Zo relaxt was Welcome To The Future 2019

Entertainment

Zo relaxt was Welcome To The Future 2019

Door -

Deel dit artikel

Het heeft even geduurd, maar hier is Mick Boskamps verhaal over het Welcome To The Future dancefestival. En zoals je van hem gewend bent, is het weer geen standaard verslag geworden.

Foto: Erwin Bakkum

Gert verontschuldigt zich dat hij zo moet optreden. Ik wil tegen hem zeggen: 'De mensen in de tent wachten nog maar even. Ik heb behoefte aan een goed gesprek.' Maar vlak voor een optreden moet je geen grappen maken met Quazar. Vlak daarna trouwens ook niet.

Op zaterdag 20 juli zit ik in de trein van Dordrecht naar Sloterdijk, vanwaar ik de shuttle naar Welcome To The Future neem. Uit mijn rugzak haal ik een pakketje tevoorschijn. Vroeger was dat een heel klein pakketje, dat ik vervolgens in mijn sok stopte om zo ongemerkt langs de feestdouane te kunnen komen. Maar dit pakketjes van aluminiumfolie is aanmerkelijk groter en bevat een heerlijke omelet sandwich, die de liefste en mooiste vrouw ter wereld die ochtend voor me heeft gemaakt. Dymphna houdt van pikant en heeft de eieren geklutst met sambal. Dat wordt lachen straks als ik backstage de main stage een bezoekje moet brengen aan mijn toch al 'favoriete' Dixi-toilet.

In de stilte kun je jezelf weer verstaan

Het is half vijf 's middags als Benny Rodriques krijgt wat deze geweldenaar verdient: een stuk dramatiek om van te smullen. Eerst barst tijdens zijn set op de main stage de hemel los. En een klein half uur later verschijnt onder een oorverdovend gejuich de zon. Hoe mooi kun je het krijgen als Dj? Sowieso draait hij – rain or shine – een fenomenale set, het eerste hoogtepunt van mijn dag. Het zou niet het laatste zijn.

Een uur later pik ik mijn vriend Erwin op bij de ingang. Ik heb een backstage bandje voor hem. Tegelijkertijd arriveren Dj B.O.B., alias Bob van der Linden en zijn lieve, prachtige vrouw Dana. Bob is zijn stem kwijt. Dat wordt de rode draad van mijn festivalbeleving: wel willen, maar tot grote hilariteit niet kunnen communiceren met Dj B.O.B. Saillant detail is dat zijn Dana net van een stilte-retraite komt onder het motto: 'In de stilte kun je jezelf weer verstaan.'

Zoals alleen zij los kan gaan

Om zes uur is het tijd voor Gert van Veen, voor Quazar. Het optreden begint wat later, want Carl Craig, die na Quazar een Dj-set doet, heeft vertraging. Ook Gert heeft een posse en die is wat omvangrijker dan de mijne. Buiten de tent staan de usual suspects allemaal lekker in het zonnetje. Gert verontschuldigt zich dat hij zo moet optreden. Ik wil tegen hem zeggen: 'De mensen in de tent wachten nog maar even. Ik heb behoefte aan een goed gesprek.' Maar vlak voor een optreden moet je geen grappen maken met Quazar. Vlak daarna trouwens ook niet. Mooi om hem te zien starten achter zijn apparatuur. Als die eerste tonen goed zijn van een live dance performance – en die zijn in dit geval beter dan goed – dan zit de rest ook meestal geramd. Officieel is dit een one man band optreden van Quazar, maar Sophie, die al vanaf dag 1 danst bij Gert, vindt een podium naast het podium en gaat los zoals zij alleen los kan gaan. Dit alles vormt de opmaat tot een geweldig Quazar concert, dat bewijst dat er wel degelijk een ziel in een computer zit. Het is de kunst om die ziel eruit te halen en Gert van Veen verstaat die kunst.

