Het mooie van ADHD

Health

Het mooie van ADHD

Door -

Ik weet waar ik het over heb. Er zijn twee zeer dierbare mensjes in mijn leven waarvan ik weet dat ze ADHD hebben. Het duurde even voor ik het wist dat ze het hadden. En het duurde nog veel langer voor ik wist hoe ik met ze moest omgaan. De handleiding was nog niet geschreven, zeg maar.

We kennen natuurlijk allemaal Jochem Myjer. Lachen! Statistisch gezien heeft iedere lezer van Mannenzaken minimaal 1 persoon met ADHD in zijn naaste omgeving. De algemene gedachte is dat het lachen je dan snel vergaat. Maar dat zie je dan verkeerd. Mijn advies? Koester die persoon. Neem die weg waarvan je niet weet waar ‘ie zal eindigen. Een weg met ups en downs. Want dichter bij genialiteit, oorspronkelijkheid, liefde en sprankelende energie ga je misschien wel niet komen.

‘Ik ben een raar geval, qua ADHD’

De eerste was de bijzondere man waarmee ik Mannenzaken heb gecreëerd. Tijdens onze gezamenlijke Playboy-jaren – van 1984 tot 2002 - had ik geen flauw idee op welke geestelijke (en andere) brandstof Mick liep. Er waren veel momenten van totale verbroedering – zoals in onze liefde voor Blazing Saddles en flauwe woordspelingen. Maar er waren ook momenten dat ik geen bal van de man begreep. Vanochtend zei hij nog tegen me, ‘Ik ben een beetje een raar geval, qua ADHD.’ Dat vond ik toen met enige regelmaat ook. Ik was soms zelfs pissig op ‘m. Maar gelukkig nooit voor lang. Want dat zou kostelijke zonde zijn geweest.

‘Ik begreep bij vlagen helemaal niets van haar. En zij niet van mij, ben ik bang. Maar op de momenten dat we het leuk hadden, wás het ook intens leuk.’

In 1997 kreeg ik een cadeaudochter. Die prachtige omschrijving voor stiefdochter heb ik trouwens van Mick geleerd. Wat Grote Liefde en ik niet wisten was dat Yerdey – een bijzonder kind met een bijzondere naam – een ADHD-kind was. En toen we het na een jaar of 5 aanmodderen eindelijk wel wisten – Yerdey was 13 toen de kinderarts de diagnose stelde – wisten we niet wat we ermee aan moesten. Want we hadden nog steeds geen handleiding. Ik geef het eerlijk toe, ik begreep bij vlagen helemaal niets van haar. En zij niet van mij, ben ik bang. Maar op de momenten dat we het leuk hadden, wás het ook intens leuk. Toen ze 18 was, omschreef ze de drukte in haar hoofd als volgt: ‘Stel je voor dat je om 10 uur op Schiphol moet zijn. Het is inmiddels 5 voor 10 en je moet je koffer nog pakken, nog douchen, je kamer nog opruimen, nog een boek terugbrengen naar de bieb… Zo voel ik me dus vrijwel continue.’

‘Zou jij aan iemand met een been in het gips vragen om de marathon te lopen? Precies!’

Om onszelf in barre ADHD-tijden moed in te spreken, zeiden we dit tegen elkaar: ‘Zou jij aan iemand met een been in het gips vragen om de marathon te lopen? Precies! Omdat je ZIET dat het niet kan. Bij iemand met ADHD is het handig om te WETEN dat bepaalde dingen niet kunnen. Of wel kunnen, maar niet op de manier zoals wij non-ADHD’ers het zouden doen.

En kijk nu eens aan. Mick en ik zijn een gouden duo (vinden we vooral heel erg zelf) en we vinden Mannenzaken de mooiste mannensite die er is. Mijn cadeaudochter Yerdey kan ik anno nu niet anders omschrijven dan als mijn kleine Grote Liefde. Het is een bijzonder mens en dat is ze. De omslag kwam in de herfst van 2011. We woonden net een half jaar op Ibiza en Yerdey kwam herfstvakantie vieren. Na een paar dagen keken Grote Liefde en ik elkaar aan… Van zorgenkind was ze zomaar ineens veranderd in een mooie jonge vrouw die voor haar ouders zorgt. En dat deed ze natúúrlijk zoals het een echt ADHD-mensje betaamt: met grote liefde en overdonderende energie. En het is nooit meer overgegaan.

Meer info vind je op het grootste ADHD-forum op internet: adhdblog.nl. Hieronder vind je een tekst die ik je als ‘handleiding ADHD’ van harte aanraad. Ik kreeg ‘m afgelopen weekend opgestuurd. (Eén keer raden door wie.) Het is tevens een hartverwarmend pleidooi in monoloogvorm. Lees het maar, je gaat er géén spijt van krijgen. 

Ik ben precies zoals jij, maar ook compleet anders.

