Coen en Mick vallen af (week 13)

Health

Coen en Mick vallen af (week 13)

Door -

Deel dit artikel

Als Coen Bom en Mick Boskamp hun gewicht in goud waard waren geweest, dan hadden ze geen dag meer hoeven te werken. Wekelijks houden ze een briefwisseling over hoe het gaat met afvallen. Dit is week 13. Dertien is een ongeluksgetal en dat blijkt.

Van Coen aan Mick

Hey Mick,

Ik volg je ook op Facebook en zag dat een goede vriend van je is overleden. Dat is natuurlijk altijd verschrikkelijk. Sterkte.

Toevallig wilde ik mijn stukje ook al wijden aan de dood. Ik had er deze week ook mee te maken. Niet heel direct, maar toch ook weer wel. Het betrof de moeder van één van mijn beste vrienden (tevens sportmaatje. Die vriend dan). Ik kende de moeder-zelf niet of nauwelijks. Ik hoorde voornamelijk al 10 jaar dat ze ‘op’ was en eigenlijk liever dood wilde. Dat blijkt nog niet zo makkelijk in Nederland, maar dit terzijde.

Deze week gebeurde het dus en hoezeer je ook vrede kunt hebben met het overlijden, het is toch je moeder en het moment-zelf blijft gewoon kut. Klaar. Logischerwijs moest ik onmiddellijk denken aan de dood van mijn eigen moeder, op 3 mei 2016. Mijn moeder leed al bijna 9 jaar aan de ziekte van Alzheimer en daardoor voelde haar overlijden echt wel als een verlossing. Ook voor mezelf, als ik eerlijk ben, want het is heel zwaar om te zorgen voor iemand waar je zóveel van houdt, maar waarmee communicatie niet of nauwelijks meer mogelijk is.

Gek genoeg miste ik na haar overlijden mijn ‘oude’ moeder pas echt. De moeder van vóór de ziekte. Waar ik zo enorm gek op was. Die moeder die vanaf 2008 langzaam bij me wegvloeide. Eerst nog stiekem, met wat verwarring omtrent afspraken of wat vergeetachtigheid. Later wat zorgelijker, toen ze overal in huis muizen zag lopen en er steeds geld weg was. En ik iedere zaterdag maar weer voor haar pinnen. Later vonden we zo’n 3500 Euro in oude Nivea-potjes, weggestopte washandjes en zelfs in opgerolde plastic tasjes. En daar had ze er nogal wat van, kan ik je zeggen. Wij vermoeden dat we zéker niet al het verstopte geld gevonden hebben. Dat die schofterige opkoper er maar in mag stikken. Ploert dat het was.

Deze week stond toch al in het teken van dood. Twee grote sporthelden overleden. De eerste: Kobe Bryant, een wereldster, ook al is hij in Nederland voornamelijk bekend bij de échte sportfanaten. Basketball is in Nederland gewoon ‘niks’. Ik bedoel, Donar tegen EiffelTowers is toch even wat minder prestigieus dan LA Lakers tegen Chicago Bulls.

De tweede: Rob Rensenbrink. Dé man van het WK 1978. Wat was hij goed. Ik was 10 jaar oud en ontdekte het voetballen maar net. Zoals ik al eerder op deze prachtsite schreef, Piet Schrijvers was de allerbeste keeper die ik kende (er bleek een betere te zijn in Jan van Beveren) en Rob Rensenbrink was mijn eerste Cruijff. Ze leken ook fysiek wel op elkaar. Maar ik vond dat Cruijff wel wat van Rensenbrink weg had, in plaats van andersom. Rensenbrink speelde in België en daarom zagen wij hem niet vaak aan het werk. Dat was toen zo; zelfs de Néderlandse wedstrijden zag je niet allemaal. Studio Sport pikte er drie of vier uit en dat was het dan. Rensenbrink was een fenomeen bij Anderlecht. Waar hij zodanig goed was, dat ze hem onlangs uitriepen tot de allerbeste buitenlander die OOIT in de Belgische Eerste Klasse gespeeld heeft.

Het klinkt gek, maar als zo iemand als Rensenbrink overlijdt, sterft er ook een stukje jeugd. Ik herbeleef het plezier dat we hadden ten tijde van dat WK en de jaren erna. Want door mensen als Schrijvers en Rensenbrink ging ik van voetballen houden en zelf ook zeer fanatiek beoefenen. Zonder dat WK was dat niet gebeurd. En dat zou jammer geweest zijn voor het Haagse amateurvoetbal ;-). Het maakt me wat weemoedig.