Mensen die de taal begrepen

Bij het open veld naast de House-tent met de bankjes en de parasols loop ik Frank van den Bold tegen het lijf, die met handgebaren probeert te communiceren met Dj B.O.B. Als Bob me ziet, slaakt hij een kreetje, waar hij zelf van schrikt. De dames van beide heren zitten op een bankje knus te keuvelen met elkaar. Als ik Frank, de oprichter en hoofdredacteur van het legendarische dance-magazine Bassic Groove zie, dan moet ik altijd denken aan dat telefoongesprek ergens in de helft van de jaren negentig. Ik werkte bij Playboy en wilde over dance schrijven. Maar niet voor een groot publiek dat het (nog) niet begreep, maar voor de connaisseur. En Bassic Groove werd geschreven voor mensen die de taal begrepen. Toen ik Frank aan de telefoon kreeg en vertelde wie ik was, zei hij: 'Mick Boskamp? Dé Mick Boskamp van Playboy? Ik voel me vereerd!' Toen ik vervolgens vertelde dat ik graag voor Bassic Groove wilde schrijven, werd het eerst even stil, waarop hij zei: 'Daar kan ik niet zomaar over beslissen. Dat moet ik toch echt even in de groep gooien...' Een jaar later kenden misschien wel meer mensen me als dé Mick Boskamp van Bassic Groove. Ik houd van Frank. Ik zal nooit vergeten dat op een after in Den Haag een agressieve gast vervelend tegen me begon te doen. Frank zag dat, ging tussen ons in staan en zei tegen die gozer dat als hij mij met 1 vinger aan zou raken hij 'm voâh ze ège mùil zou rammen. 

Het roofdier dat Sam Paganini heet

De eerste helft van de set van het Duitse duo Adriatique op de main stage vind ik groots, de tweede helft is wat minder, met veel vocalen, die toch een beetje de schwung uit de swing halen, maar misschien is dit wel de bedoeling. Want als dat de bedoeling is, namelijk als ouverture voor het roofdier dat Sam Paganini heet, de Italiaan die op een havik lijkt en dientengevolge draait, dan vind ik het wel weer strak. Even daarvoor heb ik vol bewondering naar Carl Craig gekeken, die een heerlijke stevige en toch jazzy set draaide en die met zijn witte, smetteloze hoed op en lange dreads heel erg mooi stond te wezen achter de decks. Als ik Carl Craig zie, dan moet ik altijd aan zijn remix van Airborne van Dave Angel denken, de track die onlosmakelijk verbonden is aan onze vaderlandse Dj-held Dimitri Kneppers.

Als ik even later backstage de main stage sta, komt er een meisje van rond de vijftig naar me toe, die zegt dat ze alle Bassic Grooves met mijn Nachtboek-columns heeft bewaard. Daarna fluistert ze in mijn oor: 'Ik vind het heel knap wat je doet.' Als ik vraag wat ze bedoelt, zegt ze: 'Nou, dat je hier staat en helemaal nuchter bent. Je bent toch nuchter?' 'Broodje nuchter,' zeg ik. Vervolgens vertel ik haar het verhaal over Obelix uit Asterix en Obelix. Obelix beschikt over bovennatuurlijke kracht doordat hij als kleine jongen is gevallen in de ketel met toverdrank die de Galliërs onoverwinnelijk maakt. Hierbij heeft hij zoveel toverdrank binnen gekregen dat de drank bij hem nooit meer uitgewerkt raakt. 'Ik ben te vergelijken met Obelix. Ooit ben ik gevallen in een ketel met toverdrank en daarna was alles anders.' Uit mijn ooghoeken zie ik dat Dj B.O.B. zich probeert voor te stellen aan Gert van Veen, die met een verbaasde blik naar Bob kijkt. Het meisje van vijftig vraagt waar ik zo om moet lachen. 'Binnenpretje,' leg ik uit.

Epiloog met sambal

Het is elf uur 's avonds en ik zit in de shuttle bus terug naar station Sloterdijk. Naast me zit een onbekend meisje onderuit gezakt. Haar hoofd rust half tegen mijn onderarm en ze slaapt met haar mond half open. Voorzichtig pak ik mijn rugzak en vindt tot mijn grote vreugde en verrassing nog een verpakte sambal-omelet van Dymphna. Als het meisje door het schokken van de bus wakker wordt, eet ik eerst mijn mond leeg en zeg dan: 'Was leuk, hè?' Ze knikt, toont met haar ogen dicht haar breedste glimlach en valt vervolgens weer in slaap. Zo fijn en relaxt was Welcome To The Future 2019.

Met dank aan de liefste festivaldirecteur Carina Kornfeind.

En zo sorry, Space & Time, Steve Rachmad en Clarrisa Slingerland, dat we elkaar niet gezien hebben...

Hieronder een kleine bloemlezing uit de sets en optredens. Helemaal afkijken!

Deel dit artikel