Coen en Mick vallen af (week 1)

Health

Coen en Mick vallen af (week 1)

Door -

Deel dit artikel

Als Coen Bom en Mick Boskamp hun gewicht in goud waard waren geweest, dan hadden ze geen dag meer hoeven te werken. Vanaf deze week houden ze een briefwisseling bij over hun gezamenlijk streven om de kilo's eraf te doen knallen.

Mick aan Coen

Hi collega afvaller,

Wat denk je dat mij overkomt? Kom ik aan in Dordrecht bij mijn lief, vertel ik vol trots dat ik al de hele dag niet gegeten heb, zegt ze op hoge toon: 'Wat? Ik weet niet met wat voor achterlijk kut dieet je bezig bent, maar zo zet je je stofwisseling on hold.' Meteen daarop kreeg ik plakjes worst en gesneden komkommer met humus voorgezet. Normaal gesproken zou ik dat achteloos naar binnen hebben gewerkt, terwijl ik zit te tikken, maar nu sloot ik mijn MacBook en genoot ik van elke hap.

Wat een beproeving was de dag die voor me lag! Maar laat ik beginnen met afgelopen weekend. Van mijn achtergrond als verslaafde die opgenomen is geweest om af te kicken, weet ik hoe mijn fellows binnen kwamen in 2013 toen ik 4 ½ e maand in het Schotse Castle Craig zat: nog zo wappie als een vliegende garnaal. De meesten hadden op Schiphol voor het laatst hun overgebleven voorraad drugs opgemaakt, dit om te vieren dat ze nooit meer zouden gebruiken. Ik was al eerder gestopt, dus ik begreep helemaal niets van wat daar nou zo leuk aan was.

Maar toen jij en ik op zaterdagochtend app-contact hadden over dat we gingen corresponderen met elkaar in ons gezamenlijke streven om substantieel kilo's te kwijt te raken, schreef je: 'Maandag start een nieuwe poging, afvaltechnisch. Want starten in het weekend is niet gezellig.' En toen snapte ik het van die gasten die nog even los gingen! Het toeval wilde dat onze kleine meid bij me logeerde in het weekend en die heeft goed zitten meegenieten van mijn afscheid van het kanen om niks. We hadden o.a. rode snoepveters, een grote zak Lays, Tony Chocolonely en nog wat andere zaken in huis, waar de naam me van ontschoten is, maar niet de smaak. Zaterdagavond gingen we naar jouw Den Haag toe om in het Hubertuspark een Halloween-tocht te maken en als het echte zombies waren geweest, die we tegenkwamen in het bos, dan hadden ze een fijne maaltijd aan ons gehad met al het snoep dat we naar binnen hadden gewerkt! 's Zondags aten we de restjes op en toen was het klaar. Toen mama haar 's avonds ophaalde, zei de kleine bij het afscheid: 'Veel succes met afvallen, papa. Je kan het!' Dat laatste was niet op basis van het slechte voorbeeld dat ik sinds zaterdag had gegeven aan haar.

En toen werd het maandag, de dag dat ik rigoureus zou gaan minderen, net als jij (Ja, toch?). Ik moest naar Rotterdam, waar ik bij mijn lieve neef Alexander, een ware wizz-kid op de Mac, mijn ADE-interviews liet monteren en rond 1 uur was ik klaar en liep ik in het centrum, dat alleen maar uit snoepwinkels en vreetschuren leek te bestaan. Echt waar! Weet je wat het is? Stoppen met drugs is helemaal niet zo moeilijk. Want je hebt die handel niet nodig. Maar als je stopt met eten, ga je dood! Dus je moet wel eten. Vergelijk het met stoppen met cocaïne-gebruik als je verslaafd bent daaraan. Dan kun je niet zeggen: 'Weet je wat? Ik ga gewoon minderen. Ik neem 1 klein snuifje per dag. Net zo makkelijk!' Net zo makkelijk? Vergeet het maar. Eén is teveel en duizend is nooit genoeg. Als ik begin te eten, dan begin ik ook te eten, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar het gaat nu steeds over mij: hoe was jouw eerste dag van de rest van je leven?

Ik weet dat het dubbel klinkt, maar toch: houd vol!

