De test getest: hoe smaakt de beste oliebol van 2017?

Eten

De test getest: hoe smaakt de beste oliebol van 2017?

Door -

Deel dit artikel

Het AD heeft weer de beste oliebol van 2017 gekozen. Maar hoe smaakt die in het echt?

Het is vrijdag 29 december 2017 als ik vanuit de woonplaats van mijn grote meid, zijnde Dordrecht, niet de intercity naar Zandvoort, zijnde de woonplaats van mijn kleine meid, neem, maar de boemel. Deze boemel die met een ironische naam Sprinter heet, brengt me naar Zwijndrecht. Daar stap ik uit om volbepakt door regen en wind 1,6 km te sjokken naar een tochtig winkelcentrum waar een filiaal van banketbakkerij Klootwijk is gevestigd. Waarom? Omdat ik een oliebollensnob ben.

Klap in zijn gezicht

Een paar dagen geleden ontplofte de keuken van Klootwijk. Niet omdat ze met vuurwerk speelden, maar omdat het AD hun oliebol tot beste van Nederland hadden gekozen. Jaren geleden ontplofte het ook bij die bakker, maar om een geheel andere reden. Ik las op de AD-site: 

'Reken maar dat het even flink donderde bij de Rotterdamse bakkerij Klootwijk, zeven jaar geleden. Het was alsof hij een klap in zijn gezicht kreeg, blikt Aad Klootwijk (68) terug. De kritiek die de AD Oliebollentest in 2010 gaf, was dan ook niet mals. ‘Klef, taai, vieze nasmaak van te veel citroen? Een bol zoals je hem niet wilt hebben’, luidde het harde oordeel van het testpanel.'

Het kan verkeren, want anno 2017 produceren ze gewoon de beste bol van Nederland. En die moest en zou ik niet alleen proeven, maar als er zoveel heisa over was, dan wilde ik ook weleens weten of deze onderhavige bol ook daadwerkelijk naar meer smaakte of dat het een staaltje 'much ado about nothing' was.

Een halve wereldreis

Bij Klootwijk aangekomen, viel het me op dat er Goddank geen mensen in rotten van tien voor de deur stonden. Ik werd geholpen door een alleraardigste 50min man, Jan de Heer geheten. Ik vertelde hem dat ik er een halve wereldreis op had zitten om deze bollen aan te schaffen en dat ik vanaf heden mezelf Mick Bolkamp zou noemen. Daar moest hij wel om giechelen. 'U wilt zeker de bekroonde bol,' zei hij. Die wilde ik inderdaad. Tien met krenten, vier zonder en vier appelbeignets. Kijken of die in de slipstream van de bekroonde bol net zo lekker waren.

Bij de oliebollen van de beroemde grootgrutter word je allesbehalve Appie

En daar ging ik weer. Met nog meer spullen om te dragen. Onderweg naar het station kon ik het op een goed moment toch niet laten. Bovendien: als je met veel bagage twee keer 1,6 km loopt, dan heb je brandstof nodig, dus nam ik een greep in de zak en proefde ik even later van de beste bol van Nederland. Mijn hemel! Dat was andere thee dan koffie, lees: dat was een hemelsbreed verschil met de bollen die ik in de jaren hiervoor had genuttigd. Ze mogen je bij de beroemde grootgrutter misschien een Appie New Year wensen, van de bollen daar word je allesbehalve Appie. 

Mondvullend en subtiel

Wat me nog het meeste bij bleef van de bol van Klootwijk, was de nasmaak. Die was zo mondvullend en tegelijkertijd zo subtiel, dat je daar al weer trek in een volgende van kreeg. Dat deed ik echter niet. De afgelopen 50 jaar heb ik gaandeweg geleerd om me in te houden. Maar het was niet gemakkelijk, kan ik je vertellen. Die knapperige korst, die zalige half stevige, half zachte vulling en die heerlijke stukjes fruit, het was gewoon een feestje. En dat twee dagen voor Oud & Nieuw in een nieuwbouwwijk in regenachtig Zwijndrecht! 

Aangekomen in Zandvoort proefde ik ook van de appelbeignet en die was minstens zo lekker. Weer die nasmaak, die het 'm deed.

Ik heb nog 8 bollen met krenten, 2 bollen zonder en 3 appelbeignets. En tot morgenavond bewaak ik ze met mijn leven.

Hieronder een selffilmpje dat ik halverwege de terugweg naar het station schoot. Ik had de bol nog niet geproefd, dus daarom kijk ik wat chagrijnig.
 

 

 

 

Deel dit artikel