Wat er niet in het 50 jaar OOR boek staat, is minstens zo mooi

Entertainment

Wat er niet in het 50 jaar OOR boek staat, is minstens zo mooi

Door -

Deel dit artikel

Want More? Het Beste van 50 Jaar OOR is geen koffietafelboek, het is de koffietafel zelf! Met z'n 536 pagina's dikte, 5/4e elpee-formaat en gewicht van een serieuze gietijzeren handhalter is het megaboek op z'n zachtst gezegd imposant te noemen. 

Aan OOR bewaar ik herinneringen die niemand me kan afpakken. Als ik het boek zie liggen in mijn kast, popt er altijd wel een gedachte in me op aan toen.

Als je televisie kijkt, zou je er bij wijze van spreken je voeten kunnen opleggen. Wel even je schoenen uitdoen, want met dit 'kleinood' dien je met een zeker respect om te gaan. Dit is 50 jaar OOR, weet je wel? Want misschien wel nog sterker dan de fraaie verpakking is de inhoud. Met verhalen die de geschiedenis in zijn gegaan als de beste stukken ooit over popmuziek geschreven in Nederland, met foto’s die van de pagina’s knallen (van o.a. Anton Corbijn, die via OOR zijn visitekaartje afgaf aan de wereld). 

Onder leiding van oud-hoofdredacteur, de visueel ingestelde en latere chef beeld bij Elsevier, Jan-Maarten de Winter en de huidige hoofdredacteur van OOR, Koen Poolman en met medewerking van alle schrijvende, fotograferende en tekenende usual suspects in die 50 jaar, is Want More? Het Beste van 50 Jaar OOR een must have. En voor een prijs waarvoor je het niet hoeft te laten. Het boek kost nog geen 50 euro en als je er vanuit gaat dat het 3,5 kilo weegt, betaal je voor 70 gram Oor-geschiedenis nog geen 1 euro. Kom daar maar eens om in deze tijd!

Die stem van Richard Manuel

Maar wat ik persoonlijk misschien minstens zo mooi vind aan dit meesterlijke boek is wat er niet in staat. Aan OOR bewaar ik herinneringen die niemand me kan afpakken. Als ik het boek zie liggen in mijn kast, popt er altijd wel een gedachte in me op aan toen.

Dan denk ik bijvoorbeeld aan die eerste keer dat ik met een meisje vree in 1971. Ik was 15 jaar en ik deed het met Lenny. Wat was ze mooi. En wat vond ze de muziek die ik op het moment suprême draaide verschrikkelijk. Sleeping van The Band. Die stem van Richard Manuel. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Van Lenny trouwens ook niet. Omdat ik niet wist wat ik met de condooms moest doen, de dagen daarna, want mijn moeder zou ze zo maar eens kunnen vinden, gooide ik ze in de dakgoot. Tot op een dag, het was net april geworden, er geen water meer door de regenpijp kwam. Eind maart had het flink geregend, 5,3 mm maar liefst en er moest acuut een loodgieter bij komen. 

Tovenaarsleerling van de Hitkrant

Op het moment dat de loodgieter arriveerde, besloot ik een straatje om te gaan. Ik had net zakgeld gekregen en mijn wandeling ging naar de papierpooier bij het Zandvoortse Kerkplein waar ik altijd kwam om Hitweek, later Aloha, Rolling Stone, Crawdaddy! of de Amerikaanse Playboy te kopen. Toen ik binnen liep bij de AKO, lag een nieuw popblad in de schappen. Hey, dat zag er goed en interessant uit! Het was koud die middag, maar toch besloot ik nog even niet thuis te komen en het nieuwe blad te lezen op een bankje in het dorp. Ik was verliefd. Op Lenny natuurlijk, maar ook op OOR.

Dat ik 5 jaar later als tovenaarsleerling van de Hitkrant, het kleine pasgeboren broertje van OOR, in hetzelfde kantoor werkte en kind aan huis was bij mijn schrijvende idolen kon ik op dat moment natuurlijk niet bevroeden.

In de Concorde naar New York

Met OOR sterreporter Constant Meijers mee naar huis om de proefpersing van Stevie Wonder's Songs In The Key Of Life te beluisteren, met platencoördinator Harry van Nieuwenhoven in de Concorde (!) naar New York om een concert van Earth, Wind & Fire te zien, een interview met de doldwaze comedy-regisseur Mel Brooks doen voor één van de vier stukken die ik ooit voor OOR zou schrijven, voor het eerst van mijn leven sushi eten met Cheap Trick en OOR's levende rock-legende Kees Baars in het Amsterdamse Okura, een telefonisch interview met Debbie Harry houden, het publiceren in de Hitkrant om vervolgens van OOR’s Jan-Maarten de Winter te horen dat ik erin was gestonken en ik was gebeld door een Amerikaans sprekende bekende van OOR die zich uitgaf voor de Blondie zangeres, al die herinneringen geven kopjes als ik langs mijn boekenkast loop en mijn oog op 3,5 kilo popgeschiedenis valt. Hoe mooi is dat?

p.s. Toeval bestaat niet. Toen ik dit schreef, kreeg ik van OOR-oprichter Barend Toet via LinkedIn een fijne reactie op het winnen van de titel Vrijwilliger Van Het Jaar in Zandvoort. En toen ik het dikke boek koud een week in de kast had liggen, kreeg ik van mijn lieve oud VNU-collega Ellen Top (what’s in a name?) een pretpakket overhandigd met daarin o.a. het boek Logeren Bij Lou van OOR-coryfee Peter van Bruggen, met daarin '21 persoonlijke en indringende portretten van de groten der popmuziek'.
Eén en ander past naadloos bij de magie van OOR.

Want More? Het Beste van 50 Jaar OOR. Uitgever: Argo Special Media, ISBN 789090343907. De eerste druk is uitverkocht; de tweede verscheen op 10 juni. Hier te bestellen: oor.nl

Deel dit artikel