De dreunen van bokslegende Rudi Lubbers

Liefde

De dreunen van bokslegende Rudi Lubbers

Door -

Deel dit artikel

Afgelopen vrijdagavond stond ik in de Rotterdamse Doelen opeens oog in oog met de levende bokslegende Rudi Lubbers.

Foto: Bob van der Linden

Ik was jaloers op iedereen die het beter had en voor mijn gevoel was dat de totale wereldbevolking, behalve ik.

Als eregast op het strak georganiseerde Youfone Boksgala was hij net op een podium geïnterviewd door Charles Groenhuijsen. Ik vroeg hoe het met hem ging. 'Met de dag beter,' zei hij met een grote glimlach op zijn markante hoofd. 'Ik voel hier zoveel liefde.' Ik wilde wat terug zeggen, maar de woorden stokten in mijn keel. Want niet alleen deze legende was levend; ook mijn grootste nachtmerrie gaf kopjes.

De echte klappen

Als enige Nederlander die ooit tegen Muhammad Ali heeft gebokst, schreef hij geschiedenis in 1973. Tegen The Greatest hield hij zich twaalf rondes knap staande. De echte klappen kwamen later in zijn leven, toen hij zich liet omringen met foute vrienden. Maar liefst 8 jaar zat hij vast in een Portugese en later Franse gevangenis voor drugshandel. Iets wat hij overigens altijd ontkend heeft. Daarna ging het bergafwaarts met hem en zijn vrouw. In een busje zwierven ze samen van land naar land. In januari van 2019 strandden ze in Bulgarije, vlakbij de Zwarte Zee, zonder water en elektriciteit. Het begon er flink koud te worden en in Rudi's tenen zat al geen gevoel meer.

Erbarmelijke omstandigheden

Niet lang voordat ik door een lieve vriend uitgenodigd zou worden voor het boksevenement in de Doelen, zag ik een documentaire over Rudi. In een aflevering van Andere Tijden Sport werd er aandacht besteed aan het gevecht tussen Ali en de Nederlander, maar ook aan de Rudi van nu. Een cameraploeg had hem en zijn vrouw Ria onder erbarmelijke omstandigheden gevonden vlakbij het Bulgaarse plaatsje Kosharitsa. Rudi vertelde dat ze de strenge winter waarschijnlijk niet zouden overleven.

Mijn veilige onderkomen

Toen ik die documentaire zag, dacht ik aan mijn eigen gevecht. Aan hoe depressief ik was geweest en aan de angst die ik had om alles te verliezen in mijn leven: mijn lief, mijn dochter, mijn familie, mijn vrienden, mijn veilige onderkomen. Elke dag zag ik voor me hoe ik zou eindigen: als een dakloze zwerver. En ik was hard op weg om die te worden, want ik isoleerde me, sprak niet of nauwelijks meer met mijn omgeving. Ik was jaloers op iedereen die het beter had en voor mijn gevoel was dat de totale wereldbevolking, behalve ik. Hoe meer mensen ik om me heen had, hoe eenzamer ik was.

Het gecompliceerde brein

Rudi had het in de documentaire over de wrok die hij koesterde voor de Nederlandse overheid, die hem op geen enkele manier had geholpen toen hij in de problemen zat. En dan gebeurt er iets in het gecompliceerde brein dat we hebben gekregen. Op een goed moment denk je dat de hele wereld tegen je is. En dat niemand je nog helpt. Maar er was wel degelijk hulp voor Rudi, net als dat er hulp voor mij was. Nadat de aflevering van Andere Tijden Sport was uitgezonden kwam er een reddingsactie op gang. En belandde zijn leven in een opwaartse spiraal. Nu hij en zijn vrouw weer in Nederland zijn, stromen de giften nog steeds binnen. Met de kersverse Stichting Rudi Lubbers After Sport wil hij zijn ervaringen delen om te voorkomen dat andere topsporters afglijden. Hij wordt door Charles Groenhuijsen klaargestoomd om daar zelfs vijf lezingen over te geven.

Ik vroeg om hulp

Wat was ik bang om het leven van Rudi van een paar maanden geleden te leiden. Totdat ik iets deed waar mijn hoofd op dat moment niets van wilde weten. Ik vroeg om hulp. En die kreeg ik. Sowieso van alle mensen die van me hielden. Maar ook van mensen die me niet kenden en voor wie hulp verlenen hun beroep is. Indirect vroeg Rudi ook om hulp toen hij voor de camera vertelde dat hij de winter niet zou overleven. En hoewel wrok hem van Nederland weg dreef, houdt de liefde die hij nu van iedereen krijgt en die ik ook in zijn ogen zag, hem waarschijnlijk voorgoed binnen onze landsgrenzen.

Een paar jaar geleden bedacht ik voor een verslavingsinstelling de slogan 'You alone can do it, but you are not alone in doing it'. Ik geloof dat het Engels een beetje krom is, maar de strekking lijkt me goed.

Hieronder de bewuste aflevering van Andere Tijden Sport.

Deel dit artikel