Hebben

Op clubjacht

Door -

Deel dit artikel

Voor mijn 63ste verjaardag trakteerde Grote Liefde me op een zogenaamde club fitting sessie. Dat is alsof je naar een kleermaker op Saville Row in Londen gaat, maar dan naar Jumbo Golf om perfecte golfclubs aan te laten meten. Ik kan het iedere golfer zéér aanbevelen, want het was een feestje!

Mijn goede (golf)vriend Robert Elsing is een mensenfotograaf en hij is een prachtmens. We werken sinds 2002 samen en hij is ook de maker van de mooie Mannenzakenfoto van Mick en mij. Vorig jaar stond ‘ie, Robert dus, zomaar in enen met een nieuwe set golfclubs op de baan. Die had hij laten aanmeten tijdens een fitting sessie bij Jumbo Golf. Ik vond dat heel bijzonder, want Robert is een man die niet over één nacht ijs gaat en graag de mening van een ander toetst. Maar dit had hij in alle stilte gedaan.

Hij liet me alle hoeken van de baan zien

Een paar weken later was me duidelijk waarom. Hij speelde écht stukken beter met zijn nieuwe clubs. Sterker, hij laat me sindsdien alle hoeken van de baan zien, figuurlijk gesproken. Want het aantal afzwaaiers tijdens een rondje is tegenwoordig op één hand te tellen.

Het mooie van golfen is, dat je als medegolfer (tevens tegenstander als je matchplay speelt) oprecht blij bent als de ander een fraaie slag maakt. Een paar weken geleden vroeg Robert terloops tijdens het zoeken naar mijn balletje, ‘Misschien is dat club fitten ook wel iets voor jou?’ Hij knikte daarbij naar de bejaarde inhoud van mijn golftas. Hij gunde me ook het genot van clubs die bij mijn spelstijl pasten.

Op Ibiza kocht ik een tweedehands setje uit de vorige eeuw

Ik had mijn clubs tweedehands gekocht. 4 jaar geleden op Ibiza, toen we daar nog woonden. Puur om er af en toe mee te oefenen op de driving range. Het zijn klassieke Ping Eye 2 stokken. Ik schat uit de jaren 80 van de vorige eeuw. Inclusief een good old Callaway Driver kwam het golfsetje op 200 euro. En nu ik weer in Nederland woon, op een steenworp afstand van de fijne Golfbaan Waterland Amsterdam, heeft het golfvirus weer toegeslagen. Robert moet Grote Liefde, die helemaal niets met golf heeft maar wel af en toe een rondje mee wandelt, iets in de oortjes hebben gefluisterd.

Daar stond ik dan. Op mijn golfschoenen, met mijn oude stokken binnen handbereik. Bloednerveus…

Afgelopen zaterdag, een dag voor mijn 63ste verjaardag, had ik zomaar in enen een afspraak bij Jumbo Golf in Amsterdam voor een fitting sessie. Ik zal je zeggen, ik was knap zenuwachtig toen ik me bij Bay 1 meldde, de plek waar het allemaal zou gebeuren.

De jongeman stelde zich voor als Sevie. ‘Ben je vernoemd naar de legendarische Spaanse golfmeester Severiano Ballesteros?’ vroeg ik. Ja, dat was hij. Hij heette voluit Severiano Prins. En daar stond ik dan. Op mijn golfschoenen, met mijn oude stokken binnen handbereik. Bloednerveus…

'De dag dat je alleen maar rechte ballen slaat, die komt nooit. Het is de kunst om die afwijking zo klein mogelijk te maken. En dat gaan we vandaag doen.’

Maar Severiano verstond zijn vak. Hij zei, ‘Mijn taak is het om jou de juiste clubs aan te meten. De stokken waar je nu mee speelt, zo worden ze niet meer gemaakt. Natuurlijk kun je er een prima bal mee slaan. Maar geloof me, je zult verbaasd staan van wat de moderne technologie voor je kan doen. En onthoud één ding: met golfen sla je altijd naar links of naar rechts. De dag dat je alleen maar rechte ballen slaat, die komt nooit. Het is de kunst om die afwijking zo klein mogelijk te maken. En dat gaan we vandaag doen.’

Ik was verbijsterd. Ik sloeg in enen gemiddeld 20 meter verder: 127 meter in plaats van de 107 meter met mijn oude club.

Ik moest van Sevie inslaan met een eigen club, om het gevoel te krijgen. Op het scherm waartegen ik de balletjes sloeg, verscheen een geweldige hoeveelheid informatie over de gemaakte slagen. Afstand, snelheid van de bal, snelheid van de club bij het raken van de bal, balvlucht, afwijking naar rechts of links, etc… Na tien slagen overhandigde hij me een moderne versie van mijn ijzer 8. Tien slagen verder – het zweet stond inmiddels op mijn voorhoofd – moest grote liefde mijn onderkaak terug omhoogduwen. Ik was verbijsterd. Ik sloeg in enen gemiddeld 20 meter verder: 127 meter in plaats van de 107 meter met mijn oude club. En met véél minder afwijking naar links of rechts.

Het werd een (verrassend lichtvoetige) mastodont met de naam Titleist 917D2. Een indrukwekkende club waarmee ik gemiddeld 50 (!) meter verder en 100% accurater sloeg.

Maar ik kwam voor de aanschaf van een ‘Driver’. De club waarmee je de eerste, allesbepalende slag doet. Een schitterend uur – ik heb met volle teugen genoten van het slaan en van de ongelofelijke professionaliteit en vriendelijkheid van de mensen van Jumbo Golf – en een achttal verschillende Drivers later was het oordeel geveld. Mijn dappere oude Callaway drivertje ging het veld ruimen voor een (verrassend lichtvoetige) mastodont met de naam Titleist 917D2. Een indrukwekkende club waarmee ik gemiddeld 50 (!) meter verder en 100% accurater sloeg. Prijs € 409,-. Ik kreeg ‘m voor mijn verjaardag en mocht ‘m meteen meenemen.

Over het vervangen van de Ping Eye 2 ijzers is Grote Liefde nog aan het nadenken. Ach, het is kerst voor je het weet. Robert Elsing, je bent alvast gewaarschuwd!

 

 

 

Gallery