Mijn eigen bevrijdingsdag

Health

Mijn eigen bevrijdingsdag

Door -

Deel dit artikel

Afgelopen zaterdag vierde Mick Boskamp een belangrijk lustrum: op de kop af was hij 5 jaar vrij van drugs en alcohol. Hier zijn verslag van die bijzondere dag.

Het is maar goed dat ik op zaterdagochtend 28 april rond een uur of half negen op 9292OV kijk hoe lang ik erover doe om van Dordrecht naar het adres in Rotterdam te komen waar om kwart voor 11 de Cocaïne Anonymous meeting wordt gehouden. Ik doe er namelijk een uur langer over dan gebruikelijk. De reden? De NS spoort weer eens niet en derhalve moet ik de snelbus nemen naar Rotterdam-Zuid. Ik vloek hartgrondig. Wat dat betreft is niets menselijks me vreemd, ook niet na 5 jaar herstel.

Verslaving is een ziekte, waarvan je kunt herstellen, dusdanig dat je je beter gaat voelen dan je je voelde voordat je verslaafd werd.

Het zal me toch niet gebeuren dat ik de meeting niet haal. Er is altijd een andere mogelijkheid, een andere dag om de zwarte sleutelhanger voor 5 jaar clean & sober zijn in ontvangst te nemen, maar ik heb mijn zinnen gezet op vandaag. Want vandaag is precies de dag dat ik 5 jaar geleden besloot dat genoeg genoeg was. Een latere meeting pakken is ook geen optie, want ik heb een druk programma. Om half twee heb ik een lunchafspraak met niemand minder dan Marlies Dekkers, waar ik erg naar uitkijk, en daarna wil ik terug naar Dordt om het een en ander met mijn lief te vieren.

Dit is wat het is

Achter het station van Dordrecht staat de snelbus en ik vraag me ernstig af waarom die bus snelbus heet, want het instappen gaat tergend langzaam. Ik begin te klagen tegen een jonge medewerker van de NS. Ik zeg tegen hem dat het al erg genoeg is dat er om de haverklap geen treinen rijden tussen Dordt en Rotterdam en dat ik over een klein uur een belangrijke meeting heb. Hij kijkt me bedremmeld aan en op dat moment realiseer ik me met een schok dat ik in oud gedrag ben geschoten. En dat ik de boel naar mijn hand wil zetten, terwijl er simpelweg niets naar mijn hand te zetten valt. Dit is wat het is. Deal with it. Dat is wat herstel ook met je doet. Je krijgt een ingebouwde versneller om jezelf weer op je plek te zetten.

Er valt een rust over me heen, die ik als zeer prettig ervaar en waarin ik opeens weer allerlei positieve gedachtes krijg. Aan hoe ik er vijf jaar geleden bijzat en hoe ik nu in het leven sta bijvoorbeeld. Verslaving is een ziekte, waarvan je kunt herstellen, dusdanig dat je je beter gaat voelen dan je je voelde voordat je verslaafd werd. Dat is het magische gevolg van stoppen met gebruik en anders gaan denken. Met name over jezelf.

Als ik eindelijk in de trein zit, die me van Rotterdam-Zuid naar Rotterdam Blaak brengt, bel ik een van mijn allerbeste en trouwe vrienden op, die ik vijf jaar geleden ontmoet heb in de fenomenale Schotse verslavingskliniek, die Castle Craig heet. Ik bedank hem cynisch voor het feit dat hij me nog niet gebeld heeft om me te feliciteren met mijn lustrum: 'Wat ben je voor een waardeloze vriend?' 'Fijn dat je me ook even de kans geeft om je te bellen,' zegt hij.

Het kantelpunt

Vervolgens vertelt hij me in geuren en sprankelende kleuren hoe mooi hij deze dag vindt, voor mij, maar ook voor hemzelf. Want we zijn zij aan zij sterk gebleven en sterker geworden. Hier zit ik dan, in een nog stilstaande trein op 28 april 2018, en ik veeg de tranen uit mijn ogen. 'Herinner je het kussen nog?' vraagt hij opeens. En of. Het was het kantelpunt voor me. In een groepsgesprek in het kasteel nodigde de therapeut me uit om op een kussen te slaan. 'Wat kwam er een boosheid, verdriet en onmacht uit,' vertelt mijn vriend. 'Ik werd er gewoon bang van. Maar wat heeft het je goed gedaan, want daarna zag ik de verandering in je.'

Anderhalf uur na de meeting, die ik net op tijd gehaald heb en waar ik niets over wil vertellen, omdat ik nu eenmaal in een anoniem programma zit, zit ik in een koffietentje. Ik heb nog even de tijd voordat ik Marlies in het restaurant tref waar we hebben afgesproken. Met een brede glimlach denk ik terug aan het moment dat onze tienjarige kleine meid me vijf minuten voor de meeting vrolijk belde om me te feliciteren met vandaag. Hoe fantastisch was dat! Tussen neus en lippen had ik het tegen haar gezegd vorige week, maar ze had het mooi onthouden.

We zijn niet alleen

Op de weg van de meeting naar het koffietentje had ik de zwarte sleutelhanger naast een zebrapad op een paaltje gehangen om er een video van te maken voor Facebook. Want ik heb er voor gekozen om van mijn herstelhart geen moordkuil te maken en tot nu toe ben ik daar alleen maar blij om, zeker als je terugkrijgt dat je anderen daarmee inspireert. Nadat ik het filmpje heb gemaakt en de sleutelhanger wil pakken, komt er een jongen op een fiets voorbij, die zijn duim opsteekt en me naroept: 'Goed man, ik bijna een jaar!' Ja, we zijn niet alleen.

De uren met Marlies vliegen voorbij. Wat een geweldige, krachtige, energieke, mooie, lieve vrouw is zij toch. En hoe fijn is het dat ik weer echt contact kan maken, gesprekken kan voeren en meer dan ooit begrijp wat de ander voelt en denkt. Verslaving wordt ook vaak een relatie-ziekte genoemd, waarbij het niet kunnen onderhouden van relaties met wie dan ook, geliefde, familie, vrienden, vriendinnen, een alles verterend gevoel van eenzaamheid veroorzaakt. En hier zit ik, tegenover een van de meest sprankelende vrouwen van Nederland, bij wie je niet met koetjes en kalfjes moet aan komen, en we begrijpen elkaar en hebben plezier.

In de snelbus terug naar Dordrecht kijk ik op Facebook en zie ik dat mijn post over mijn lustrum is geëxplodeerd. Mag ik zeggen dat me dat goed doet? Ja, dat mag. Want het is wat het is.

 

Deel dit artikel