Mijn verhaal aan Paul Bocuse

Eten

Mijn verhaal aan Paul Bocuse

Door -

Deel dit artikel

Gisteren overleed op 91-jarige leeftijd Paul Bocuse uit Lyon, Frankrijk. Hij was misschien wel 's werelds beroemdste kok. En we hebben hem ontmoet. Tijdens een krankzinnig dag.

Die idiote zomerdag in 1989 op het Isle Of Man zal ik nooit vergeten. En Paul Bocuse tot aan zijn overlijden ook niet. Zeker niet nadat hij mijn verhaal had gehoord dat ik hem 's avonds op het diner na de Mumm's Admiral Cup had verteld. Ik was hier voor Playboy naartoe gegaan samen met en op uitnodiging van Sjef Molenaars van Seagram's, die het champagne-merk Mumm vertegenwoordigde, de hoofdsponsor van een van de meest illustere bootraces ter wereld.

It's froggy here

Toen Sjef en ik op een mistig Isle Of Man eerder op de dag werden verwelkomd door een vriendelijke Franse organisator, zei Sjef: 'It's froggy here, isn't it?' Hij wilde natuurlijk foggy zeggen, maar versprak zich per ongeluk. Wetende dat frogs een scheldnaam voor Fransozen is, werd op dat moment de toon gezet voor wat komen ging.

's Avonds, na de bootrace, zat ik aan tafel met Bocuse, die op zijn beurt gesponsord werd door Mumm. De vermaarde kok vroeg aan me hoe ik de bootrace vond, waarop ik in alle eerlijkheid antwoordde dat ik er niets van had meegekregen. Met straffe wenkbrauwen die alle kanten op leken te fronsen, keek hij me verbaasd aan. Niets gezien? Wat was er gebeurd?

En toen vertelde ik mijn verhaal. Over dat we die middag tezamen met een stel Italiaanse journalistes aan boord waren gegaan bij captain Bill, een vrolijke schipper uit Southampton, en zijn bevallige assistente, die door de organisatie waren ingehuurd om ons zo dicht mogelijk bij de plek te varen waar de bootrace werd gehouden. Ook werden er twee grote kisten Mumm op het achterdek gezet, de grootste fout die dag.

We zullen ze ontkurken

We waren nog niet goed en wel vertrokken uit de haven of de kapitein, die opmerkelijk gretig de kisten in de kajuit had gezet, maakte de eerste fles champagne open. Onbewust moest ik op dat moment aan kapitein Haddock uit Kuifje denken die in de Krab met De Gulden Scharen zegt: 'We zullen ze ontkurken.' Ongeveer een uur later was Bill zo dronken als een tor. Dit tot grote ergernis van de Italiaanse journalistes die wat van de race wilden zien, terwijl er geen zeilboot in de buurt was en we alleen maar rondjes aan het varen waren op zee. Via de mobiele lieten de journalistes een SOS uitgaan, waarna ze vloekend en mopperend even later overstapten op een andere boot, ons (Bill, zijn assistente, Sjef en ik) in grote vrolijkheid achterlatend.

Toen we een paar uur later de haven weer in voeren, stond Bill op het voordek, nog steeds een lied voor mij te zingen: 'Micky, Micky, you're so fine, you're so fine!' 'Kortom,' zei ik tegen Paul Bocuse. 'Ik heb geen zeilboot gezien.'

Wat ik van Paul Bocuse in ieder geval altijd zal herinneren, is zijn bulderende lach.

 

Deel dit artikel