Coen en Mick vallen af (week 12)

Health

Coen en Mick vallen af (week 12)

Door -

Deel dit artikel

Als Coen Bom en Mick Boskamp hun gewicht in goud waard waren geweest, dan hadden ze geen dag meer hoeven te werken. Wekelijks houden ze een briefwisseling over hoe het gaat met afvallen. Dit is week 12 en er is grote paniek!

Van Coen aan Mick

Hey Mick,

Ik zie dat dit alweer onze tiende briefwisseling wordt, vriend. Hoog tijd voor de balans: die is tot nu toe niet best. Het is natuurlijk heel fijn dat een steeds grotere groep mensen plezier beleeft aan onze struggle, maar het feit dat dat over ónze ruggen gaat, bevalt me minder.

Afgelopen maandag is er wederom een initiatief gestart in huize Bom en nu -drie dagen later- lig ik nog geheel op koers. Ik voel me fantastisch, ben zelfs weer enigszins trots op wat ik in de spiegel zou KUNNEN gaan zien binnen afzienbare tijd en ik ben niet aan het ‘smokkelen’.

Smokkelen ja. Dat doen alle dikke mensen. Dat je jezelf stiekem slechte dingen permitteert. Voedsel technisch bedoel ik. Ik heb een tijdje een Weight Watchers app gehad. Die werkt best goed, MITS je keurig ingeeft wat je hebt gegeten. De eerste dagen was ik heel contentieus, ik schreef iedere rozijn keurig in het dagboek.

Het fijne van Weight Watchers is dat je eigenlijk alles mag eten, als je maar onder een bepaald aantal calorieën blijft. Het werkt met punten. Bijvoorbeeld: een wodkaatje is 4 punten, cola light 0 punten. Dus als je een klein beetje normaal doet, kun je jezelf wel 3 wodkaatjes ‘veroorloven’. Nu wilde je natuurlijk niet in de kroeg gezien worden met een WW-app, dus ik vulde de waarden van de genuttigde versnaperingen ‘thuis wel in’. Nou.

Daar gaan we dus.

Je denkt bij jezelf: ‘Wat zal ik er gedronken hebben?’ Je weet: vijf of zes drankjes. Je geeft in: drie. Twaalf puntjes. Die app zal er toch niks van zeggen en je wilt niet je mooie scores verpesten. Je doet een Frits Westertje zeg maar, die ik bij Jinek even zag hikken bij de vraag: “Hoeveel dronk je eigenlijk Frits?” “Nou, ik denk drie-kwart liter… eh… één derde liter wodka en een paar glazen wijn. En dat is gewoon teveel.” Ja tuurlijk. Een derde fles wodka is echt een pipetje voor een stevige drinker. Of, om met Gijp te spreken: dat heeft Paul Gascoigne voor 11 uur ’s morgens al op.

Maar goed, we doen het allemaal. Dat wil ik maar zeggen.

Nu komt er morgen weer een challenge: een gezellig etentje. Met iemand die ik al een tijd niet gezien heb, waar ik DUS heel veel zin in heb en ik zeg het maar vast: ik ga daar niet de ongezellige jongen lopen uithangen en op een rauwe sperzieboon zitten sabbelen. Gewoon gezellig eten wat de pot schaft en een klein drankje erbij. Niet zeuren. Dat is geen smokkelen. Dat is incalculeren. En dat is wat anders.

Dat zou ook écht geen probleem zijn als je de dag erna de verzekering hebt dat je de draad weer oppakt. Zoals ik me nu voel gaat dat lukken. Als het volgende week woensdag NIET gelukt blijkt te zijn, staken we deze briefwisseling, oké?

Ik vind het al een winstpunt dat ik maandag gewoon strikt ben begonnen met lijnen terwijl ik wíst dat er donderdag een etentje gaat volgen. Meestal dacht ik dan: deze week heb ik toch dat etentje, dus kan ik beter volgende week maandag beginnen…

Nou, we wachten af. Tot volgende week. En nu maar hopen dat dat niet de slotaflevering wordt omdat ik TOCH weer zwak ben geweest.

Van Mick aan Coen

Hi Coen,

Slotaflevering? Ben je wel helemaal lekker? Dat zou op dit moment in onze briefwisseling hetzelfde zijn als dat Neil Armstrong – als de Eagle de maanlanding had ingezet – Buzz Aldrin zou hebben bevolen: 'Zet 'm in zijn achteruit. Ik wil terug naar huis.' Dat is hetzelfde als dat Martin Luther King aan het slot van zijn I Have A Dream speech zou hebben gezegd: 'Geintje!' En dat is hetzelfde als dat presentator Rik van de Westelaken in de voorlaatste aflevering van Wie Is De Mol 2020 zich tot de kijker richt en fluistert: 'Ik geef een hint. De Mol heeft een matje.'

