Verslaafd tijdens de lockdowns

Health

Verslaafd tijdens de lockdowns

Door -

Deel dit artikel

Hoe is het om in deze Corona-crisis verslaafd te zijn aan middelen? Dertiger Yves van Veen, inmiddels clean & sober, schreef er een zeer persoonlijk verhaal over voor MZ.

door: Yves van Veen

“Gaan we nu dood?” vroeg één van ons zich af. “Nou, ik denk dat er op dit moment geen enkel virus zou overleven in ons bloed", zei ik

Dat het aantal mensen met psychische klachten, waaronder verslaving, enorm gestegen is sinds de covid-19-pandemie zal voor de meesten geen verrassend nieuws zijn. Het isolement van de lockdown heeft voor velen het laatste zetje gegeven in de richting van een beklemmende verslaving en door al het thuiszitten zijn we met z’n allen massaal narcotica gaan consumeren. En dat is geen aanname van me. Onderzoekers van het Amerikaanse National Bureau of Economic Research (NBER) vergeleken de algemene sterfte in landen mét en landen zonder lockdowns, zowel binnen de Verenigde Staten als in 43 andere landen, waaronder Nederland. Hun belangrijkste conclusie: door lockdowns neemt de oversterfte juist toe.

Angst en stress

Redenen die o.a. worden aangevoerd zijn meer angst en stress door sociale isolatie en een sterke toename in zelfmoorden en middelengebruik. Zelf gebruikte ik middelen al jaren intensief, dus in wezen was dat alles niks nieuws voor mij. Wel kwam er door de lockdownmaatregelen ineens veel vrije tijd bij. Zodra ik 2 keer hoestte op mijn werk mocht ik naar huis en zoals een echte addict heb ik daar flink misbruik van gemaakt. En ook ik had er een dodemansrit voor over om vervolgens in een meterslange rij voor de coffeeshop te staan omdat ze dicht moesten.

Geen daglicht

Volgens mij was ik al 3 dagen en nachten wakker toen het nieuws me bereikte dat er een pandemie gaande was en Nederland in lockdown zou gaan. Ik herinner mij dat nog zo goed omdat het vlak voor mijn verjaardag was en ik het idee van ‘geen bezoek dit jaar’ wel prima vond. Mijn ogen hadden al een hele tijd geen daglicht gezien en vele verschillende middelen hadden de revu gepasseerd in de 3 dagen dat ik daar in die stinkende kamer zat. Het rook er naar brandende cocaïne, zweet en  sigaretten. De muziek was volgens mij ook al 24 uur in dezelfde loop blijven hangen, maar het had me tot nu niet gestoord. Het was allemaal langs mij heengegaan. Onze telefoons hadden we voor het laatst in onze handen gehad toen er nieuwe drugs moest komen, gisteren of zo. Nu hadden we een nieuwsmelding waarin stond dat corona toch écht een pandemie was, Nederland in lockdown zou gaan en huisbezoek en handen schudden verboden werd. 

Gespreksstof

Wij hadden klakkeloos onze drankjes, buisjes, sigaretten en pijp met elkaar zitten delen. “Gaan we nu dood?” vroeg één van ons zich af. “Nou, ik denk dat er op dit moment geen enkel virus zou overleven in ons bloed", zei ik. Het werd toch eens tijd om te kijken of de gordijnen nog open konden. Ietwat beduusd stond ik daar bij het open raam van een hoge flat naar de wereld buiten te kijken en er bekroop mij een soort angst dat ik nog niet kende. De angst om onderdeel te zijn van een wereld die ten onder gaat. Een wereld vol zieke mensen en zombies waarin we niet meer normaal kunnen ademhalen buiten. Als we überhaupt nog naar buiten konden. Daar in die ruimte voerde ik één van de eerste discussies over Corona, de lockdown, de regering, de maatregelen van de regering en de eventuele oplossingen. We hadden weer gespreksstof.

Extra uitdaging

Het is nooit echt gemakkelijk om een addict te zijn, maar de afgelopen maanden waren denk ik voor ons allen een extra uitdaging. Voor sommigen het laatste zetje, voor anderen de weg naar een oplossing. Voor sommigen was het allebei: eerst het laatste zetje en vervolgens de weg naar een oplossing. Ik hoor bij de laatste groep. De lockdown slokte mij op een manier op waarin ik mij met alle liefde liet opslokken: thuis, geïsoleerd van de buitenwereld, met of zonder vrienden, innig verbonden met mijn favoriete middelen. Niets moeten, niemand let op mij. De wereld is bezig met andere zaken. "Als de wereld dan toch naar de klote gaat, laat mij dan maar lekker onder invloed zijn", dacht ik regelmatig.

Een nieuw hoogtepunt

Tijdens deze periode kwam mijn gebruik tot een nieuw hoogtepunt, mijn laatste zetje, en het viel niet te ontkennen dat het gewoonweg niet meer zo verder kon. Ik ben verslaafd. Elk vrij moment in mijn leven vulde ik op met drugs. Hoe vaak ik ook zei dat ik niet meer wilde en beloofde dat ik zou stoppen, het gebeurde steeds weer. Het lukte mij nooit langer dan een paar dagen van de middelen af te blijven. En dan had ik het wel weer verdiend om “even los te gaan”. Resulterend in een dagenlange vervreemding van mijzelf en mijn omgeving.

Onhanteerbaar

Ergens begin dit jaar was ik er na de zoveelste overdosering voor de zoveelste keer klaar mee. Ik was in elkaar gezakt en met mijn zweterige handen in elkaar zei ik: “Als er een God is, help mij dan hier uit alsjeblieft”. Dit kon zo niet langer. Mijn leven was onhanteerbaar geworden en ik stond compleet machteloos tegenover mijn verslaving. Dit kon ik niet alleen oplossen, dat was duidelijk. In deze tijd van corona, waarin de wereld toch een beetje stil staat en waarin het door mijn verslaving ook erg moeilijk was om een werkend bestaan op te bouwen. Waarom zou ik deze tijd niet aangrijpen om mijn leven over een andere boeg te gooien? Waarom zou ik er niet even tussenuit knijpen om mijn leven op orde te brengen en weer terug te keren als het dadelijk (hopelijk) allemaal voorbij is? Sterk, stabiel en klaar voor ‘het nieuwe normaal’? Mijn eigen ‘nieuwe normaal’? Wat keek ik daar naar uit. Wie met verslaving te kampen heeft, kent het: de enorme drang naar een nieuw leven zonder een slaaf te zijn van middelen.

Nieuwe normaal

In maart dit jaar heb ik er voor gekozen mijzelf op te laten nemen in een verslavingskliniek, waar ik 10 weken door heb gebracht, in lockdown, om te werken aan mijn ‘nieuwe normaal’. Zoals veel andere verslaafden had ik deze climax in mijn gebruik nodig om tot het inzicht te komen dat ik hulp nodig had. Een stap die ik wellicht niet had gezet zonder de corona-pandemie.  En voordat ik geframed wordt als iemand die een voorstander van lockdowns is; voor mij werkte het toevallig goed, maar voor het merendeel van de verslaafden niet echt.

Deel dit artikel