Coen en Mick vallen af (week 2)

Health

Coen en Mick vallen af (week 2)

Door -

Deel dit artikel

Als Coen Bom en Mick Boskamp hun gewicht in goud waard waren geweest, dan hadden ze geen dag meer hoeven te werken. Wekelijks houden ze een briefwisseling bij over hun gezamenlijk streven om de kilo's eraf te doen knallen. Dit is week 2.

Op de foto Coen Bom en Mark van Dale (zie onderaan het artikel)

Mick aan Coen

Goedemorgen Coen,

Je weet dat ik je hoog heb zitten en je moet dit ook absoluut niet als kritiek zien, maar zou je me alsjeblieft geen tussentijdse appjes willen sturen over de voortgang van je gewichtsverlies? Onze eerste briefwisseling stond er nog niet goed en wel op vorige week woensdag of je stuurde me: 2,2 kg in 2 dagen. Ik veinsde dat ik het helemaal geweldig vond en stuurde heel veel hartjes terug met daarbij de tekst: Wat? Hoe dan? (Je reageerde met: Vocht. Als je maar dik genoeg bent, gaat het lekker snel :-)). Maar ik vertelde er niet bij dat naast mijn MacBook een zak opengebroken chips stond, waar op de bodem alleen nog maar kruimels lagen. Je weet wel: die ook op moeten, waardoor je grijpvingers onder de oranje poeder gaan zitten. 

Ik ben op mijn bek gegaan. Het is niet te geloven. Ik ben 6 ½ jaar vrij van drugs, alcohol en tabak. Nooit teruggevallen en ik probeer wat kilo's kwijt te raken en ik ga helemaal de mist in. Over die 'wat kilo's' gesproken. Ik ga een bekentenis doen. Schoorvoetend, maar het moet. Want: secrets keep you fat. Toen ik jouw stuk van vorige week las, betrapte ik mezelf erop dat het me streelde toen je schreef: Misschien ben je niet meer die Don Johnson lookalike uit de jaren 80, maar ‘dik’ is toch echt iets anders. Er mogen een paar kilootjes af. That’s it. Toen ik jouw tekst met een ingehouden gevoel van trots voorlas aan Dymphna, kwam ik al snel van een koude kermis thuis. Mijn lief is – hoe zal ik het zeggen – eerlijk als eerlijk maar zijn kan. 'Dat is lief van Coen,' zei ze. 'Maar bij jou mag er toch echt wel op z'n minst een kilootje of 20 af.' 

Ik ga haar niet de schuld geven van mijn terugval, want dat heb ik wel geleerd in mijn herstel van middelen. Dat verslaafde mensen de vervelende neiging hebben om altijd met de vinger naar anderen te wijzen en zelden naar hun eigen aandeel te willen kijken. Maar door haar opmerking was wel de kiem gelegd voor mijn misstap. Want ik dacht: Dat ga ik nooit redden. Twintig kilo voor de Kerst. En mocht ik het halen, wat dus onmogelijk is, dan zou ik het er met de feestdagen weer aan eten. Was het dan helemaal een verloren week? Gek genoeg niet.

Diezelfde woensdag moest ik in Amsterdam met de bus van station-Zuid naar het Scheldeplein. Ik zei de buschauffeur vriendelijk gedag en toen vroeg hij: 'Ben jij niet Mick Boskamp van de Playboy?' Ik wilde nog zeggen dat ik daar al een jaartje of 15 niet meer werkte, maar hij ging onverstoorbaar verder. Ik ging op de eerste stoel van de bus zitten, want zo ben ik ook wel weer. Dan vind ik het lullig om die man te negeren en niet naar zijn verhaal te luisteren. 'Jij trainde op dezelfde sportschool als ik,'vervolgde hij. 'Samen met die gekke arts in opleiding, je weet wel, die body-builder die zichzelf zieke Rick noemde.' Ik herinnerde me het als de dag van gisteren, inclusief de blessure die ik opliep door een achterlijk zwaar programma. Ik zal de woorden van zieke Rick nooit vergeten toen hij mijn schouder had geïnspecteerd. 'Dat zit wel goed,' zei hij. 'Maar je arm hangt er bij als een zojuist bevredigd kamelenlid.'

Wat ik me niet meer kon herinneren en wat me totaal verraste was wat de buschauffeur daarna vertelde: 'Je trainde hard, maar je kon zomaar veranderen qua gewicht. Dan zag je er goed uit en dan was je duidelijk weer een beetje te zwaar. Net een jojo. Train je nog? Nee, toch?'

Toen ik uitstapte na de chauffeur een hand te hebben gegeven, stond ik bij de halte wazig voor me uit te staren. Ik moest het gebeuren van zojuist duidelijk nog even processen. Ik had dat totaal geblokt, dat ik een jojo was. Even kreeg ik het Spaans benauwd toen ik eraan dacht dat door de jaren heen het touwtje van de jojo was versleten en zou afbreken op het moment dat ik te zwaar was.

Ik moet aan de bank, Coen. Vorige week was ik snel op weg, maar nu lig ik achter, want ik had geen route uitgestippeld. Dat ga ik nu de komende tijd wel doen. Nu de jaren luid beginnen af te tellen, sta ik op een crossroad. Linksaf is de weg die naar het spookdorp I don't care leidt en rechtsaf begint de hobbelige route naar een slank en gezond bestaan. Gisteren ben ik pas 63 geworden. Moet lukken.

