Brief aan Marlies Dekkers

Liefde

Brief aan Marlies Dekkers

Door -

Deel dit artikel

Lieve Marlies,

Mag ik meteen met de deur in huis vallen en zeggen dat je er waanzinnig, allejezus goed en mooi uitziet? En dat je op je 52ste een bloem van een vrouw bent? Voor deze brief zocht ik een begeleidende foto en stuitte toen via Facebook op een recente serie van je, waarin het lijkt alsof je op vakantie bent en een super tijd hebt. Je loopt langs een haventje, langs een marktje en het enige waar de fotograaf oog voor moet hebben gehad, ben jij. De foto die ik gekozen heb, waarop je blik valt op een stapeltje vruchten, is zo suggestief als het maar zijn kan, inclusief opengesneden meloen, die daardoor op een vrouwenjuweel lijkt. Je kijkt alsof wat je ziet je aan het denken zet en je inspireert. Het kan niet anders of jij hebt deze setting tot in detail zelf geregisseerd.

Want ik ken je namelijk al wat langer dan vandaag.

Wanneer was het dat ik je voor het eerst zag? Het moet beginjaren negentig in de vorige eeuw zijn geweest. Ik zocht je op in je atelier ergens in Amsterdam Noord, Oost of West (Zuid was het in ieder geval niet). Ik werkte toen bij Playboy en je had de pers gehaald door in een blote billen-jurk langs de Wallen te paraderen. Ook toen al nam je het heft volledig in eigen handen. Ik vond je meteen geweldig toen ik je sprak. In de eerste plaats was je helemaal jezelf. Met als gevolg dat je niet onder te brengen was in een hokje. Daarnaast vond ik wat je maakte, ronduit fascinerend. Je maakte ondermode voor de underground, die het verdiende om bovengronds te komen, om gezien te worden.

In die periode ontdekte ik de elektronische dansmuziek en ik weet nog dat ik naar de RoXY ging in een strak Marlies Dekkers Undressed T-shirt voor mannen, dat volledig doorschijnend was. Toen ik 's ochtends thuis kwam, had ik pijn in mijn tepels, zo vaak was er op de dansvloer zowel door mannen als vrouwen in geknepen. Wie denkt dat alleen de glamrock van de jaren zeventig voor een androgyn modebeeld zorgde, is nooit getuige geweest van hoe we er als mannen bij liepen in de RoXY beginjaren negentig. Iets weggooien doe ik zelden. In mijn la met onderbroeken heb ik nog steeds een kartonnen zakje liggen, met een sticker van Undressed erop en in die zak zit een mannenslip die uit baleinen bestaat en de billen helemaal bloot laat. Ik kan me herinneren dat die slip – let wel: toen ik 'm nog paste – heerlijk zat onder een broek. Volgens mij maak je geen mannenmode meer, waardoor ik me nog meer vereerd voel dat ik je modellen gedragen heb toen. Al met al heel bijzonder.

Binnen een minuut hadden jullie het gesprek overgenomen en toen jullie een uur later weer vertrokken en wij mannen nauwelijks aan het woord waren gekomen, keken Jan, Piet en ik elkaar verbijsterd aan en zei ik vervolgens voor de grap: 'Zo, dat hebben we de dames even goed verteld!'

In september 1993 verscheen je in Playboy, gefotografeerd door Inez van Lamsweerde, die toen al groot was, maar die nu zichzelf de stratosfeer in heeft geschoten met haar camera. Het werd een kleurrijke prachtserie van een kleurrijke prachtvrouw. Maar wel een serie die volledig anders was dan alle fotoseries die tot dan in de Nederlandse Playboy hadden gestaan. De reden daarvoor was weer omdat jij en Inez de volledige regie hierover hadden gevoerd. Als de dag van gisteren herinner ik me het gesprek dat jij en Inez samen met mij, hoofdredacteur Jan Heemskerk en art-director Piet van Oss hadden gehad op de redactie. Van tevoren hadden Jan, Piet en ik helemaal uitgetekend en gerepeteerd wat we wilden qua serie. Ik had namelijk de mannen gewaarschuwd, dat steekjes laten vallen bij jou en Inez onmiddellijk zouden worden afgestraft. Kortom: we waren helemaal voorbereid en op volle oorlogssterkte toen we jullie ontvingen. Binnen een minuut hadden jullie het gesprek overgenomen en toen jullie een uur later weer vertrokken en wij mannen nauwelijks aan het woord waren gekomen, keken Jan, Piet en ik elkaar verbijsterd aan en zei ik vervolgens voor de grap: 'Zo, dat hebben we de dames even goed verteld!'

Toen ik na de Millennium-wisseling bij ID&T werkte en een radio-programma had op Slam FM nodigde ik je uit om gast te zijn. Je houdt van elektronische dansmuziek en je had me verteld dat je vaak naar mijn programma luisterde tijdens het ontwerpen. Wat een eer vond ik dat! Achteraf hoorde ik dat medewerkers aan mijn radio-programma je een strenge tante hadden vonden. Misschien komt het omdat ik opgevoed ben door een redelijk overweldigende moeder (ze heet Nan en ik noem haar gekscherend DomiNan), dat ik dit juist wel een fijne en opwindende eigenschap vind in een vrouw. In een interview met de Telegraaf vroeg de interviewer: 'Word je nog steeds een bitch genoemd?' Je antwoordde toen: 'Geen idee. Maar voor mijn gevoel ben ik dat niet. De millennials van nu vinden dat trouwens helemaal te gek. Waarom mag alleen een man stoer en macho zijn? En nou ja, ik heb alle kleuren van de regenboog in me, net als ieder mens.'

Een tijdje geleden was ik met mijn lief, die ook een groot fan van je is en een lichaam heeft, dat op maat gemaakt is voor jouw lingerie, in je flagship store in Rotterdam. Even had ik gehoopt je te zien. Maar je was er niet. En toch kon ik je adem voelen. In al die prachtige stukken die er hingen.

In datzelfde interview in de Telegraaf:
'Sexy zijn is leeftijdsloos. Ik ben een superserieus mens, heel toegewijd. Maar ik dans ook nog steeds graag in een club in een lekker kort rokje. We zijn als iets oudere vrouwen echt nog niet afgeschreven. Ik doe niet aan drugs en alcohol maar wel aan gezond eten en bewegen en het betaalt zich uit.'

Ben zo blij dat je bestaat, Marlies Dekkers.

 

Deel dit artikel