Ouwe Pik staat vol met geweldige verhalen

Hebben

Ouwe Pik staat vol met geweldige verhalen

Door -

Deel dit artikel

Ouwe Pik van rockjournalist, radio-maker en auto-freak Kees Baars is van de eerste tot en met de laatste pagina smullen. En wel hierom: 

Toen ik in 1976 bij de Hitkrant ging werken in de Amsterdamse Lange Leidsedwarsstraat deelden we het pand met onze oudere volwassen broer, Muziekkrant Oor. Daar liepen op z'n zachtst gezegd kleurrijke figuren rond. Zoals een gast met woest lang haar, die – in tegenstelling tot de rest van de Oor-redactie – sprak in een Amsterdam stadsdialect, waar Mien Dobbelsteen nog een puntje aan kon zuigen. 

De eerste dagen op der redactie dacht ik dat Kees Baars de roadie van Oor was. Kwam misschien omdat ik hem een keer met een krat bier de stijle trap op zag komen. En als iemand sjouwde en luid sprak in plat Mokums was je al snel een roadie in mijn ogen, ogen die nog niet veel van de wereld hadden gezien. Maar al snel begon ik artikelen van Kees te lezen in Oor, stukken die aan duidelijkheid en directheid niets te wensen overlieten. 

Bosman

Hij schreef zoals de muziek was waar hij van hield. In tegenstelling tot de intellectuelen bij Oor was Kees van de geen gelul hard rock sound. In dat opzicht is het op z'n zachtst gezegd bijzonder te noemen dat hij aan de wieg heeft gestaan van twee bands, die muzikaal juist nauwelijks te categoriseren was, namelijk Queen en Meat Loaf. 

Vijf jaar heb ik bij de Hitkrant gewerkt en vijf jaar was Kees een aangename constante in mijn belevingswereld, die zo groot of misschien wel zo klein was als de ruimte van de twee aangrenzende redacties. Hij noemde me Bosman en hoewel we qua karakters totaal tegengesteld waren, een gegeven dat ook zijn neerslag vond in de muziek die we mooi vonden, konden we goed samen door één deur. Al kreeg ik bij buitenkomst dan wel een klein duwtje in de rug van hem. 'Beetje dimmen, Bosman!'

Wat me van Kees vooral is bijgebleven uit die tijd, is dat we samen naar Parijs gingen om Joan Jett & The Runaways te interviewen. En niet te vergeten zijn legendarische Oor-interview met Lemmy van Motörhead dat uit 1 vraag en 1 antwoord bestond:

Vraag: Waarom spelen jullie altijd zo waanzinnig hard?

Antwoord: Als mensen doof worden van onze muziek, dan is Motörhead in ieder geval de laatste band die ze hebben gehoord.

Al met al maakte mijn hart een sprongetje toen ik via Facebook Messenger van Kees een cover van een boek kreeg opgestuurd ,waaruit ik maar één ding kon opmaken en dat was dat een biografie van de afzender nakende was. 

Heerlijke anekdotes

Het is een maand later en het boek, getiteld Ouwe Pik heb ik inmiddels verslonden met huid en haar. Als de journalist die hij altijd zal blijven, had hij het van heerlijke anekdotes aaneengeregen levensverhaal gemakkelijk zelf kunnen schrijven. Maar Kees is zo slim geweest om die klus samen met de Nederlandse topbassist Jaap van Eik te klaren, die eerder de autobiografie De bas moet knorren schreef. Want het kan nooit kwaad om je rugzak vol verhalen en anekdotes te delen met iemand die toch wat meer afstand kan nemen van al die darlings waarvan er altijd een aantal gekild moeten worden.

Ouwe Pik (Kees zei het altijd tegen Alfred Lagarde met wie hij Countdown Café presenteerde) staat vol met geweldige verhalen met een hoog Forrest Gump gehalte, de filmfiguur die ook aan de wieg van de meest uiteenlopende historische gebeurtenissen stond. Kees heeft dingen meegemaakt, die ik al lezende niet eens wist. Dat hij met Huub Stapel een veelbeken autoserie maakte voor tv, is helemaal aan me voorbij gegaan. Waarom Kees zo dichtbij kwam bij Jan en Alleman komt wellicht omdat hij de gave bezit om met zijn eerlijkheid en non nonsense benadering mensen voor zich te winnen. Hij kijkt niet op tegen beroemdheden, maar is naast zijn spontaniteit tegelijkertijd uiterst charmant. En dat is precies wat dit boek is: spontaan en uiterst charmant. 

Ouwe Pik is HIER te bestellen.

Deel dit artikel