Ik was echt in shock toen ik gisterenavond je brief las. Op dat moment zat ik in de tram naar Rotterdam Centraal. Weet je waarom ik in de tram naar Rotterdam Centraal zat? Voor jou. Ik kwam namelijk net van afslankstudio Size Zero vandaan, waar ik door mijn lieve vriendin Danielle eerst - zie schokkend filmpje hieronder! - werd opgemeten (de lokale vet- en spierdichtheid, plus de cel- en weefselvloeistof). De uitslagen waren dus niet best, maar hoor je mij mekkeren? Daarna kreeg ik gedurende drie kwartier een Easy Shape Laser behandeling, een soort shock treatment voor het lichaam. Natuurlijk lag ik daar ook voor mezelf te vibreren, ik geef het eerlijk toe, maar wel dacht ik al die tijd: 'Als het mij goed doet, dan werkt het ook voor mijn vriend Coen, die het op dit moment moeilijk heeft.' En wat denk je? Ik was over mijn hele lichaam na 1 keer toch mooi een halve centimeter tot een centimeter omvang kwijt! 

Ook wilde ik je vertellen dat ik voor jou een 3-weken Burn The Fat kuur heb, met dank aan Gerard en Sonja Meijer oftewel de reparateurs van het lijf. Ik had in de vorige brief al aangekondigd om hier wat meer over te schrijven deze week, maar dat verhuis ik wel naar de volgende aflevering, ook al is dat misschien de laatste. Alleen bij die gedachte, krijg ik een heel leeg gevoel van binnen. Een gevoel dat knaagt en moet worden opgevuld. Weet je wat ik gisteren bijna heb gedaan op Rotterdam Centraal? Een gevulde koek kopen bij Dudoks. Mijn tanden knarsten van de stress en het water liep me uit de mond bij de gedachte aan die gevulde koek, maar Goddank stond er een behoorlijke rij voor de kassa en vertrok mijn trein over een minuut.

Dat is dus wat die verrekte verslaving met me doet. Me pakken op mijn zwakke momenten, bij voorkeur als ik mijn verdediging heb laten zakken. En je brief, waarde vriend, kwam als een kaakslag uit een hoek die ik niet had verwacht.

Stel dat je terug valt ergens in de komende dagen en je houdt je poot stijf en je stopt ermee. Ik bedoel: je kunt niet over drie weken terug komen bij me en zeggen: 'Zullen we de briefwisseling weer op pakken? Want het gaat nu goed met me.' Nee, dan is het ook ook echt over. En dan ga je de geschiedenis in als de man die na slechts 10 afleveringen de handdoek in de ring gooide.

Mijn zieke geest ging weer eens met me aan de haal. Ik zag voor me dat ik 105 was geworden en jij eerder naar de hemel/hel ging dan ik. Ik plaatste een rouwadvertentie met de tekst 'Rust zacht, lieve Coen. Eindelijk mag je gaan afvallen.''

Weet je wat het is? Alls verslaafden zijn we gewend om alles meteen te krijgen. Instant gratification. Als we trek hebben, willen we terstond slikken, snuiven, drinken en/of vreten. En we denken in onze verknipte geest dat het andersom ook werkt. Dat we in een mum van tijd op ons streefgewicht zitten. Maar zo werkt het niet. Als we vandaag maat hebben gehouden, hebben we - wat er ook gebeurt - een mooie dag gehad. Morgen, overmorgen en overovermorgen proberen we gewoon hetzelfde. Laten we het alsjebleift klein houden, Coen. En geduld betrachten. 

Ik heb een verzoek. Zou je me willen bellen nadat je dat etentje hebt gehad? Dan praat ik je moed in voor de komende dagen. Want als jij terugvalt en deze briefwisseling staakt, vrees ik dat er geen gevulde koek in Nederland veilig voor me is.

 

Coen en Mick vallen af (week 11)
Coen en Mick vallen af (deel 10)
Coen en Mick vallen af (Kerstvakantie)
Coen en Mick vallen af (deel 7)
Coen en Mick vallen af (deel 6)
Coen en Mick vallen af (deel 5)
Coen en Mick valen af (deel 4)
Coen en Mick vallen af (deel 3)
Coen en Mick vallen af (deel 2) 
Coen en Mick vallen af (deel 1)

Deel dit artikel