Coen en Mick vallen af (week 7)

Health

Coen en Mick vallen af (week 7)

Door -

Deel dit artikel

Als Coen Bom en Mick Boskamp hun gewicht in goud waard waren geweest, dan hadden ze geen dag meer hoeven te werken. Wekelijks houden ze een briefwisseling bij over hun gezamenlijk streven om de kilo's eraf te doen knallen. Dit is week 7. En er is er eentje enthousiast. 

Fotografie: Sean Mac Andrew

Van Mick aan Coen

Liefste Coen,

Sorry voor de kleffe aanhef, maar dat krijg ik als ik in een dolle, vrolijke bui ben. Dan is iedereen opeens nog liever dan ze al waren. Het gaat zo goed, man! Weet je waar ik dat meteen aan merk? Met sokken aan doen. Een paar weken geleden moest ik me in allerlei bochten wringen om die klus te klaren. Dan liet ik me bijvoorbeeld achterover op bed vallen en stak ik die korte benen van me in de lucht, waarop ik een moeizame sit-up maakte om die krengen aan te trekken. Nu buig ik gewoon voorover alsof er geen airbag in de weg zit. Wat ik ook merk, is dat mijn spieren weer te voorschijn komen. Die spieren hebben nog wel wat gerichte aandacht nodig, maar als ik zachtjes in mijn bovenarmen knijp, voel ik weer de contouren van mijn triceps. En ook mijn tepels kijken me weer aan in de spiegel. Een beetje scheel, dat nog wel. Natuurlijk ben ik in dit vroege stadium niet waar ik wil zijn, maar ik merk progressie en daar gaat het om. 

Nu is het ook zo dat ik het einddoel dat ik voor ogen heb, en wat ik daarna wil consolideren, in de loop der tijd danig heb bijgesteld. Op mijn leeftijd moet ik niet meer denken dat ik eruit kan zien als toen ik bij Playboy werkte. Wat een ijdele aap was ik. Die aberratie met het eigen lijf begon halverwege de jaren tachtig. Tijdens een redactievergadering kwam ik met het idee om zes maanden keihard te gaan fitnessen en daarbij foto's voor en na te plaatsen. Weet je wie die foto's van me maakte als één van zijn eerste commerciële klussen? Erwin Olaf. En de man die me trainde, heette Rick Hoekzema, beter bekend als zieke Rick. Rick was en is een duivelskunstenaar. Hij kon tekenen en gitaar spelen als de beste, hij was gespierd als een professionele body-builder en inmiddels gaat hij door het leven als Prof. dr. Rick Hoekzema, hoogleraar-afdelingshoofd dermatologie Vumc/AMC. 

Maar dat alles nam niet weg dat Rick stapelgek was. Onder het zingen van een schunnige variant op het bekende Zuiderzee-lied ('Opa, wie was toch die jongen daar?' 'Dat was toch je ome Karel, die kwam altijd blaffend klaar.') liet hij me oefeningen doen die niets menselijks hadden. Een maand voordat ik de foto na liet maken, zette hij me opeens op een rookvlees-dieet. Met wat sla was dat het enige dat ik at. Twee ons rookvlees per dag. Toen ik de studio van de inmiddels wereldberoemde fotograaf binnen kwam lopen, viel Olafs mond open van verbazing. Hij herkende me gewoon niet. Vlak voordat de foto werd gemaakt, kreeg ik van zieke Rick een glaasje jenever en moest ik me opdrukken. De alcohol zorgt ervoor dat het bloed dunner wordt en sneller bij je spieren komt. En zo ging ik op de foto, licht aangeschoten en opgepompt. Ik herinner me dat ik een dag na de shoot met mijn toenmalige vriendin, Cecilia de la Rie (de blonde van Centerfold) op vakantie naar Venetië ging. En dat ik tijdens een romantische gondeltocht zo'n hyperventilatie-aanval kreeg dat ik dacht dat ik dood ging. Had ik toch iets teveel van mijn lijf gevergd. 

Dat alles moet je niet meer doen op je 63e. Ik ben al blij als ik mijn mooie kleren weer aan kan, die geduldig liggen te wachten op me. En ik moet je zeggen dat Burn The Fat van Gerard en Sonja Meijer tot nu toe werkt als een tierelier. Ik heb totaal geen behoefte meer aan suikers en ik heb geen prikkels meer om me vol te proppen. Wat dat betreft klopt het wat op de verpakking staat van het 3 week weight loss program: Nothing tastes as good as #burnthefat feels. ik voel me fitter en nogmaals: ik voel weer alsof ik een lichaam heb inplaats van dat ik als vlaflip door het leven ga. Ik kan het je echt van harte aanbevelen! 

