Coen en Mick vallen af (deel 3)

Health

Coen en Mick vallen af (deel 3)

Door -

Deel dit artikel

Als Coen Bom en Mick Boskamp hun gewicht in goud waard waren geweest, dan hadden ze geen dag meer hoeven te werken. Wekelijks houden ze een briefwisseling bij over hun gezamenlijk streven om de kilo's eraf te doen knallen. Dit is week 3.

Coen aan Mick

Beste Mick,

Ik begin deze week wel even. Wil je gelijk even lachen? Afgelopen zaterdag vierde Mark van Dale zijn verjaardag in Den Haag en dat was gezellig en dús (wederom) niet goed voor de lijn.

Maar daar gaat het nu even niet om. Er kwamen diverse types op mij af om te zeggen dat ze hoopten dat ik niet te snel zou afvallen, omdat ze dan niet langer kunnen genieten van onze briefwisseling. Ik weet nu nog steeds niet of ik deze opmerking onder ‘opbouwend’ moet categoriseren, maar het was in ieder geval lief bedoeld.

Nou, ik kan de mensen geruststellen: het gaat nog niet helemaal naar wens. Of eigenlijk nog helemaal niét. Die denkbeeldige knop. Hij moet hier ergens zijn, maar ik krijg ‘m maar niet omgezet. “Echt afvallen doe je alleen als je echt focust”. Ja, mooi gezegd. Welnu, ik merk dat, zelfs onder druk van onze briefwisseling, die focus er nog steeds niet echt is. En nu komt het: ik vind het niet zo erg. 

Dat is pas erg.

Ik wil heus wel afvallen en het kan me ook niet snel genoeg. Maar er zijn gewoon te veel verleidingen in deze wereld. “Is een maagverkleining niks voor jou?”, vroeg mijn huisarts me onlangs. Ik wilde haar bijna aanvliegen. De bitch. Met haar perfecte gewicht en wespentaille. Een maagverkleining! Zodat je als avondmaaltijd een portie ter grootte van een mandarijn op kan! Het idee. Dan kan je beter zélf beslissen niks meer te eten. Simple as that. Behalve als er een leuke of gezellige gelegenheid is natuurlijk.

Ik ga ervan uit dat de dokter het goed bedoelt. Ik heb haar slechts één keer eerder gezien, dus ik ken haar net zomin als dat zij mij kent. Ik zit tegenwoordig namelijk bij het ‘Huisartsencollectief Aan Zee’, wat - ik moet het toegeven - veel gezelliger klinkt dan ‘Huisartsenpraktijk in drukke straat in een bouwvallige volkswijk’. Het klinkt alsof je je erop moet verheugen. Nou, dat doe ik niet.

Een maagverkleining. Tsss. Ik ken aardig wat mensen die zo’n operatie hebben ondergaan en de meesten zijn blij met het resultaat. Dat vind ik fijn voor ze. Ik kan er niet over oordelen. Ik ken helaas net zoveel mensen die gebukt gaan onder de enorme lappen overtollig vel die overblijven nadat zij 60 kilo zijn afgevallen. Dat resulteerde in hun geval óók weer in depressies. 

Het doodziek-lijkende gezicht laat ik even buiten beschouwing, want ik heb gemerkt: alles went op den duur. Johan Derksen bijvoorbeeld. Was altijd heel erg dik en heeft na het begin van zijn tv-carrière een ijdelheids-initiatief gestart, wat neerkwam op ‘gewoon niet meer te eten’. Hij ziet eruit alsof hij alleen nog huid om zijn schedel heeft, maar als vaste kijker kan ik melden: ook dat went.

Ik probeer het toch liever nog even op de normale manier. En dat valt dus behoorlijk ‘zwaar’. Naarmate ik ouder word, steeds zwaarder. Zowel fysiek (het gaat er minder snel af) als mentaal. De zinloosheid van het afvallen helpt ook niet mee. Als ik na hard ploeteren 2 kilo ben afgevallen, kan na een slecht weekend die volledige score zijn weggewerkt. Om moedeloos van te worden.

Begrijp me niet verkeerd: mijn slapheid stoort me enorm. En EENS komt dat moment. Dan vind ik de knop en gaat ie om. Volgende week ontvangt u mijn update en réken ik erop dat de knop om is. Bij u ook, heer Boskamp. Anders wordt dit wel een hele eentonige berichtgeving. Succes!