Mick

Coen aan Mick

Beste Mick,

Dank voor je eerlijke reactie. En laat ik met de deur in huis vallen: voel je niet al te slecht. Ook ik heb een teleurstellende week achter de rug. Het klopt, ik was binnen twee dagen 2,2 kilo afgevallen en dat verbaasde me niet eens, want – zoals ik al schreef - dat is voornamelijk veel vocht. Mijn motiverend bedoelde appje had klaarblijkelijk het tegengestelde effect, dat was uiteraard niet de bedoeling.

Maar goed. Even mijn week. Ik was blij. 2,2 kilo eraf… je voelt je gelijk een stuk fijner. Maar toen kwam het weekend en daarvan wist ik op voorhand: dat gaat mis. Dat had ik ingecalculeerd. Het betrof een bezoek aan mijn beste vrienden en die bezoekjes moeten we tegenwoordig ruim van tevoren plannen, want deze vrienden hebben gewoon nog wél super drukke agenda's. 

Ik ben tevreden met de eerste stap naar gewichtsverlies; nog niet zo lang geleden had ik in deze situatie voor mezelf besloten dat het toch geen zin heeft om alvast te beginnen met diëten, want 'dat weekend' komt eraan. De eeuwige uitstel-methode, die ik maar al te goed ken. Zo van: 'Ik ga 2 januari beginnen, want ik heb geen zin om met de feestdagen de hele tijd op mijn eetgedrag te letten.' Als 2 januari toevallig op een vrijdag viel, dan werd het startpunt direct verschoven naar 5 januari.

Zo vaak gebeurd.

En daar raken we terloops natuurlijk een ander teer punt. Het is namelijk ook lekker om NIET bezig te zijn met diëten. Dat is ook een vorm van levensgeluk. Die zak chips van jou snap ik dan ook heel goed. Het nadeel is natuurlijk dat de consequenties binnen enkele dagen zichtbaar zijn. De spiegel is nog harder dan jouw super-eerlijke vriendin. 

Voel je niet al te slecht Mick, want na mijn kick-start is het tempo er behoorlijk uit. Dat komt natuurlijk door het zondigen op zaterdagavond (inclusief de nodige gin-tonics, stukken Franse kaas en -nog erger- stokbrood!), maar eigenlijk voornamelijk omdat het mij extreem veel moeite kost om de dag erná de draad weer op te pakken. En dan heb ik het vooral over een alcoholische versnapering, die ik op de één of andere manier op zondag lastiger kan weerstaan dan op door-de-weekse dagen. Ik hoorde mezelf zeggen: maandag ga ik weer superstreng doen. Welkom terug uitstelgedrag. Terug van nooit echt weggeweest. Nog erger.

Heb ik daarom een slechte week? Nee. Ik ben blij dat ik deze strijd ben aangegaan. Normaliter was ik door afgelopen weekend alweer wat kilo’s aangekomen en nu heb ik die in ieder geval gecompenseerd met de eerdere dagen. 

Brengt mij op een ander punt uit jouw brief: ik zag staan dat jij voor jezelf had bedacht dat je voor de Kerst 20 kilo kwijt wilde zijn. Dat is natuurlijk, tenzij je een crashdieet volgt, een te ambitieus doel. Ik hoef jou niets te vertellen over het stellen van haalbare doelstellingen, want dat kan jij heel goed, door het succesvol beteugelen van jouw verslaving ben jij daarvan het levende, bewonderenswaardige bewijs. Laten we, om te beginnen, de haalbaarheid wat haalbaarder maken.

Ik wil voorstellen dat we in kleine stapjes werken. Anderhalf, misschien twee kilootjes per week of zo. Dat moet haalbaar zijn, zeker als je – zoals ik op Facebook zag – ook een beetje gaat sporten. Ook daarmee weer uitkijken, hè? Niet denken dat je nog 20 bent, want dat is niet meer het geval. Ook niet denken dat je door het sporten afvalt, want daarvoor moet je zodanig veel calorieën verbranden dat je uren in de gym moet zitten. Afvallen doe je voor 80% door de voeding en 20% door het trainen. Waarbij nieuwe inzichten ook aantonen dat je met krachttraining meer en vooral langer vet verbrandt dan met cardio, wat vroeger werd aangenomen.

Ja, ik weet allemaal precies hoe het moet, maar dat zie je helaas niet aan me.

Maar goed, het streven is twee kilo per week. Deal? Als we dat 10 weken doen, zitten we weliswaar niet meer voor de Kerst maar ik teken ook voor half januari.

Succes en stay away from the chips.

Met een dipsausje. Och! Heerlijk.

Coen

 

ps Op de foto is Coen (voor de kijker links) met één van zijn boezemvrienden en Dj-maatjes te zien, die hem regelmatig van zijn dieet houden. Mark van Dale is al decennia lang een serieus populaire club-Dj. Aankomend weekend viert hij zijn 55e verjaardag met een Studio 55 party in Club Westwood in Den Haag. Daar draait ook Coen alias Peter van Leeuwen. Als dat maar goed gaat, caloriegewijs....

 

Deel dit artikel