De dood is onherroepelijk en dat maakt dit leven nog enigszins eerlijk: niemand ontkomt eraan. De timing van de dood is vaak meer het probleem. 41 is gewoon veel te jong en voor anderen komt de dood juist weer wat aan de late kant. De dood komt zelden precies op tijd.

Het maakt ook al onze pennenvruchten relatief. Lekker belangrijk, dat afvallen. Uiteindelijk vallen we allemaal definitief af. Is toch een troostende gedachte?

Ik ben dit weekend ook nog eens jarig. Ik vier dat met een minuut stilte.

Van Mick aan Coen

Lieve jongen,

Ik zit in de Intercity Direct naar Rotterdam, je weet wel: de trein die weinig stopt onderweg, maar vaak vertraging heeft en terwijl ik je ontroerend mooi brief lees, komen de waterlanders weer. Het interesseert me niets dat het stelletje Ieren dat voor, achter me en naast me zit, ziet dat ik huil. Als er één volk is dat emoties begrijpt, dan zijn het de Ieren wel.

Alles wat je schrijft, doet me gek genoeg goed. Komt misschien omdat ik me door jouw brief niet alleen voel in mijn gevoel. Bij één zin wil ik wel een kleine kanttekening plaatsen. En dat is als je schrijft: 'De dood komt zelden precies op tijd'. Die zin is schitterend en waar, maar er zijn uitzonderingen die de regel bevestigen.

Mijn vriend Martin was zo'n uitzondering. Voor hem kwam het einde precies op tijd, want langer op deze planeet zou hij simpelweg niet hebben getrokken.

En alle mensen, die beweren dat het een laffe daad is om uit het leven te stappen, dat het egoïstisch is om je geliefden in radeloos verdriet achter te laten, zijn nooit depressief geweest. Je voelt niets meer. Ook geen liefde. Als ik in één van die periodes de Eurojackpot had gewonnen, dan was ik gaan somberen over dat ik geld teveel had.

Weet je wat me gelukkig maakt? Geld een beetje. Het is handig om het te hebben. Wat me echt gelukkig maakt, is dat ik in de trein naar Rotterdam zit en dat ik op CS van zijn bazinnetje onze leenhond over neem en vervolgens doorreis naar Dordt om daar samen met Marley (zo heet deze Jack Russell) te kroelen met mijn lief. Marley moet natuurlijk wel even opzouten als het kroelen serieus wordt. Ik vind het namelijk geen fijn idee als een hond, hoe klein ook, naar ons liefdespel staat te gluren. En ik heb het vermoeden dat die hond er ook niet echt senang van wordt.

Maar dat is dus voor mij geluk.

Gisterenavond in mijn grote verdriet was ik tegelijkertijd intens gelukkig toen ik met mijn lieve dochter op de bank hand in hand naar The Hunger Games zat te kijken. En toen bedacht ik me dat ik echt wilde afvallen. Niet om er straks charmanter uit te zien in mijn zwembroek, wat altijd mijn hoofdmotief was, maar omdat ik de kwaliteit van leven die ik nu nog voel op mijn 63e zo lang mogelijk wil rekken. Want met al dat suiker waar ik zo verslaafd aan ben, gaat me dat echt niet lukken.

Betekent jouw brief trouwens dat wat je vorige week schreef niet meer geldt? Toen schreef je: 'Als het volgende week woensdag NIET gelukt blijkt te zijn (afvallen - MB), staken we deze briefwisseling, oké?' Of stel je dat een week uit en moest dit even uit je systeem?

Morgen is het 1 jaar geleden dat mijn lieve moeder overleed. Dat ook nog. Is dit misschien aflevering 13? En wanneer ben je jarig? Het hele weekend? Dan ga ik zowel zaterdag als zondag voor je zingen. Let maar eens op. I'll keep an eye on you...

Coen en Mick vallen af (week 12) 
Coen en Mick vallen af (week 11)
Coen en Mick vallen af (deel 10)
Coen en Mick vallen af (Kerstvakantie)
Coen en Mick vallen af (deel 7)
Coen en Mick vallen af (deel 6)
Coen en Mick vallen af (deel 5)
Coen en Mick valen af (deel 4)
Coen en Mick vallen af (deel 3)
Coen en Mick vallen af (deel 2) 
Coen en Mick vallen af (deel 1)

 

Deel dit artikel