Ik heb dezelfde gevoelens, ik maak dezelfde dingen mee. Alleen iets meer dan dat. Wanneer ik blij ben, ga ik door het dak van vreugde. Wanneer ik boos ben, ben ik woedend. Wanneer ik verdrietig ben, zit ik in een onpeilbaar diep dal.

Wanneer iemand me pijn doet, heb ik het idee dat de hele wereld vergaat. Krijg ik een knuffel, dan is direct alles weer goed, hoe slecht ik me ervoor ook gevoeld heb.

Soms vat ik alles persoonlijk op. Alles wat er gebeurt, heeft direct met mij te maken. Ik heb soms een ventiel nodig op mijn hart, zodat niet alles ineens eruit komt op verkeerde momenten, via mijn mond. Ik kom soms verkeerd over, en je kunt denken dat ik overdrijf.

Ik ben niet slecht in luisteren, maar soms kan ik me gewoon niet concentreren. Ik zie jouw lippen wel bewegen, en het spijt me, ik krijg gewoon niet alles mee. Ook niet wanneer ik het echt heel hard probeer.

Soms word ik moe van mezelf. Ik heb net een vraag gesteld, en moet dezelfde vraag direct nog eens stellen. Ik ben niet dom, traag van begrip of achterlijk. Het is alleen zo dat jouw antwoord ergens in mijn hoofd verdwaald is geraakt tussen alle andere gedachten. Daarom moet ik de vraag nog eens stellen. Want ik wil het antwoord wel graag onthouden.

Een hele avond op de bank hangen is iets dat zelden werkt voor mij. Na een tijdje begint het te kriebelen in mijn lichaam. Ik verlies mijn concentratie en kijk naar alles, behalve naar de televisie en het programma dat we aan het kijken waren. Mijn lichaam vertelt me dan dat ik iets anders moet gaan doen. Mijn geduld is dan opgeraakt, zelfs wanneer ik de film ontzettend leuk vindt. Geef die overspannen hersenen van mij even tien minuten pauze, daarna kunnen we gewoon verder kijken. Mijn hoofd is niet zoals jouw hoofd, het kan indrukken en impressies niet zo goed verwerken en is snel moe.

Word je moe van mijn gepriegel met mijn telefoon, de kleren die ik op een hoop gegooid hebt en alles wat ik met mijn vingers doe? Dat is mijn manier om energie kwijt te raken en zo kan ik mijn aandacht net even iets beter bij jou houden.

Eerlijk gezegd snap ik jouw gevoelens ook niet. Maar ik doe mijn best om alles te begrijpen, zodat ik kan snappen wat jij voelt.

Wanneer de sterke gevoelens in mijn hoofd de regie overnemen, dan komen de goede woorden niet over mijn lippen. Ik ben dan veel te druk met het bedwingen van mijn lichaam zodat ik geen dingen doe waarmee ik anderen of mezelf pijn zal doen.

Ben je verrast over het feit dat ik de ene seconde woedend kan zijn en de volgende seconde zielsgelukkig? Niet doen. Mijn humeur wordt bepaald door de gevoelens die op dat moment even de overhand hebben. Soms verandert dat bijzonder snel. In mijn hoofd is het altijd een bende. Soms kan ik mezelf niet eens bijhouden.

Heb ik vaak conflicten met andere mensen? Dat heeft te maken met mijn hekel aan onrechtvaardigheid en ik kan het niet uitstaan wanneer andere mensen in de problemen geholpen worden.

Me met alles bemoeien, daar ben ik bijzonder goed in. Ik doe het niet met opzet, maar ik mis de rem die andere mensen wel hebben. Ik denk niet na over de gevolgen die het kan hebben en spring altijd in wanneer ik het gevoel heb dat ik mensen kan helpen; die ik ook écht wil helpen.

Mensen met ADHD/ADD zijn intens. We voelen meer. We haten meer. We treuren meer. Maar we houden ook meer van mensen en van dingen. Wanneer we ergens van houden, dan houden we ervan met heel ons hart en lichaam.

Wanneer je even geen begrip meer op kunt brengen voor alles, neem dan even een pauze. Neem een pauze van ons, want we kunnen erg veel energie vergen. Er gebeurt eigenlijk altijd wel iets wanneer wij er zijn. We zijn constant in beweging. Maar we zijn niet alleen maar intensief en hyperactief.

We zijn ook intelligent en creatief. We denken op een andere manier na omdat we het ventiel niet hebben dat jij wel hebt. We hebben onze eigen manier van handelen geschapen om te overleven.

Daar moet je ons de ruimte voor geven. Geef je ons die ruimte om te zijn wie wij zijn, dan kunnen we je keer op keer laten zien wat alle positieve eigenschappen zijn van de handicap die we met ons meedragen. Je gaat het begrijpen, en je zal er trots op kunnen zijn dat je deelgenomen hebt aan de reis en de wereld hebt kunnen zien op deze manier.

Bron: Dagelijks.nu

Foto: Matt Duncan op Unsplash

Deel dit artikel