Hoe ga jij?

ps. Ik laat je even een zwart/wit foto zien van fotograaf Sean Mac Andrew. Links voor de kijker is mijn vriend Atalwin en rechts ben ik. We schrijven 1993. Moet je kijken hoe fockin'gespierd ik daar was! Ach, das war einmal...

Van Coen aan Mick

Eveneens lieve Mick,

Zoals ik onlangs per ongeluk bij de kapper zei: ik houd het kort.

Allereerst: wat geweldig om te lezen dat het zo goed gaat met afvallen, Mick. Ik vind het extra knap in de decembermaand want de borrels en andere gezellige gelegenheden volgen elkaar in rap tempo op en ik kan - maar belangrijker: wil - niet ál die verleidingen weerstaan in deze maand. 

Gelukkig lukt het wel om het merendeel te weerstaan, waardoor ik afgelopen vrijdag zowaar het ‘lichtst’ was in anderhalf jaar tijd. De aanhalingstekens zijn natuurlijk heel hard nodig, want ‘licht’ ben ik natuurlijk nog lang niet, maar het geeft toch een boost(je).

Ik heb voor mezelf wel besloten dat ik me niet gek maak en dat ik geen wonderen moet verwachten in deze decembermaand. Daarvoor ben ik gewoon te zwak. Te verslaafd, zou jij zeggen. En dat klopt. Maar het grote voordeel: afvallen doe je uitsluitend voor jezelf. Om er zélf weer beter uit te zien, om zélf weer te overwegen om ooit bloot voor een wildvreemde vrouw te gaan staan, kortom: om zélf weer een stuk blijer te worden.

Het begin is er. En daar ben ik best content mee. Ik betrapte me zelfs op overmoedig gedrag door een shirt uit de kast te pakken waarvan ik éigenlijk hoopte dat het al zou passen, maar dat bleek nog even een maandje te vroeg. En dan ben ik optimistisch.

Dan even over jouw sporten: ook dat kan een verslaving zijn. Ik vertelde je al eerder dat ik in 1990 een extreem afval-initiatief had ingezet, waarin ik in één zomer zo’n twintig kilo afviel. Door weinig te eten, maar vooral door best obsessief te gaan sporten. Voetballen, zwemmen, maar vooral veel fitness. Ik ging iedere dag en om aan te geven hoe lang geleden dit verhaal zich afspeelt: de sportschool was op zondag dicht. Dat was toen nog zo met sommige bedrijven en zelfs winkels. 

Ik wist me haast geen raad. Die zondagen kwamen gewoon niet om. Zondag is sowieso nooit mijn favoriete dag geweest. Vroeger waren straatvriendjes meestal op visite bij hun oma’s of zelfs naar de kerk, zoals gezegd: het speelt in een totaal andere tijd, en in de jaren 90, waarin ik bevangen was door het house virus, BESTOND de zondag eigenlijk niet eens. Meestal was er sprake van eenzaterdagavond XXLof anders sliep ik werkelijk de godganse dag. Zondagávond, die bestond wel. Dan ging ik, toen nog slank en gespierd, naar de iT. Waar ik ook gewoon werd toegelaten! Want slanke mensen zijn nu eenmaal in dat soort hippe clubs ‘welkommer’ dan dikke. Belachelijk? Ok, dat is misschien wel zo. Maar het is wel een feit. 

Ik had me voorgenomen om het kort te houden, maar dat is toch niet helemaal gelukt. Het is net als bij voedsel, als ik eenmaal begin….

Afijn.

Vanavond moet ik draaien op een bedrijfsfeest in De Haagse Toren en daar ga ik weer mensen tegenkomen die onze briefwisseling op de voet volgen. Daarvan is het nadeel dat ze, in een split second, tóch even kijken of het afvallen al goed zichtbaar is. Meestal hebben ze het fatsoen om er niets over te zeggen als ze constateren van niet, maar dat is helaas niet bij iedereen het geval. 

Dus daar ga ik me vast op voorbereiden en graag tot volgende week, lieve Mick.

 

Hier kun je de vorige afleveringen lezen: 

Coen en Mick vallen af (deel 6)
Coen en Mick vallen af (deel 5)
Coen en Mick valen af (deel 4)
Coen en Mick vallen af (deel 3)
Coen en Mick vallen af (deel 2) 
Coen en Mick vallen af (deel 1)

 

Deel dit artikel