Een prachtig per ongelukje

Hebben

Een prachtig per ongelukje

Door -

Deel dit artikel

Het was al bij al een leerzame week. Gisteren kreeg ik een – buitengewoon vermakelijke - masterclass ‘songwriten’ van Lucas Hamming. (Daar vertel ik je later dit weekend alles over.) En eergisteren trakteerde Sony me op een clinic in fotografie om de introductie van een nieuwe ‘full-frame camera’ te vieren, de a7 III.

Laat vooropstellen dat ik géén fotograaf ben. In het gunstigste geval ben ik een maker van foto’s. Met hier en daar een ‘lucky shot’ ertussen. Ik koester dan ook een diep respect voor fotografen. Want dat is een buitengewoon moeilijk vak. Soms wordt een fotograaf wereldberoemd door het maken van onscherpe foto’s, zoals David Hamilton die vaseline op zijn lens smeerde. Of Anton Corbijn, die ook het nodige te raden over laat op zijn – overigens vaak prachtige -  creaties. Dat komt, ze doen het niet per ongeluk, zoals wij. Er zit een visie achter, een artistieke keuze.

Een échte Corbijn! Dat veranderde de zaak...

Leuke anekdote… Anton maakte ooit een zelfportret voor me, ter illustratie bij een interview in Playboy. Iets wat hij, zoals zijn goede vriend Bart Chabot me toen vertelde, ‘eigenlijk nooit doet’. Het was de periode na zijn grote internationale doorbraak met de Joshua Tree foto’s van U2. Ik leverde die foto in bij de art director van dienst. Die zeer bedenkelijk begon te kijken. De foto was niet scherp en de compositie was ‘nogal ongebruikelijk’, luidde het vonnis. Tot ik de achterkant van de foto liet zien, compleet met copyrightstempel van Corbijn. Een échte Corbijn! Dat veranderde de zaak...

'Laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal weleens getracht met een spiegelreflexcamera een foto te maken met Zilveren Camera aspiraties.'

Punt is, iedereen kan kiekjes schieten om dierbare momenten vast te leggen. Dat is letterlijk en figuurlijk geen kunst. Met dank aan de geweldige techniek die er in telefooncamera’s en compacte camera’s zit. Maar als ik eerlijk ben, met die dingen voel je je geen fotograaf. Ze liggen niet zo lekker in de hand als een professionele camera, om maar iets te noemen. En laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal weleens getracht met een spiegelreflexcamera een foto te maken met Zilveren Camera aspiraties. Maar dan moet je eerst op les, om te kunnen snappen wat diafragma, iso-waarden, sluitertijden en een stopje meer of minder belichting voor je foto betekenen. En dan nóg snap ik er niets van. Mijn hersenen gaan op zwart bij dit soort dingen.

Zo stil als een muis, zo snel als een luipaard

Je kunt je dus voorstellen dat ik eergisteren met het zweet in mijn handen stond in de tuin van Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht. (Prachtige tuin, trouwens…) Tijdens de introductie had ik geleerd dat Sony een paar jaar geleden helemaal niets voorstelde op het gebied van professionele camera’s. En nu zijn ze marktleider, vóór gerenommeerde merken als Canon en Nikon. Dat kwam niet door een heel slim marketingbeleid, maar door het maken van verdomd goede camera’s en lenzen, zei een van de aanwezige fotografen. En nu stond ik met de nieuwste Sony-camera in mijn handen: de a7 III. Een full-frame camera zonder klapspiegel. Zo stil als een muis en zo snel als een luipaard. Volgens Sony een alleskunner die bestemd is voor de liefhebber. Een liefhebber met budget, want het toestel kost zonder lens rond de 2300 euro. Maar ik kan je alvast verklappen dat ‘ie dat geld dubbel en dwars waard is. Want dit is wat er gebeurde in de tuinen van Sypesteyn.

‘Je moet wachten tot je camera is aangesloten op de flitsers!’ zei de man die ‘m voor me had ingesteld. ‘Maar ik drukte per ongeluk op het knopje,’ antwoordde ik naar waarheid.

We begonnen met ‘modelfotografie’. Voor me stond een model dat op kunstige wijze geïntegreerd was met de boom waartegen ze leunde. En om ‘de set’ heen waren allerlei flitslampen geplaatst. Serious business, dus. Ik voelde me eerlijk gezegd een beetje opgelaten. Mijn camera was inmiddels helemaal handmatig voor me ingesteld. Ik zette mijn oog voor de zoeker en toen gebeurde er een – in mijn ogen – briljant wondertje. Het beeldschermpje van de camera ging automatisch uit en er verscheen beeld in de zoeker. En vice versa. Kijk, daar word ik nou blij van! (Deze trouvaille was overigens niet écht nieuw, maar wel een vondst van Sony.)

Ik werd verraden door de kenmerkende klik die camera’s maken. Een kunstmatig geproduceerde digitale klik, te vergelijken met een elektrische auto waarin de bestuurder op het geluid van een sportieve turbomotor wordt getrakteerd voor ‘ de beleving’. Want zoals gezegd, deze camera maakt eigenlijk géén geluid.

‘Je moet wachten tot je camera is aangesloten op de flitsers!’ zei de man die ‘m voor me had ingesteld. ‘Maar ik drukte per ongeluk op het knopje,’ antwoordde ik naar waarheid.

Het werd me ruimhartig vergeven. Na modelfotografie hebben we de natuur gefotografeerd. En daarna speelden we voor sportfotograaf om de waanzinnige capriolen van BMX-fietser Rick Koekoek voor de eeuwigheid vast te leggen. Ter illustratie, Rick is wereldrecordhouder hoogspringen met fiets: vanuit stand over een hoogte van 145 cm!

Mannenzaken proof

Het bijzondere was dat ‘mijn a7 III’ na amper een uurtje al heel vertrouwd aanvoelde. De bediening bleek in de praktijk aangenaam fotografenvriendelijk, of wel Mannenzaken proof. Want wat heb je aan mooie apparaten die je niet kunt bedienen? Precies!

Ik zal eerlijk zijn, ik nam tot mijn verrassing met een beetje pijn in het hart afscheid van de camera. En eenmaal thuis bleek het toestel nóg een verrassing in petto te hebben. Al mijn foto’s stonden op een memory card die ik had meegekregen als aandenken. Ook de allereerste die ik per ongeluk had gemaakt. En die foto zegt meer over de geweldige capaciteiten van het toestel dan over mij als fotograaf. Het bleek een prachtig per ongelukje. Maar oordeel zelf. Hij staat boven dit artikel…

Deel dit artikel