Het betere voetenwerk

Hebben

Het betere voetenwerk

Door -

Deel dit artikel

Geen groter genot dan een paar nieuwe schoenen. De geur, de smetteloze ongereptheid, de onbegrensde mogelijkheden die ervan uitgaan. Maar er is ook een treurigmakende keerzijde. Je moet je oude schoenen op zeker moment afdanken. Daar ben ik niet zo goed in. Maar het gaat binnenkort toch weer gebeuren.

Mijn eerste halfhoge suèdeschoenen met crêpezolen. Lichtbruin waren ze. Ik zie ze nog zó staan. Of het echte Clarks waren, dat weet ik niet. Het waren ‘zondagse schoenen’, waarschuwde mijn moeder. En ik mocht er niet mee op straat voetballen.

Schoenen waarmee je het vuur uit je sloffen loopt

Ik was veertien, te klein voor mijn leeftijd en ik speelde nog in korte broek op straat. Maar met deze schoenen zette ik, achteraf bezien, de eerste stappen vanuit mijn kinderwereld in de richting van de grotemensenwereld. Ik kuste een paar maanden later met die prachtschoenen aan mijn voeten voor het eerst met een meisje.

Ze zijn prachtig oud geworden, met een gedistingeerd rimpeltje hier en daar.

Ik voetbal inmiddels niet meer op straat. Met als gevolg dat ik tegenwoordig heel erg lang met een paar schoenen doe. Vier tot vijf jaar met een paar gewone Adidasjes is geen uitzondering. Koplopers zijn mijn handgemaakte kalfslederen zwarte Chelsea boots van Crockett & Jones. Die heb ik in 1998 – twintig jaar geleden, mind you! - uit Londen meegenomen. Ze kostten toen omgerekend 650 gulden. (Anno nu £ 450.) Ze zijn prachtig oud geworden, met een gedistingeerd rimpeltje hier en daar. Gracefully growing old, noemen we dat. Ze staan overigens nog steeds hun mannetje en mogen bij wijze van halfhoge uitzondering tot het einde der tijden bij me blijven.

Ze kwamen in een persbericht via de e-mail de Mannenzakenburelen binnengestapt.

We wonen zeer compact, zoals klein wonen zo fraai heet. Daarom hanteren Grote Liefde en ik de gouden regel dat voor elk nieuw paar schoenen een oud paar moet wijken. Dat gebeurt soms met pijn in het hart. En toch is het binnenkort weer zo ver. Want onlangs viel mijn oog op een paar halfhoge Vans. Ze kwamen in een persbericht via de e-mail de Mannenzakenburelen binnengestapt. Mick, de ongekroonde koning van de woordspeling, riep meteen dat dit schoenen waren waarmee je probleemloos het vuur uit je sloffen liep.

Ik wist meteen dat ze mijn tweede paar Vans ooit zouden worden

Ze luisteren naar de modelnaam HiLX-Flamed en zijn het resultaat van de samenwerking tussen Vault by Vans en het Japanse herenkledinglabel WTAPS. Ik wist meteen dat ze mijn tweede paar Vans ooit zouden worden. Het eerste paar – model Old Skool, zwart-wit geblokt – was een pr-cadeautje van Vans aan de gadgetman van Playboy, toen het merk ergens in de jaren 80 voor het eerst voet aan de grond zette in Nederland. En ik heb die dingen werkelijk aan barrels gelopen. Daarna kwam Vans met grote regelmaat bij ons over de vloer aan de voeten van onze kinderen. Ze zweren bij het merk. Maar nu is het weer mijn beurt. En dat voor € 85! Het moet niet veel gekker worden!

Deel dit artikel