Regel 1: Vertrouwen is goed, wantrouwen beter

Hebben

Regel 1: Vertrouwen is goed, wantrouwen beter

Door -

Deel dit artikel

Als het op het kopen van een tweedehandsauto aankomt, is er 1 belangrijke regel, die zomaar kan worden omgedraaid, weet onze expert Tino Stuij.

door: Tino Stuij

De enige ontbrekende zinnen waren ‘er komt straks al iemand kijken dus je moet snel zijn, auto is van verpleegstertje geweest en accuutje kun je mee lassen.’

Het tuinhuis is overleden.

It has seized to be, it’s pushing the daisies and kicked the bucket.

Geen bloemen, geen bezoek.

Het is volgens mij de vijfde Chrysler Voyager waar mijn lief zo graag in reed maar plotseling gaf hij - of zij - de geest. Kapotte koppakking. Da’s een operatie van 4 mille en als je auto niet eens dat bedrag waard is kun je beter de vrienden van Rooie Rinus bellen om de koets op te komen halen. Zonder volgwagens, stille uittocht.

Ze wil nu iets anders. Een Volvo station, maar dan zo’n hoge. Een cross country.

Precies wat we nodig hebben, nog een zuipende 4 wheel drive om een betegelde oprit in Zandvoort op te rijden in plaats van een modderig bospad met kuilen in Nunspeet.

Dus zoeken we op gaspedaal, autotrack en marktplaats.

En doen een belrondje in plat Beverwijks tot hoog Albanees.

‘Ja, man. Inruiler. Zo meenemen. Weet niets van historie. Gewoon een nette auto voor dat geld.’
‘Nee. Is top bak. Echt he. Ik zeg je, is auto voor liefhebber. Als jij liefhebber bent, zeker kijken. Kijken is kopen, geloof me.’ 
De enige ontbrekende zinnen waren ‘er komt straks al iemand kijken dus je moet snel zijn, auto is van verpleegstertje geweest en accuutje kun je mee lassen.’

Bij de koop van een auto moet je opletten.

Regel 1: Vertrouwen is goed, wantrouwen is beter.

Er springt uiteindelijk een Zweedse sloep bovenuit. Van een prive verkoper. Net de distributieriem, remschijven en banden vervangen. Te mooi om waar te zijn. Want waarom vervang je al die dingen als je van je auto af moet ?

Wantrouwen, he. Regel 1.

Remco klinkt keurig door de telefoon. Monnickendam, maar hij moet zo in Amsterdam zijn. We kunnen elkaar ontmoeten hoek Kinkerstraat. 
Een keurige veertiger met mutsje meldt zich. Zeiltype. De auto is fraai en proper.
Mijn lief stapt in voor een proefrit de stad uit. Ik volg. Na tien minuten is de deal rond. ‘Ik doe langer over het kopen van een spijkerbroek,’ zegt ze.

Ik steggel kort over de prijs en geef een elleboog.
We spreken af in Monnickendam over twee uur. Met cash in de hand.

‘Waar moeten we zijn ?’ vragen we terwijl we het dorpje binnen rijden. ‘In de Marina.’
Via een slingerweg komen we in een vrij troosteloos gedeelte van de jachthaven.

Zeilmuts komt aanlopen. Hij zal samen met haar de overschrijving doen op het postkantoor. Dus ik vertrek vast naar huis. Vervolgens blijft het stil. Tot een licht alarmerend appje.
‘Hij is de code kwijt, we kunnen hem niet overschrijven, lijkt het. Wat nu ?’

Ik heb geen idee maar zeg dat ze dan maar een bedrag moet aanbetalen tot hij die code heeft gevonden. Dan schrijven we de auto later wel over. Toch ?
Helemaal gerust ben ik er niet op. Maar het is een keurige vent, dus het zal best goed komen.
Mijn zoon zit naast me op de bank. ‘Zo zien oplichters eruit, pa. Als keurige mensen. Met een mutsje. Je hebt die vent op de hoek van de straat ontmoet en daarna spreek je af in een haven. Je weet niet waar hij woont, niks. Als je die gast nu handgeld geeft, kan het wel de auto van z’n zus zijn die hij stiekem verkoopt. En dan geeft zij hem als gestolen op. Ouwe truuk. Zo pakken ze je.’

Bedankt, jongen, dit helpt enorm.

Tot nu toe was alles redelijk okay maar door de peptalk zie ik mijn vrouw huilend op een bankje in godbetert Monnickendam zitten. Beroofd van geld en trots. 

En ze neemt de telefoon ook niet meer op.

Dat wordt een kwartiertje op de bank met de billetjes tegen elkaar. En malen. Of we hiervoor verzekerd zijn, kennen we iemand bij Kassa en is het zwaar genoeg voor Opsporing Verzocht ?
Waarom hebben wij dit weer. Why, o God, why ?

En dan belt het slachtoffer zelf.

‘Hi schat. Gevonden. Remco heeft het even op de computer gezocht. Iedereen hier kent hem, hij bleef zwaaien in het dorp. Topvent. Ben zo thuis. Kus.‘

Dat zeg ik. Regel 1: Wantrouwen is goed, vertrouwen is beter.

Hadden meer mensen dat maar.

Deel dit artikel