Coen en Mick vallen af (week 4)

Health

Coen en Mick vallen af (week 4)

Door -

Deel dit artikel

Als Coen Bom en Mick Boskamp hun gewicht in goud waard waren geweest, dan hadden ze geen dag meer hoeven te werken. Wekelijks houden ze een briefwisseling bij over hun gezamenlijk streven om de kilo's eraf te doen knallen. Dit is alweer week 4. Er is hoop...

Mick aan Coen

Hi Coen,

Van de week zag ik mezelf naakt in de spiegel. En dit keer keek ik ook echt naar mezelf. Als je te dik bent of te mager, dan kun je naakt voor de spiegel staan en jezelf compleet over het hoofd zien. Heel bizar is dat. Maar dit keer verzamelde ik al mijn moed en dwong ik mezelf om te kijken. Van top tot teen. Dat was schrikken. Ik zag een six-pack. Een six pack bier. Ik drink geen alcohol, maar je begrijpt wat ik bedoel. Mijn navel puilde naar voren als de dop van een pijpje pils. Maar nog erger dan mijn buik vond ik mijn borsten. Bij vrouwen vind ik borsten onweerstaanbaar prettig. En ze hoeven niet perfect te zijn. Als ze een beetje hangen, vind ik dat juist geweldig. Maar als je als man borsten hebt die de strijd met de zwaartekracht hebben opgegeven, als je zogenaamde Moobs bezit (een samenvoeging van man en boobs), dan kun je geen trui of T-shirt meer dragen. Dan ben je gedoemd om bij Zeeman een partijtje wijde hemden in te slaan.

Toen ik dat alles zo in me op had genomen in de spiegel, was ik eerst intens droevig, maar al snel kwam ik erachter dat bij de pakken neer gaan zitten me niet ging helpen. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Ook in de breedte. En als je overgewicht hebt, dan kun je afvallen op je buik schrijven, want zelfmedelijden maakt je alleen maar zwaarder. Ik besloot datgene te gaan doen wat ik bijna zeven jaar geleden ook heb gedaan om van mijn verslavingen af te komen. Ik bracht de twee A's in stelling. En dit keer niet de AA van Anonieme Alcoholisten, maar de A van acceptatie en de A van actie. Ik accepteerde dat ik te zwaar was. Want als je denkt, lieve Coen, dat ik mijn overgewicht allang had omarmd, de afgelopen drie weken, dan heb je het mis. Ik wist het wel, maar ik negeerde het. En vervolgens ging ik in de actie door hulp te gaan zoeken. 

Zoeken is een groot woord in dit geval, want ik wist meteen wie ik moest hebben. Heb je weleens van Gerard Meijer gehoord? Gerard is fitness/krachttrainer, voedingsadviseur, sportmasseur, weet alles van orthomoleculaire geneeskunde, heeft een opleiding Psycho-Neuro-Immunologie gevolgd. En dan vergeet ik nog de helft. Gerard is 66 en ziet er uit als een gezonde vijftiger. Tot zijn klanten rekende of rekent hij schaatser Falko Zandstra, Frank Rijkaard, Natasja Froger, architect/designer Piet Boon en Dj Roog. Een gemêleerd gezelschap van sporters en artiesten, die stuk voor stuk heel erg blij met Gerard zijn. Ik ben van de week bij hem en zijn lieve vrouw Sonja thuis geweest en heb geluisterd. Zo vertelde hij o.a. dat elk lichaam anders is en dat het raar is dat mensen vervolgens hetzelfde dieet gaan volgen om af te vallen. Vervolgens bespraken we een plan de campagne. En hier eindig ik voor deze week, want ik kan er nog niets over zeggen. Maar dat het een goede week is geweest, staat als een paal boven water. En dat allemaal dankzij die confrontatie voor de spiegel. Soms moet je diep gaan, om daarna op te kunnen stijgen.

Hoop zo dat jij ook goed nieuws hebt...

Van Coen aan Mick

Beste Mick,

Dat klinkt behoorlijk strijdvaardig. Goed zo. Ik herken veel van wat je schrijft. Als je echt dik bent is de spiegel niet je beste vriend. Soms ook als je niet dik bent, maar dat is heel andere aandoening.

Ik dacht even dat je het over Gerard Meijer, de oud-verzorger van Feyenoord had, maar die is al over de 80, dus er blijken meerdere Meijers Gerard te heten. Zijn opmerking is natuurlijk helemaal juist. Iedereen is anders, dus ieder dieet heeft op mensen een andere uitwerking.

