-albums uitbrengt. En dat in een periode die voor de platenindustrie als uitermate moeizaam kan worden omschreven.

Wat hem in mijn ogen nog meer een held maakt, is dat hij er zo rustig en onbewogen onder blijft. In restaurants – hij is een echte foodie – fluistert hij, uit respect voor de bediening en voor het eten. Hij is al een eeuwigheid samen met zijn Justine inplaats van dat hij zich door Dj-groupies laat omringen. In haar nabijheid is hij net een scholier die met zijn eerste vlam thuiskomt. Wat wel jammer is, is dat hij haar te weinig ziet. Het landgoed waar hij woont, kent hij nauwelijks, omdat hij alleen de afstand huis-vliegveld aflegt en weer terug. Maar dat is het leven waar hij voor gekozen heeft. En dat leven maakt hij consequent af.

Vrijdag 16 maart samen met Sasha

Waarom ik zoveel van iemand weet, waar eigenlijk weinig over bekend is, omdat hij ronduit publiciteitsschuw is, is niet omdat ik als doorgedraaide fan zijn vuilnis doorzoek. In de loop der jaren zijn we bevriend geraakt. Het is geen vriendschap die gevoed moet worden door regelmatige contactmomenten. We hebben elkaar lang niet gezien en gesproken, maar ik weet zeker dat als ik hem komende vrijdagavond zie, dat we misschien heel even snuffelen aan elkaar, maar dat het daarna business as usual is.

Ja, nog drie nachtjes slapen en mijn grote held draait op vrijdag 16 maart samen met Sasha op de speciale Free Your Mind editie van Stef Vrolijk. Vanmorgen kreeg ik een bericht van een andere liefhebber: 'Na 26 jaar fan zijn, zie ik ze eindelijk samen.' In 2016 gingen ze na 6 jaar niet meer met elkaar te hebben gedraaid weer op wereldtournee samen en nu doen ze voor het eerst in een hele lange tijd Nederland aan met een vier uur durende set in de Amsterdamse Warehouse.

Of ik erbij ben? Draait de Paus gabberhouse? Wat kijk ik er naar uit. Fan zijn is fijn. Zeker als je fan van het fenomenale, mooie mens bent dat John Digweed heet.

P.s. Op 3 maart 2002 had ik voor het tv-programma Dj Profiles, dat werd uitgezonden op The Box, een bijzonder interessant en warm interview met John in het sjieke Des Indes Hotel in Den Haag. Hieronder een impressie daaruit. Met een mooie passage over hoe het is om back to back met Sasha te draaien.

 

Deel dit artikel