Jaguar E-Pace: uitkijken met aaien

Hebben

Jaguar E-Pace: uitkijken met aaien

Door -

Deel dit artikel

Vandaag ben ik voor het eerst alleen in het huis van mijn moeder na haar plotselinge overlijden vorige week. Terwijl ik van mijn senseootje drink, laat ik de warme emoties toe.

Ik denk aan de laatste mooie weken die we samen hebben beleefd hier in dit huis. En aan de fun we had. Zoals op vrijdag 18 januari, de dag nadat ik in Beesd van Aldo van Troost, PR Manager van Jaguar Landrover Nederland, de sleutel van de Jaguar E-Pace had gekregen. 

Ik ken die auto toch?

Die ochtend zei ik tegen mijn moeder: 'Mama, jij en ik gaan zondag lekker toeren met de Jaguar.' Waarop ze reageerde met: 'Daar heb ik helemaal geen trek in. Ik ken die auto toch?' Ik keek haar verbaasd aan. 'Het was 50 jaar geleden dat we een Jaguar hadden,' sprak ik. 'Ik was toen 12. Denk je niet dat die auto's een beetje zijn veranderd in de loop der tijd?' 'Ach, een wagen blijft een wagen,' zei ze. En daar was niets tegenin te brengen.

De zondag kwam. Mijn moeder bleef bij haar besluit om niet mee uit rijden te gaan, want deze Jaguar kende ze al, maar ik had een goed alternatief gevonden in de persoon van mijn vriend René van Collem, de drummer van Doe Maar. Als iemand weet of deze auto ritme-gevoel heeft, dan is hij het wel. Bovendien kan ik niemand bedenken die zulke goede oren heeft als René, dus kon hij ook meteen vertellen wat hij van de geluidsinstallatie vond. Met zijn zoon naast hem en ik achterin stuurde hij de E-Pace langs het circuit van Zandvoort (lag het nou aan mij dat ik het idee had dat de auto rechtsaf wilde?) richting Zeeweg. Je mag daar maar tachtig, maar toch door flink op te trekken en nog flinker af te remmen, concludeerde René na een kwartier dat we hier te maken hadden met een SUV die vlijmscherp reed. 'Wat een heerlijke auto,' zei hij. 'Ligt op de weg als een malle. Je bent een mazzelpik dat je hier een week in mag rijden.' 'Mazzelmick,' corrigeerde ik hem vanaf de achterbak, waar je overigens meer ruimte hebt dan je denkt als je de auto van buiten ziet. Ook een mooi detail. De twee USB-ingangen achter het midden-console, zodat passagiers hun mobieltjes kunnen opladen tijdens het rijden. Over het geluid van de installatie was de drummer tevreden, maar niet laaiend enthousiast. 'Het klinkt goed. Maar niet meer dan dat.' Op zich is dat een compliment, want René is nogal picky als het op sound aan komt.

Een Jaguar welpje

Toen ik René en zijn lieve zoon had afgezet en ik zelf weer achter het stuur kroop, viel me na een tijdje rijden op dat deze auto iets heeft wat weinig auto's hebben, namelijk dat 'ie zich volledig, maar dan ook echt volledig aanpast aan de gemoedstoestand van de bestuurder. Staat je hoofd naar relaxt rijden en lekker cruisen? Dan drijft deze op zich sportieve wagen niet zijn zin door. Det andere woorden: dan geeft de jaguar in het laag geen tegengas door te gaan mokken dat 'ie eigenlijk sneller wil. En heb je wat meer energie en zin om pittig te rijden, dan gaat de E-Pace als een speer.

Een week later, na honderden overheerlijke kilometers, waarbij ik steeds verliefder werd op de E-Pace, was het bijna tijd om afscheid te nemen. Ik moest 'm terugbrengen naar papa Jaguar. Alsof de duvel er mee speelde, sneeuwde het die dag. 

'Rijd je een beetje voorzichtig?', vroeg mijn moeder. Ik wilde haar uitleggen dat deze 'wagen' uitgerust is met een adaptive surface respons, waardoor het lijkt alsof de E-Pace instant sneewklauwen krijgt, een module die de Jaguar XJ6 model 1969 van mijn stiefvader niet had, maar ik liet het maar zo. Buiten liep ik drie keer om de auto heen. Ik kreeg maar geen genoeg van zijn uiterlijk. Bij het ontwerpen had Ian Callum, director of design van Jaguar, zich laten inspireren door een Jaguar welpje. Zo'n pasgeboren dier heeft in verhouding grote poten en een klein lichaam. Mensen vinden dat schattig. En dat is precies het effect dat deze 'kleine' SUV (tussen aanhalingstekens, want Jaguar kent andere begrippen als het op auto-maten aankomt) teweeg brengt met zijn in verhouding grote banden. Maar dan wel schattig met de waarschuwing 'Pas op als die kleine zijn klauwen uitslaat.' 

De E-Pace, die in zijn speelsheid eerst over die auto heen leek te willen gaan, stond meteen stil.

Dat die adaptive serice respons een regelrechte lifesaver is, kon ik mooi testen toen ik bij Haarlem op weg naar Beesd een vrouwelijke automobilist voor me had, die dacht dat je bij een groen stoplicht vol op je rem moet gaan staan. Het was spekglad. Maar nadat ik op het rempedaal had getrapt, stond de E-Pace, die in zijn speelsheid eerst over die auto heen leek te willen gaan, meteen stil. De wagen was, ondanks de gladheid, geen millimeter uit zijn spoor geraakt. Met kloppend hart vervolgde ik mijn weg, maar al snel werd ik weer een stuk relaxter achter het stuur. De auto is een rijdende paradox: sportief geveerd glijdt 'ie over de weg. En het klinkt misschien gek, maar wat ik heel aangenaam vond, was de bescheiden geur in het interieur. Ik rook leer, maar niet intens. Een soort citroentjes fris-achtige variant van leer. Eigenlijk zoals welpjes ook ruiken.

in één lange zin samengevat is de Jaguar E-Pace een geweldige middenmoot SUV die qua uiterlijk, geinspireerd door de vormen van Jaguars sportmodel de F-Type, concurrenten als BMW X2 en Volvo XC 40 ver achter zich laat, een hoge aaibaarheidsfactor heeft, maar tegelijkertijd niet te bescheiden is. Wat dat betreft past de auto naadloos bij deze tijdelijke bestuurder. Want hoewel ik wél bescheiden ben, heb ik ook een hoge aaibaarheidsfactor. 

Ja, als ik later liefdevol terugdenk aan de laatste weken met mijn moeder, dan zal ik automatisch denken aan mijn week met de Jaguar E-Pace. En dat is helemaal okay, want het is een auto die - hoe kort de kennismaking ook is - voor altijd in je hart blijft.

Voor informatie: Jaguar Landrover Nederland

fotografie: Wim Meijer

In onderstaand filmpje neem ik met pijn in mijn hart afscheid van de E-Pace:

Deel dit artikel