Zelfreflectie voor dummies

Entertainment

Zelfreflectie voor dummies

Door -

Deel dit artikel

2020 is losgebarsten en na Nieuwjaar komt voor mij altijd snel een nieuw jaar: ik heb inmiddels 47 kaarsjes mogen uitblazen. Figuurlijk dan, met mijn longinhoud van een boterhamzakje. Januari is traditioneel de maand waarin ik zaken op een rijtje zet. Bedenken waar het vorig jaar fout is gegaan. Zorgen dat het dit jaar beter wordt.

Thuis, op het werk en in de Koopgoot ben ik de vleesgeworden perfectie. Nooit fouten. Kan niet beter. 

Uiteraard vraag ik mij dit alleen af met betrekking tot de muziek. Thuis, op het werk en in de Koopgoot ben ik de vleesgeworden perfectie. Nooit fouten. Kan niet beter. Maar mijn danceproducties en het DJ’en, kan ik daar nog succesvoller in zijn? En wil ik dat?

Geld

Mijn muzikale carrière is, ik schreef het al eerder, een uit de hand gelopen hobby. En een hobby mag geld kosten. Geen bakken met geld natuurlijk, dat is ook weer niet de bedoeling. Een leuke bijkomstigheid is dat mijn hobby óók geld oplevert. Waar ik gelukkig niet afhankelijk van ben, want met mijn ICT-bedrijfje vergaar ik een goed inkomen. Financiële conclusie: de rekening spekken met de muziek is welkom, niet noodzakelijk.

Roem

Maar dan de roem. De bekendheid. Het applaus van de fans. Signeren van borsten boekjes van cd’s. Slipjes die naar mijn DJ-booth worden gegooid, vrouwen die… okee jullie snappen mijn punt. Daar wil een mens altijd meer van. Hoe trots was ik in oktober, toen ik te gast was bij Armin van Buuren. In de best beluisterde dance radioshow ter wereld mocht ik mijn nieuwe artiestenalbum ‘What The Helsloot’ promoten. Tuurlijk droom ik stiekem van meer succes!

Succes

Met plezier denk ik terug aan de jaren dat ik elk weekend de hort op was. Eén of twee boekingen per week was geen uitzondering. Draaien op feesten in heel Nederland, optreden in clubs van Scandinavië tot Zuid-Europa en een bunker in Israël, het was me een waar privilege. Wie van het podium geproefd heeft, wil niets anders meer. Nadeeltje: ik vond het feestvieren zelf, aan de andere kant van de draaitafels, ook veel te leuk. Daardoor stond ik op festivals als Trance Energy, Dance Valley en A State of Trance vaker in het publiek dan op het podium. Waar buitenlandse feestgangers mij dan vertelden dat ik zo op Misja Helsloot leek. ‘Dat hoor ik wel vaker’, zei ik dan. Herkenden ze me echt en vroegen ze waarom ik niet in de line-up stond. Dan antwoordde ik dat ik te duur was. Van binnen toch balend… wat had ik graag gedraaid.

Balans

Ik verheug me dan ook op mijn boekingen in 2020. Er staan leuke feesten in de agenda en voor de zomer al een paar mooie festivals. The sky is the limit! Hoewel… nee. Vier weekenden van huis zijn, dat wil ik niet meer. Was het niet dezelfde Armin van Buuren, die vorig jaar aangaf dat hij diepongelukkig is geweest als Beste DJ van de wereld? Die tol is het succes niet waard, dus ik bewaak de balans. Net als de meeste van mijn draaiende leeftijdfsgenoten. Maar daar kom ik binnenkort op terug. 

Deel dit artikel