Mick

Coen aan Mick

Beste Mick,

Waarom ik akkoord gegaan ben met deze opdracht, is me nog even onduidelijk. Afvallen is nu niet iets om van de daken te gaan schreeuwen. Als het niet lukt, weet iedereen daarvan. Bovendien, iedereen die ik vertelde over het feit dat ik samen met Mick Boskamp een briefwisseling ga opzetten over ons gezamenlijk afvallen, keek mij glazig aan. Mick Boskamp? Maar die is toch helemaal niet dik?

En dat klopt Mick. Misschien ben je niet meer die Don Johnson lookalike uit de jaren 80, maar ‘dik’ is toch echt iets anders. Er mogen een paar kilootjes af. That’s it. Ik ben dik. En dat ben ik altijd geweest, op een paar gloriejaren in de begintijd van de house na. Toen was ik alsnog 90 kilo, maar dat was voor mij ultra light.

Als je niet beter weet, vind je iets ook niet erg. Ik keek zelfs met enig medelijden naar die graatmagere gastjes, die bij een zuchtje tegenwind niet vooruitkwamen op de fiets. Nee hoor, ik vond het wel best. Dik zijn is eigenlijk iets als omgekeerde anorexia; je vindt zelf dat het nog prima kan. Buikje inhouden voor de spiegel en dat shirt zit prima. Totdat de spiegel zegt van niet, dan is het tijd voor een ruimer shirt.

Voor jou is alles nieuw, dus even wat basisbeginselen van ‘afvallen’. Basisprincipe: iedereen weet het beste hoe het moet. Jouw lief begint over het op gang brengen van de stofwisseling, anderen zweren bij 16 uur vasten, het Keto dieet, Straight Away, Atkins, shakejes -néé geen shakejes-, in ieder geval geen koolhydraten, koolsoep, maximaal 600 calorieën per dag, het Oerdieet, geen suikers… iedereen heeft zijn manier. Het zal allemaal best wel. Je moet gewoon proberen om een manier te vinden die voor jou werkt. Die is voor iedereen verschillend, denk ik.

Eigenlijk is de ellende begonnen toen ik ben begonnen met diëten. Ik was opeens klaar met die kilo’s en besloot in 2010 dat het mooi geweest was. Of beter gezegd: lang genoeg lelijk. Ik viel 25 kilo af en het is misschien raar om te zeggen, maar afvallen lukt mij meestal prima. De kilo’s eraf houden is het probleem. Die 25 kilo zijn weer ruimschoots terug, met de nadruk op ‘ruimschoots’.

En dan komen we bij de kern van het probleem: als je eenmaal begint met diëten, is eigenlijk het hek van de dam. Als je niet bereid bent je hele levensstijl om te gooien -zoals ik- is de kans groot dat je niet alleen al je verloren kilo’s weer spoedig terug hebt, nee, je wordt zwaarder dan je was voordat je begon met diëten.

Nu hoor ik niet-dikke mensen denken: “het is heel simpel, gewoon minder eten.” Was het maar zo simpel. Eten - en in mijn geval zéker ook drinken - is een verslaving en een hardnekkige ook. Ik weet dondersgoed dat ik me zó veel lekkerder voel als ik 10 kilo lichter ben en toch hoor ik mezelf Babi Pangang bestellen. Mijn grote kwelgeest. Ik krijg al trek als ik het woord typ, merk ik. Met nasi.

Kortom: dit wordt nog wel een dingetje, Mick. Jij hoeft maar een klein stukje, maar ik moet van mezelf uiteindelijk 25 kilo afvallen. En het liefst in een week of drie. Nou oké, liefst voor de Kerst. Dat zal niet zo eenvoudig gaan lukken, dus heb ik een haalbaarder doel: eerst maar eens tien kilo eraf. Daarna zien we wel verder. Dit is dag één, ik heb net allerlei gezonde dingen gekocht bij Albert Heijn en bij de kassa voelde ik me al een flink stuk lichter. Gezond eten is echt belachelijk veel duurder, godsamme!

O ja, tot slot nog even. Ik herkende me enorm in jouw verhaal over je ‘fellows’ die vlak voor de rehab nog even volledig los gingen op de drugs. Ik wist dit gehele weekend al dat ik vandaag zou beginnen met de strijd tegen de kilo’s, dus wat deed ik, als dik mens? Ik at nog even flink wat slechte dingen, “want nu mag het nog”. Thais in dit geval. Dus herkenbaar helaas.

Het probleem is psychisch. Niet fysiek.

Ik houd je op de hoogte, vriend. Ik moet rennen, want mijn gekookte ei wacht.

Coen

 

Hieronder een filmpje:

Deel dit artikel