Waarom ik fiets

Health

Waarom ik fiets

Door -

Deel dit artikel

Ik ben een MAMIL: een Middle-Aged Man In Lycra. Ja inderdaad, ik ben een 50méér man met een racefiets. And proud of it!

Muziek heeft altijd een hoofdrol gespeeld in het werkend leven van Martin Anders: drive-in show-DJ bij Vara, Veronica en Tros, journalist bij de Hitkrant, boeker van Dolly Dots, Centerfold, René Froger, Roberto Jacketti and the scooters en ga zo maar door. Als het niet over muziek gaat, gaat het bij hem al snel over fietsen...

Oordeel niet te snel. Ik ben niet van het soort racefietsers dat denkt ooit prof geweest te zijn. Dus ik zal medefietsers zeker niet de stuipen op het lijf jagen door ze met een bloedgang voorbij te fietsen. Ik fiets om heel andere redenen. Niet zo hard, wel lang. Ik fiets het liefst een uur of 3 per keer. En dat dan 3 keer per week het hele jaar door. Ik fiets niet met regen of sneeuw. Geen zin om iets te breken. Maar droog weer en ik ben op weg. Per jaar minstens 2000 kilometers. Ik houd er van.

Waarom? Het wordt me eigenlijk best regelmatig gevraagd. Maar pas deze week, na al die jaren fietsen snap ik mezelf ineens. Want ook ik heb met enige regelmaat momenten dat ik weer ergens in the middle of nowhere ben en dan nog zeker 30 km moet fietsen om thuis te komen en ja…dan denk je: WTF ben je nou eigenlijk aan het doen?

De clou zit hem in de start

De clou zit hem in de start van het lange afstanden fietsen: ik was 15 jaar. Begon met Utrecht- Zeist en een jaar later reed ik ritten van wel 120 km en dat dan dagen achtereen als ik vakantie had. Ik ben altijd van fietsen blijven houden, ook toen ik daar in verband met veel, heel veel werk geen tijd voor had.

Neem bijvoorbeeld het genot van het fietsen op de dijk naar Marken.

Je zit op die fiets, het meer rechts van je. De onbestemde en moeilijk te benoemen geur van het water snuif je op, maar gelijktijdig in die warme zomerzon ruik je het botervette diepgroene gras aan de waterkant en de zoete geur van de overvloedig aanwezig gele bloemen waarvan ik absoluut niet weet hoe ze heten, maar die dusdanig geuren dat ik ze feilloos kan determineren, al ruik ik ze geblinddoekt. Dat geurenpalet in combi met het frisse windje dat over het water je neusgaten vindt...meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn.

Of de Kennemerduinen.

Maar ook fietsend door de Kennemerduinen is het mij behoorlijk duidelijk waarom ik fiets. Een minuut nadat je over de veedrempel bent gereden, rij je een tempel van rust en sereniteit in. De route die ik rij, is plm 16 km lang en ik kan hem dromen. Sinds 2005 tot heden heb ik hem zeker honderd keer gereden. EN NOG STEEDS als ik opdraai naar het vogelmeer en daar bovenaan neerkijk op het totale plaatje, dan ben ik ademloos ( komt ook een beetje door het klimmetje dat kort maar fel is) De schoonheid ervan zal zich door mij nooit ook maar enigszins toereikend laten beschrijven. Ik mis tenminste 1000 woorden, die nodig zijn om dat accuraat te doen.

Eindelijk begreep ik mezelf

En toch dekken de sensatie voor oog, neus en oor (je komt op plekken waar het oorverdovend stil is) niet de totale motivatie. Die zit hem in iets anders. Dezer dagen werd bekend gemaakt dat onderzoek uitwijst dat kinderen steeds minder buiten spelen. En dat terwijl mijn jeugd zich voor 80 procent buiten afspeelde. Elk seizoen was ik buiten met mijn vriendjes. En eindelijk begreep ik mezelf. Zo rond mijn vijftiende levensjaar viel dat buitenspeelgroepje uiteen en werd het buitenspelen vervangen door interesse in de andere sekse. Toch bleef dat gevoel van vrij zijn in de buitenlucht meer dan aanwezig. Dat fietsen van mij heeft simpelweg het buitenspelen vervangen.

Als ik fiets staat mijn telefoon vaker uit dan aan, dus wie me overdag niet kan bereiken moet maar denken: hij zal wel aan het buiten spelen zijn…

Op de foto, gemaakt door Martin, zie je de Kennemerduinen. Inclusief Schotse Hooglanders. Het lijkt wel een cowboyfilm....

Deel dit artikel