Depressie en verslaving in het verdomhoekje

Health

Depressie en verslaving in het verdomhoekje

Door -

Deel dit artikel

Op Mannenzaken zien we het leven graag zonnig in. Maar soms moet er iets van ons hart dat minder vrolijk stemt. Tenslotte kan het niet altijd feest zijn.

 Hij had niemand op zijn ziel willen trappen en willen beledigen. En dat vond ik nog schokkender. Als hij dat wel had gewild, dan had ik zijn uitspraken nog begrepen namelijk.

Gisteren las ik een schokkend verhaal over de ouders van de 19-jarige Ximena Knol, die zich anderhalf jaar geleden van het leven beroofde toen ze een 'pijnloos' zelfdodingspoeder had ingenomen. De ouders hadden een procedure aangespannen, om vervolging van de psycholoog van hun overleden dochter af te dwingen. Het OM wil daar niet aan, maar de ouders geloven dat er grote fouten zijn gemaakt. Zoals deze.

Op 20 februari 2018 schrijft Eva, de woonbegeleider van Ximena, een mail naar psycholoog Marjan.

Hallo Marjan, het gaat niet goed met Ximena. Mijn zorg ligt voornamelijk bij haar. Wel vind ik het moeilijk dat haar ouders niet op de hoogte zijn van haar doodswens. Ximena geeft aan dat zij haar ouders voorhoudt dat het goed met haar gaat.’

Twee dagen later is ze dood. Haar vader weet toegang te krijgen tot haar computer, telefoon en zo ook de veelvuldige mailwisseling met de psycholoog, die hem nooit over de doodswens en zelfs een eerste poging tot zelfdoding heeft verteld.

Haar vader tegen het AD: 'Terwijl, als iemand zelfmoordplannen heeft, ga je als eerste een cordon rondom zo iemand bouwen, werken om die zelfmoord te voorkomen. Ik heb ervaring in de forensische psychiatrie, iedereen weet dat.”

Maar het Openbaar Ministerie ziet in dat alles geen reden om de psychiater ter verantwoording te roepen.

Rook onder de motorkap

Wat me de laatste jaren steeds meer begint op te vallen, is hoe weinig kennis, begrip en daardoor empathie er bij overheid en bestuurders is als het hersenaandoeningen als depressie en verslaving betreffen. Neem Minister Bruins. Op 13 september, de vrijdag voor prinsjesdag, hield de 14-jarige scholier Yusuf Khalid in de hoedanigheid van 'Kinderkoning' een troonrede, waarin hij o.a. om meer aandacht voor depressieve jongeren vroeg. De minster reageerde door te zeggen dat wat 'minder op telefoons en tablets kijken' misschien een begin is. Ook vertelde hij dat zijn eigen kinderen soms maar een kort moment depressief zijn. 'Als ze een slecht cijfer halen bijvoorbeeld.'
We hebben het hier, let wel, over de minister van Medische Zorg. 

Zijn reacties ga ik hier niet analyseren. En het excuus dat erop volgde, nadat hij op social media terecht was aangepakt en de kamer vragen had gesteld, ook niet. Hij had niemand op zijn ziel willen trappen en willen beledigen. En dat vond ik nog schokkender. Als hij dat wel had gewild, dan had ik het nog begrepen namelijk. 
Ik ben geen politiek verslaggever. Maar als er rook onder de motorkap vandaan komt, hoef je ook geen monteur te zijn om te concluderen dat er iets mis is aan de auto.

Zo ging er bij mij een paar jaar geleden alle alarmbellen af toen de toenmalige directeur van Prorail, Pier Eringa in een interview met Metro zei: “Als ik na een zelfmoord een smsje krijg, denk ik: verdorie, waarom niet een minder druk tijdstip uitgekozen?”

Pier Eringa ken ik niet persoonlijk, maar desondanks maakte hij met die opmerking een verpletterende indruk op me. Die beeldspraak heb ik hier overigens met opzet gebruikt. Dat kan ik niet met zekerheid zeggen van minister Grapperhaus die in een interview laatst zei: 'Ik wil cocaïne-gebruikers een spiegel voorhouden.' En dat kan ik ook niet met stelligheid beweren van fractievoorzitter in Amsterdam van de ChristenUnie, Don Ceno, die onlangs voor het Parool een opiniestuk schreef, waarin hij gewag maakte van het feit dat er jaarlijks 75 miljoen werd weg gesnoven en zijn stuk eindigde met: 'Ik zal mij daar in elk geval volledig voor inzetten en gooi bij deze een lijntje uit naar andere partijen om dit samen te realiseren.' 
Misschien is het spijkers op laag water zoeken, maar hebben die mensen wel een flauw benul waar ze het over hebben? 

Vinger aan de pols

In een artikel in het AD van vorig jaar over de sterke stijging van het aantal overdoses met de verslavende en zeer krachtige opioïde pijnstiller Oxycodon liet minster Bruins  zien dat hij niet alleen wat depressies betreft, maar ook qua drugs de vinger stevig aan de pols houdt. In het stuk stond dat Bruins 'verbaasd' is dat het gebruik zo snel toeneemt. 'Ik vraag me af wat daar de reden van is en daar wil ik ook navraag doen bij de huisartsen. De minister was ook niet van plan om het voorschrijven van zware pijnstillers verder aan banden te leggen. “We hebben in dit land afgesproken dat de arts voorschrijft en dat wil ik ook graag zo houden.”

Als de minister wat vaker op zijn mobieltje had gekeken, dan had hij vorig jaar op Google binnen de kortste keren kunnen vinden dat Oxycodon net zo verslaafd is als of zelfs verslavender is dan heroïne, dat verslaafden altijd aan hun middel komen, goedschiks dan wel kwaadschiks, dat de opiaten-epidemie in de VS meer dodelijke slachtoffers eist dan door verkeersongevallen of vuurwapengeweld. En dat de de producent van Oxycodon het met de huisartsen op een financieel akkoordje hadden gegooid om het zogenaamde niet verslavende middel flink te promoten onder de Amerikaanse bevolking. Ik beweer niet dat dit laatste ook in Nederland gebeurt. Ik heb daar geen bewijzen voor. Maar wellicht dat opmerkingen als 'Ik vraag me af wat daar de reden van is' en 'We hebben in dit land afgesproken dat de arts voorschrijft en dat wil ik graag ook zo houden' voor een minister van Medische Zorg wel buiten proportioneel onnozel en ronduit gevaarlijk zijn.

Deel dit artikel