Help, ik word 50!

Liefde

Help, ik word 50!

Door -

Deel dit artikel

Uiteindelijk ben ik ook aan de beurt; ik word 50 deze maand. Ik had ‘50 jaar jong’ kunnen zeggen, of iets als ‘50 is het nieuwe 30’ kunnen roepen, maar dat zou flauw zijn. 50 zijn betekent dat je met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid mag vaststellen dat meer dan de helft van de rit erop zit.

Door: Robert Fernhout

Dat is een nogal ontnuchterende constatering. ‘Old already’, zoals mijn Thaise vriendin het mij fijntjes en niet geheel subtiel onder de neus wreef. Diezelfde Thaise vriendin, die zonder het zelf te weten een geweldig ontwikkeld gevoel voor humor heeft, verdeelt de muziek - die we hier in café’s, bars en soms in de lift horen - bloedserieus over twee duidelijke categorieën: ‘I born already’ en ‘I not born yet’.

Voor mij, Buddha zij dank, geen Abraham-poppen en verkeersborden in de tuin of op kantoor.

Die eerste categorie betreft de liedjes van artiesten die ze kent. Denk dan aan Lady GaGa, Maroon 5, Taylor Swift en andere meer recente muziek. De ‘I not born yet’ categorie betreft meestal de muziek die ik leuk vind, zoals de Stones, The Cult, U2, INXS, Smiths en een hoop jaren 80 muziek. Mijn vriendin is weliswaar van 1981, maar dat weerhoudt haar er niet van om een mooie plaat uit pak ‘m beet 1986 in de ‘I not born yet’ categorie in te delen. Bedoelt ze eigenlijk te zeggen, ‘dat is ouwe lullen muziek’.

Gelukkig woon ik niet meer in Nederland, waar ‘50 worden’ om onverklaarbare redenen door velen als excuus wordt aangegrepen voor het organiseren van een soort van folkloristisch gebeuren. Waarbij het voornaamste doel het vernederen van de jarige lijkt te zijn. Voor mij, Buddha zij dank, dus geen Abraham-poppen en verkeersborden in de tuin of op kantoor.

“Als er één continent is waar het ego van ouwe lullen voor een grijpstuiver even wat leven ingeblazen kan worden, en dat mag je letterlijk nemen, dan is het Azië wel.”

50 worden is ook hét moment voor een midlife crisis. Nou, daar krijg ik op zeker géén last van. Want de midlife crisis bestaat niet in Thailand. Sterker nog, menig man van middelbare leeftijd komt juist naar Thailand op vakantie om daaraan te ontsnappen. En dat lukt heel aardig - tijdelijk althans - met een paar blote 20-jarige dames op schoot en een koud biertje in de hand. Ik geef toe, die mannen springen wel eens van een Pattayaans balkon; als ze financieel uitgekleed zijn en de terugreis naar de harde monotone realiteit van het alledaagse Westerse leven zich weer onvermijdelijk aandient. Maar als er één continent is waar het ego van ouwe lullen voor een grijpstuiver even wat leven ingeblazen kan worden, en dat mag je letterlijk nemen, dan is het Azië wel.

Niet dat ík dat nodig heb, want ik heb alles al wat de gemiddelde midlife crisis kandidaat zich maar kan wensen. Een vriendin die mannenkoppen doet draaien, een rooie Fender gitaar, 2 Italiaanse racefietsen, een leuke auto en een motor. Het kan niet op dus. Toch merk ook ik dat ik ouder word. Als ik een keer flink uitga, moet ik drie dagen bijkomen. Om dat te voorkomen ben ik meestal ook voor middernacht thuis. Waardoor mijn bijdehante vriendin me de bijnaam ‘Cinderella’ (Assepoester) heeft gegeven.

“Peter Koelewijn zong ooit al ‘Maar ik tel wel mee in het café, want daar swing ik nog als een trein, net als de rest, die net als ik, geen twintig meer kan zijn’.”

Blessures loop ik tegenwoordig op door een verkeerde houding in mijn slaap. Veel schrijnender is dat sommige vrienden en bekenden die niet veel ouder zijn, of van mijn leeftijd, chronisch ziek zijn of zelfs overlijden aan enge ziektes. Natuurlijk kan ik dan in Bangkok altijd een biertje gaan drinken om die ellende van me af te zetten en voor een paar uur in bars weer een ‘hansum young man’ worden genoemd. Peter Koelewijn zong ooit al ‘Maar ik tel wel mee in het café, want daar swing ik nog als een trein, net als de rest, die net als ik, geen twintig meer kan zijn’. Maar als die mooie Thaise dames je dan uiteindelijk de rug toekeren voor anderen die nog guller zijn dan jij, dan is er geen ontkomen meer aan en besef ik: ik word echt een ouwe lul.

“In het leven zijn er volgens mij drie belangrijke variabelen; energie (kracht, vitaliteit, gezondheid, etc.), geld en tijd.”

Je ziet ze hier wel lopen op straat, zestigers en zeventigers - vaak met drankkoppen - met een bloedmooie Thaise van minimaal 35 jaar jonger aan de hand. Soms twee. Ik oordeel daar niet over; er moeten ego’s opgepoetst en er moeten families onderhouden worden. Leef en laat leven, ik ben er inmiddels wel aan gewend en zolang het voor alle partijen werkt heb ik er geen moeite mee. Maar het is een schrikbarend toekomstbeeld en ik mag toch hopen nooit zo te eindigen. Ze lijken me namelijk absoluut niet happy, die mannen. Ze stralen iets dieptreurigs uit, je ziet het en je voelt het. Dat dus maar niet. Maar wat dan wel? Hoe ga ik de rest van mijn leven nu indelen?

In het leven zijn er volgens mij drie belangrijke variabelen; energie (kracht, vitaliteit, gezondheid, etc.), geld en tijd. Als je jong bent heb je energie en tijd, maar geen geld. Op middelbare leeftijd heb je energie en geld, maar geen tijd. En naarmate je ouder wordt heb je geld en tijd, maar minder energie. De truc in het leven zit ‘m er dus in die drie variabelen te maximaliseren en de periode waarin je over alle drie beschikt zo lang mogelijk te maken. Vitaliteit behouden door te sporten bijvoorbeeld. Geld verdienen door bij te leren, opzij te zetten wat je maar kunt missen, van baan te veranderen of passief inkomen te verwerven. En tijd creëren door minder te gaan werken, of de vrije tijd die je hebt optimaal te benutten. Uiteraard is er een spanningsveld hier waarbij de variabelen elkaar beïnvloeden. Maar als je 50 bent, mag er toch van je verwacht worden dat je één en ander een beetje in balans kunt brengen.

“Kan niet wachten tot ik 60 ben...”

 Ik voeg dan ook de daad bij het woord en ga op gepaste wijze mijn 50-jarig bestaan vieren. Ik neem gewoon een paar dagen vrij en ga lekker snorkelen bij een rustig Thais eilandje. Gewoon in een bescheiden hotelletje; zo houden we ook nog geld over voor andere leuke dingen. En op de grote dag zelf ga ik lekker een rondje fietsen. 50 km lijkt me wel een gepaste afstand. Ach, uiteindelijk zal het allemaal wel meevallen. Kan niet wachten tot ik 60 ben...

Deel dit artikel