Vriendschap gegoten in een dance-album

Entertainment

Vriendschap gegoten in een dance-album

Door -

Deel dit artikel

Dit is het verhaal van een dance-album. Een dance-album dat Mick Boskamp samen met de razend populaire Engelse DJ Danny Howells maakte in 1998. Wat een avontuur was dat.

Foto: Jasper Zwartjes, special thanks: Michou Reuland

'Kom maar bij me terug als dat ding af is,' had ik gezegd. Ik had er geen deadline bij gegeven. Had ik misschien beter wel kunnen doen.

De eerste keer dat ik hem zag en ontmoette, was op zondag 20 juli 1997 op het Phoenix Festival in Stratford-Upon-Avond, Engeland. Het was een muziekfestival met een onvoorstelbare line-up: David Bowie, Sinead O'Connor, Orbital, Jamiroquai, Aphex Twin, Lamb, Skunk Anansi, Isaac Hayes, Fela Kuti, Neil Young & Crazy Horse en op de Mean Fiddler-Dj stage Sasha & John Digweed, BT, Blue Amazon en een jonge DJ, die Danny Howells heette.

Ik was er op uitnodiging van Steve Burton van het progressive dance-label Jackpot, dat geleid werd door Seven Webster, de manager die de carrières van Digweed, Sasha en Carl Cox van de grond had gekregen. De jongste protegé van het label en het 7PM Management stond al te draaien, toen ik met mijn toenmalige vriendin langs een zoenende John Digweed (met zijn vrouw Justine, dat gelukkig wel) de tent van de main stage binnenliep. Toen ik op grote afstand een foto van Danny wilde maken, deed hij iets wat ik een DJ nog nooit had zien doen. Hij begon te poseren voor me. Ik heb nog een onscherpe, vage foto dat hij een plaat boven zijn hoofd de lucht in steekt. Ik dacht: 'Wat is dat voor gek?’

Little sweetheart

Maar toen hij klaar was met draaien en zich aan ons voorstelde, was het - hoe zal ik het zo goed mogelijk omschrijven - ja, was het liefde op het eerste gezicht. Wat een blije, leuke energie had die gast! In de maanden daarop werden Howells en ik dikke maatjes. Als hij in Nederland was, sliep hij bij ons iin Amsterdam, eerst in de woning van mijn vriendin, later in ons huis in de Kalvertoren, schuin boven de RoXY. Danny en ik waren zo klef close en zo knuffelig overal waar we kwamen, te knuffelig in ieder geval voor de geaarde hetero's die we waren, dat ik op een nacht werd aangesproken op de dansvloer door notabene een Amerikaan. Hij wees naar Danny, die achter de draaitafels stond en zei tegen me met een Texaans accent: 'There's your little sweetheart up there!' Het werd in onze gezamenlijke kennissenkring een gevleugelde uitspraak.

Op een dag belde hij me verdrietig op. Hij vertelde me dat hij wilde stoppen met draaien omdat het allemaal geen zoden aan de dijk zette. Hij had weinig DJ-boekingen, etcetera, etcetera. Ik moest alle zeilen bij zetten om hem te overtuigen van het feit dat hij een unieke DJ was die met God's wil en wat voetenwerk van hem zelf, een hele grote zou worden. En op dat moment bedacht ik dat ik een CD met hem zou maken, dat als ideaal muzikaal visite-kaartje zou dienen voor promoters, boekers, clubs en festivals all over the world. Dat zou hem het zetje kunnen geven, ook qua positieve energie, dat hij net nodig had. Hij had al eerder een album gemaakt, maar dat was voor Jackpot, waar hij de tracks van het label moest gebruiken. Dit keer zou hij carte blanche krijgen.

Geen deadline

Hoe we bij ID&T terecht kwamen, weet ik niet meer. Het was in ieder geval niet een voor de hand liggende keuze, maar de man die de muziekpromotie daar deed, had in ieder geval wel kaas gegeten van kwaliteits-dance. Kostijn Egberts kende ik als schrijver voor de Bassic Groove, waar ik in die jaren 'triomfen' vierde als columnist. Kostijn, die later als manager en labelbaas mede-verantwoordelijk zou zijn voor het succes van De Jeugd Van Tegenwoordig, zag het helemaal zitten met Howells en dat deed me besluiten om met ID&T in zee te gaan. Er braken nu spannende tijden aan, want ik was razend nieuwsgierig naar waar hij mee kwam. 'Kom maar bij me terug als dat ding af is,' had ik gezegd. Ik had er geen deadline bij gegeven. Had ik misschien beter wel kunnen doen.

Uiteindelijk werd er een pakketje met een CD bij me afgeleverd. Ik weet nog dat ik een lange autorit moest maken. Ik had een meer dan bovengemiddelde installatie in die wagen. Twee uur later, een half uur te laat, kwam ik op mijn bestemming. Zwevend kwam ik de auto uit. Wat een feest was dat album.
Ik herinner me mooie momenten. De luistersessie met Danny, Steve Burton en Kostijn Egberts in onze woning in de Kalvertoren, waar echte traantjes van geluk vloeiden. De release-party in de RoXY, de eerste en misschien wel de laatste keer dat Duncan en co. daar waren op hun eigen feest.

Wesley Snipes

Ik herinner me als de nacht van gisteren dat ik boven bij de VIP-ruimte stond en een zwarte Amerikaan door de dames bij de ingang werd geweigerd om die ruimte te betreden. Was het acteur Wesley Snipes. Ik zei: 'Is goed. Laat hem maar binnen.' Ik herinner me de foto-sessie voor de hoes. Als Playboy-redacteur met ingangen had ik een dikke Amerikaanse cabriolet geregeld. Fotograaf Jasper Zwartjes leek het een goed idee als hij achterop de auto ging zitten en dat ik vervolgens met een noodgang door de Amsterdamse Zeeburgertunnel reed met Danny naast me. Hard rijden was niet echt mijn grootste hobby (ik ben ooit bekeurd geweest voor te langzaam rijden), dus dat was een spannend en onvergetelijk middagje.

De reacties op het album waren unaniem lovend. Gert van Veen schreef in de Volkskrant van 20 november 1998:
Nederlands bekendste nightlife-reporter Mick Boskamp ontpopt zich steeds meer als een ontdekker van jong, veelbelovend dj-talent. Nightlife Report 1, Mick Boskamp presents. . . is een mix-cd van Danny Howells. Een Britse dj met een brede en originele platenkeuze, en een mooi vloeiende opbouw van zijn set. De lekker vette clubhouse waarmee deze Nightlife Report opent, verandert langzaam maar zeker van sfeer, om te eindigen in een wat steviger techno-trance-sound.

Iedereen blij

Ook Engelse bladen als de MixMag en Muzik kwamen met lovende recensies. En zo was iedereen blij. Maar vooral Danny. Want die belde me nooit meer op dat hij het bijltje erbij neer wilde leggen. Later liet hij door de site Love2Party optekenen:

"I've known Mick since 1997. We met for the first time at the Phoenix festival in England. I didn't know much about him then, but we struck up a friendship immediately. It was only later that I found out about his work, and the fact that he'd met several of my idols during his time as a pop journalist. I have total admiration for him and the work he has done, both then and now. His contribution to the music scene is immense, and his passion for music of ALL genres is inspirational. He has helped me so much with my career, for which I'll always be grateful.”

Die Danny toch. Hieronder de mix. Enjoy it as much as I still do.

p.s. Het tempo van dance lag wel wat hoger in die tijd, dus je bent gewaarschuwd....

Deel dit artikel