De Kia e-Niro is veilig en snel

Hebben

De Kia e-Niro is veilig en snel

Door -

Deel dit artikel

Mick Boskamp reed een week in de e-Niro, de elektrische nieuwkomer van het Zuid-Koreaanse automerk en hij begreep meteen waarom er voor kopers zo'n lange wachttijd is.

Foto: Sicco van Aalten

Ik ben niet de beste coureur ter wereld, maar al heel snel voelde ik me helemaal thuis in deze wonderwagen.

Was het liefde op het eerste gezicht? Wil je een eerlijk antwoord? Nee, het was geen liefde op het eerste gezicht. Een paar weken daarvoor had ik in een witte Jaguar I-Pace gereden en die vond ik qua looks fascinerend en aantrekkelijk. Die instant klik had ik met de e-Niro niet toen ik de auto aan de oplader zag staan op het parkeerterrein van Kia.

Maar toen gingen we uit rijden met z'n tweeën en werd alles anders. Ik ben niet de beste coureur ter wereld, maar al heel snel voelde ik me helemaal thuis in deze wonderwagen. Alsof we elkaar al jaren kenden en samen van alles hadden beleefd. De e-Niro had maar aan een half woord (lees: actie) genoeg om te begrijpen wat ik als chauffeur wilde. Toen ik de Kia in mijn woonplaats Zandvoort had geparkeerd, waar dat – om het geluksgevoel compleet te maken – gratis is en de lader om de hoek van mijn woning staat, begreep ik nog steeds niet wat er het uur daarvoor was gebeurd. Toen ik om de auto liep, vond ik de e-Niro opeens veel aantrekkelijker dan een uur daarvoor. Schoonheid komt van binnenuit. Die begreep ik wel. Maar nog nooit had ik dat gezegde in verband gebracht met een personenauto.

Niet geschoten, is altijd mis

Eenmaal thuis besloot ik mijn gevoel te delen met mensen die me begrepen. Ik ging achter mijn MacBook zitten en maakte mezelf lid van het forum van de Kia Club. Daarop stelde ik me netjes voor, vertelde wat ik ging doen (een verhaal voor Mannenzaken over de Kia e-Niro schrijven) en vroeg ik aan de leden of ze me konden vertellen waarom dit elektrische model in je systeem komt en er niet meer uit wil. Ik liet mijn mailadres achter en dacht: 'Niet geschoten, is altijd mis.' Een dag later kreeg ik een reactie van Jaap. Hij schreef me:

Ik heb nu een Porsche 911 Carrera S uit 2007 en een Kia e-Niro uit 2019. En als ik met mijn 911 vol gas geef, dan is dat aardig. Maar als ik het stroompedaal van de Kia intrap, dan word ik in mijn stoel gedrukt en gaat 'ie er als de brandweer vandoor. Vooral de stoplicht sprintjes met andere Porsches of Audi RS modellen zijn erg leuk. Voor de rest ligt de e-Niro gewoon als een huis op de weg. Ik rijd met meer plezier in mijn Kia dan in mijn Porsche, moet ik bekennen. Ik bedoel: ik heb stoelverwarming, stoelkoeling, stuurverwarming, Apple carplay, adaptieve cruise control, lane assist. Ga zo maar door. En dan zijn er de details. Zoals de chromen deurhendels met led-verlichting. En belangrijk: nooit zal ik naar de garage hoeven voor problemen. Alleen af en toe voor een onderhoudsbeurt. Ja, ik ben heel blij met mijn e-Niro!

Vette JBL-installatie

Zoals Jaap het beschreef, kon ik me helemaal in vinden. Het zijn de 'kleine' dingen die het 'm doen. Neem de actieradius. Die is rond de 450 kilometer en wat ik van die eerste rit van een uur leerde, was dat ik me ook geen zorgen hoef te maken dat 'ie smokkelt. De verhouding verbruik en kilometers was dik voor elkaar. En wat ik ook niet verkeerd vond, en wat voor mij heel belangrijk is in de auto, was het geluid. In deze Executive line uitvoering was dat een vette JBL-installatie, waarbij het geluid van alle kanten kwam en de bassen strak waren en nergens resoneerden.

De dagen daarna werd het contact dat ik had met de e-Niro alleen maar sterker. Wat een geweldige, heerlijke, opvallend ruime electrische wagen was dit voor z'n prijs (vanaf € 42.510)! Op dag 4 van ons samenzijn, besloot ik naar mijn vriend Sicco in Arnhem te rijden. Hij woont vlakbij de Posbank (zonder t). Voor mensen die dat niet weten: de Posbank is een begroeide stuwwal op de zuidelijke Veluwe met een hoogte van 90 meter boven NAP en vanwaar je een geweldig uitzicht hebt over Arnhem, de Achterhoek en zelfs een stukje Duitsland. Om er met de auto te komen, moet je via een fraaie slingerweg naar boven 'klimmen.' Ik besloot het stuur over te geven aan Sicco, die  - hoewel zijn naam geschreven met ck anders vermoedt - een geconcentreerde, snelle, betrouwbare, sterke rijder is. Het leek me interessant om niet alleen zijn ervaring met de e-Niro te horen, maar ook om te weten hoe het was om als passagier in de wagen te zitten. 

Het leek een contradictie

Een kwartier later waren we boven. De minuten daarvoor konden me niet lang genoeg duren. Het was een groot genoegen om mijn vriend met een glimlach van oor tot oor de ene na de andere bocht vloeiend en met behoorlijk grote snelheid te zien nemen. Geen seconde voelde ik me ongemakkelijk. Veilig en snel, het leek een contradictie, maar de e-Niro draait er zijn hand niet voor om. Bovenaan bij de Posbank maakte Sicco een foto van mij met mijn nieuwe vriend. Als aandenken. 'Wat een heerlijke auto!', zei de man die zojuist druk sturend de klim had gemaakt. 'Maar mag ik 1 heel klein puntje van kritiek hebben?' 'Ga je gang,' zei ik. Sicco zei toen iets over dat hij het frontje van de wagen niet zo fraai vond. Maar wat hij precies zei, weet ik niet meer. Misschien kwam dat wel omdat ik niet wilde luisteren.

www.kia.com

Mijn filmheld Robert De Niro laat hieronder zien wat het gevoel is als je in een e-Niro zit.

 

Deel dit artikel