Tweede hulp bij ongelukken

Entertainment

Tweede hulp bij ongelukken

Door -

Deel dit artikel

Eigenlijk is Tino Stuij altijd in vorm. Geef hem een maagdelijk wit Word-scherm en er gebeuren wonderen. Zoals ook nu weer. 

Koop nooit een huis van een timmerman.
De plinten liggen los en het huis is nooit af.
Culinaire chefs bestellen vaak een kroketje via thuisbezorgd.
Maar dan de EHBO.
Altijd paraat, in de buurt en on duty.
Zoals de hulppost op strand.
Of tijdens evenementen en festivals.
Op de camping stonden wij onlangs een schijnbaar veilig weekje naast de THBO.
Grappend noemen wij onze bevriende buren op het grasveld de Tweede Hulp Bij Ongelukken omdat zowel Sinja als haar echtgenoot Aart zo’n beetje alle zorgdiploma’s hebben. 
Op de IC, eerste hulp en ambulance hebben ze iedereen en alles opgelapt, verbonden of afgeknepen. Ze hebben ooit een afgezette middelvinger gereanimeerd die jaren later CEO van een investeringsmaatschappij werd. 
Zo goed zijn ze.
Waar wij smeuïge verhalen uit medialand opdissen rond het kampvuur komt dit verplegende duo met nog weerzinwekkender verhalen uit de rauwe werkelijkheid van de zorg. Toen ik onlangs een kaasplanksnij-ongelukje had plus bijbehorende bloedende vinger stapte ik direct op de buurvrouw af. Heb je een pleister ?
Ze kleurde licht en keek betrapt. Voor de vorm dook ze de tent in.
‘Ik schaam me rot. Geen pleisters.
Schandalig hè ?’
Terwijl ik zacht druppelend leegbloedde konden we de ironie waarderen.
Precies. Fotografen maken zelden vakantiefoto’s.
Een dag later viel tijdens het ochtendgloren mijn lief heel sukkelig van het caravantrapje. En kon niet meer lopen. Kermend van de pijn in de brandnetels. 
In plaats van 112 kon ik niets anders bedenken dan Florence Nightingale in de aanpalende tent op haar mobieltje bellen. Geen gehoor, zacht gesnurk misschien door het tentdoek heen. 
Laat haar lekker, zei mijn lief door de tranen heen. Ze heeft vakantie.
‘Wat ? Had me dan wakker gemaakt,’ zei Sinja later op de dag nadat we enige tijd op de EHBO post in Gorinchem hadden doorgebracht. Inmiddels lag het ingezwachtelde voetje plus echtgenote al achter in de auto in de hoera-houding op weg naar huis. Einde vakantie.
Sinja checkte de zwachtels. Dat dan weer wel.
Het was medical strike two van de buuf en bij de volgende ‘medisch misser’ heb ik aangekondigd de tuchtcommissie te bellen.
Ze liet nog wel even lachend haar fluorescerende ambulance shirt zien.
Dat lag wel in de tent. Geen pleisters, geen nachtdienst als mijn vrouw de hele camping bij elkaar krijst, maar wel shinen met je fonkelende EHBO-shirt. 
Alsof je in een voetbalshirt van Ajax loopt maar intussen onderwaterhockey speelt.
Of mikado. Ik zei het al.
Koop geen huis van een timmerman.
Verwacht geen vakantiefoto’s van een fotograaf.
Eet niet bij een chef thuis.
En sterf met een glimlach op je gezicht naast een EHBO-post
Er zal vast ook zo’n vooroordeel over gynaecologen zijn maar ik waag me er niet aan.
We hebben dit ternauwernood overleefd.
Volgend jaar wordt een zorghotelletje.

Deel dit artikel