Niet teveel natuurlijk.

Coen

Mick aan Coen

Lieve jongen,

Ik leef met je mee. Temeer daar het leest alsof ik het zelf geschreven heb. Niet qua stijl, want jij bent niet te evenaren als scribent, maar des te meer qua inhoud. 

Wat die dokter met wespentaille betreft, heb ik zo eentje naast me in bed liggen. Geen arts, maar wel een vrouw met de ouderwetste maten 90-60-90. Vanmorgen kwam ze zoals gewoonlijk naakt de douche uit trippelen richting slaapkamer om zich aan te kleden. En weer lazerde ik bijna van mijn barkruk af (nee, ik ben nog steeds clean & sober, maar ze heeft een keukenbar met twee hoge stoelen waaraan ik altijd zit te tikken). Ik weet dat liefde blind maakt, maar zelfs een blinde ziet dat dit lichaam geboetseerd is voor de liefde. 

En weet je wat het ergste is? Dat ze alles kan eten wat ze wil zonder ook maar 1 gram aan te komen. Bunkeren is nog een understatement. Dan zit ik 's avonds naast haar op de bank naar Netflix te kijken en heeft ze een gezinspak Lays op schoot, waar ze tergend langzaam de grootste chips uit weet te vissen. Of ze ligt in bed met naast zich een glas melk en rustend op haar twee bandita's (zo noemt ze die kroonjuwelen van haar) een bordje met twee warme knapperige broodjes net uit de oven. Op het ene broodje zit katenspek met mosterd en op het andere een soort van ik-wil-het-niet-weten spread.

En probeer je dan maar in te houden. Qua eten. 

Gisteren (dinsdag de 12e) ging het helemaal mis toen ik de Range Rover Sport, die ik aan het testen was voor deze prachtsite, weer had teruggereden naar de importeur in Beesd. Daarna landde Bossie weer terug op aarde. Of beter gezegd: ging deze niet auto-bezitter (!) compleet cold turkey. Om in Zandvoort te komen moest ik met de trein van Beesd naar Geldermalsen, van Geldermalsen naar Utrecht Centraal, van Utrecht Centraal naar Amsterdam Centraal en van Amsterdam Centraal naar Zandvoort aan Zee. Het was spits en dat betekende dat ik op twee van de vijf trajecten moest staan met mijn rugzak en handbagage (want ik had een week bij 90-60-90 gelogeerd). Tijdens de rit van Utrecht naar Amsterdam kreeg ik het zwaar, want ik moest heel nodig plassen en als je 63 bent, zoals ik, ben je de blaas niet meer de baas. Door al die ellende en stress kreeg ik trek in een gevulde koek. En nadat ik eindelijk de WC op perron 2 rennend had bereikt en mijn blaas had geledigd voor 70 eurocent, ging die gevulde koek bij wijze van spreken al langs mijn slokdarm richting maag. 

Ik eet als ik stress heb, als ik moe ben en/of als ik me zo zo voel. Het gekke is dat het andersom was toen ik actief verslaafd was aan middelen. Ik was een mooi weer gebruiker. Alas ik me goed voelde en de wereld aan mijn voeten lag, ging ik zweven en dacht ik: 'Kan mij het schelen, ik neem gewoon een snuif. Wie kan me wat maken? Top of the world, baby!' Maar als ik depressief was (als gevolg van gebruiken en weer stoppen), dan wilde ik er niets van weten. Met mijn eetverslaving is het dus precies andersom. Als ik uitgerust ben, geen zorgen heb en ik op de vraag 'alles goed?' – excusez le mot – volmondig 'Ja!' kan zeggen, dan is de kans reëel dat ik kilo's ga verliezen. Maar wie kan op de vraag 'Alles goed?' volmondig 'Ja!' antwoorden? Want alles is wel een beetje veel. 

Al met al zijn we na 2 weken geen stap verder gekomen, jij en ik. Maar ik geef niet op. En jij ook niet. Tijd voor actie!

Te beginnen met op internet kijken of er een aanbieding is voor mannenluiers. 

 

Hier kun je de vorige afleveringen lezen:

Coen en Mick vallen af (deel 2)
Coen en Mick vallen af (deel 1)

 

Deel dit artikel