Misschien is het slim om eens wat succesverhalen te vertellen uit het verleden. Toen jij nog slank was, had ik al strugglesmet mijn gewicht. Het moet iets erfelijks zijn, want mijn moeder was ook dik. Het frappante was dat ik als kind heel gezond at. Nauwelijks vettigheid, ingegeven door mijn vaders trombose, geen of nauwelijks zoetigheid en chips waren uit den boze. En toch was ik dik. Achteraf was ik hooguit mollig. Toén vond ik mezelf dik. En mijn schoolgenootjes ook. Bollie Blauw. Top bijnaam.

Totdat het in 1990 opeens genoeg was. Enough is Enough, om met het Nederlands Elftal te spreken. Ik ging in die zomer enorm sporten, had tijdens het sporten een soort kunststof zweetband rondom mijn buik, wat resulteerde in a) extreme uitslag in de vorm van rode bultjes en jeuk, maar ook b) in gewichtsverlies!

Ik heb er een mooie tijd aan overgehouden want, heel gek, de vrouwen vinden je slank toch nóg onweerstaanbaarder dan dik. Ik was net op tijd, de begin jaren 90 was voor mij natuurlijk de glorietijd, het begin van de housetijd. En daar stond voormalig Bollie Blauw opeens in strakke glimmende shirtjes met een paar kettingen om zijn nek. Armbandjes erbij. Ja hoor. Vonden wij helemaal niet raar toen, afijn, ik heb jou in die periode ook de meest gekke dingen aan zien trekken.

Toen openden we in 1996 de Asta en ging het rap weer de verkeerde kant op. Vijf dagen in de week was ik in de club, want het weekend begon in die tijd op dinsdag en dat ging natuurlijk gepaard met -alcoholische- drank maar in ieder geval met frisdrank. Cola light was goor. Bweh. En de grootste boosdoener? Het heerlijke shoarmaatje na afloop van het werk, vaak om half zeven in de morgen. Het shoarmaatje werd zowel schering als inslag.

Je begrijpt, het ging weer helemaal mis. Toen werd het 2010 en ontdekte ik Alli, een blauw pilletje dat helpt bij afvallen. Het middel is inmiddels verboden dus dan weet je: dat werkte. Met hulp van mijn vrouw viel ik in 3 maanden tijd 20 kilo af en was ik opeens weer in de gelegenheid om in IEDERE winkel te slagen. Dat is fijn hoor. Jullie ‘dunnen’ weten niet hoe fijn dat is. “Doe die maar, en die”. De spiegel was ook weer mijn grote vriend. Alles stond leuk.

Dat wil ik dus ook weer. En er is goed nieuws aangaande deze week. Ik heb hernieuwde kracht gevonden en ben weer gemotiveerd. Nu ga ik echt voor de kill. Ik zeg het eerlijk, ik ga ook een beetje vals spelen door Straight Away producten te gebruiken. Het is een soort crash-dieet en mits je je eraan houdt, is dat zeer effectief gebleken. Althans bij mij. Het is echt bedoeld als kick-start, niet als langdurige vorm van afvallen, al varen sommige mensen daar ook wel bij. Ik kan de poedershakes en poedersoepjes na verloop van tijd niet meer zien. Al zijn die shakes best lekker als je ze met ijsklontjes maakt. Afijn, ik ga het even volhouden, ook al zal jouw Gerard Meijer een wenkbrauwtje fronzen.

Het zal niet vanzelf gaan want er komt weer een zwaar weekend aan qua draaien (onder andere de Lexion reünie in Panama Amsterdam), maar ik heb mij voorgenomen geen alcoholische drank te drinken dit weekend - ook niet ééntje - en zoals ik me nu voel gaat dat lukken ook. Ik zie er zelfs naar uit.

Het MOET gewoon gebeuren want ik voel me een zwakkeling. Ik sprak ooit met iemand die last had van kaal worden. Hij zat er echt mee. Ik probeerde hem te troosten met de woorden: 'Ach joh, zo hebben we allemaal wat. Ik ben dik'. Daarop sprak hij de keiharde - maar treffende - woorden: 'Als dat hetzelfde zou zijn als kaalheid, zat ik iedere dag 3 uur in de sportschool.'

Zo, die kon ik in mijn zak steken. Met deze stichtelijke woorden ga ik de komende week tegemoet en ik hoop dat wij volgende week aanzienlijk lichter tegen het leven aankijken. Letterlijk en figuurlijk.

Hier kun je de vorige afleveringen lezen:

Coen en Mick vallen af (deel 3)
Coen en Mick vallen af (deel 2)
Coen en Mick vallen af (deel 1)

Deel dit artikel