Het boek Hillywood aan Zee is zwaar okay

Hebben

Het boek Hillywood aan Zee is zwaar okay

Door -

Deel dit artikel

Van onze Mannenzaken columnist Tino Stuij is een boek uitgekomen waarvan er geen tweede is. Het heet Hillywood aan Zee, vrij naar het dorp waar hij woont en de 'glamour' in zijn leven.

‘Hé’, zei Tino, nadat hij me eerst een tijdje vanaf zijn ligbed had aangestaard. ‘Weet jij eigenlijk dat je helemaal geen neus hebt?’

Met die laatste zin van het intro hier bovenaan plaag ik de baas, want als Tino ergens wars van is, dan is het wel van opsmuk en dikdoenerij. Hoewel hij een grote tv-baas was en een groot programmamaker is (hij is 2 meter zoveel) houdt hij totaal niet van opgeblazen ego's en magere diepgang. En dat siert hem. Waar hij wel van houdt, is mensen op de hak nemen. Tel daar het grootmeesterschap verhalenverteller bij op, dat hij al op vroege leeftijd bereikte, en je snapt dat ik de afgelopen dagen met Tino's zojuist verschenen verhalenbundel Hillywood aan Zee gierend plezier lag te hebben in bed. 

'Wat is er zo grappig aan?' vroeg de vrouw die naast me lag. 'Alles,' antwoordde ik. 'Hier, het begint al bij het voorwoord van Michel van Egmond, de successchrijver van de boeken van Gijp en Kieft.'  En vervolgens begon ik voor te lezen.:

Het was op een dinsdagmiddag, halverwege de jaren negentig, ergens in Brazilië. We zaten aan de rand van een zwembad.

Hé’, zei Tino, nadat hij me eerst een tijdje vanaf zijn ligbed had aangestaard. ‘Weet jij eigenlijk dat je helemaal geen neus hebt?’

Ik vond het een vreemde opmerking. Tino niet.

Nee, echt’, zei hij. ‘Je hebt ècht geen neus.

Mijn lief begon al een beetje te giechelen. 'Ik besloot er verder maar niet op te reageren, 'ging ik verder met voorlezen. 'Dat was niet eens zo makkelijk, want sinds die dag ontwikkelde Tino de gewoonte om mij niet langer met mijn voornaam aan te spreken, maar als ‘Man zonder Neus’

Ik ga even lunchen, gaat de Man zonder Neus ook mee?’ 

Man zonder Neus misschien nog een biertje?’

En op het strand: ‘Nou, de Man zonder Neus mag zich wel dik insmeren vandaag.’

De volgende dag nam Tino mij mee naar een kerk. Dat was opmerkelijk. Meestal nam hij me mee naar een café. Eenmaal binnen bleken de muren van de kapel vol te hangen met afdrukken van lichaamsdelen, gemaakt van was. Je kon ze bij de poort kopen. Kreupelen schaften er een voet aan en hingen die in de kerk aan het plafond, intussen biddend voor genezing. De doven kochten een oor, of soms twee tegelijk, afhankelijk van de urgentie van de genezing en de echte wil om het opperwezen zo gunstig mogelijk te stemmen.'

'Waar gaat dit naar toe?' vroeg de vrouw naast me. 'Wacht nou, zei ik. 'Mag ik even door met voorlezen?' Ik ging weer terug naar de tekst.

Het werd zo een vreemde middag. Die avond zaten we gelukkig wel weer gewoon in een café.

Hier’, zei Tino toen, en hij schoof me een pakje toe, ‘cadeautje.’

Ik bedankte. Voorzichtig maakte ik het plakband los. Tino bestelde nog een biertje. Uit het pakpapier kwam een huidkleurig klompje vettig materiaal tevoorschijn,

Het was een neus, gemaakt van was. ‘Zo’, zei Tino, ‘is dat ook weer opgelost.’

En toen lagen mijn lief en ik samen te lachen. 'Wacht maar tot je de verhalen leest, die de grootmeester verteller zelf heeft opgeschreven,' zei ik tegen haar. 'Grappig, ontroerend. Waanzinnig.'

Ja, zoals het leven zou moeten zijn.

Het boek is HIER te bestellen.

Gallery

  • Michel vasn Egmond en Jan Kooijman. En Tino.
  • Anita Witzier en Arie Boomsma. En Tino. 

Deel dit artikel