Synchroniciteit

Entertainment

Synchroniciteit

Door -

Deel dit artikel

Tino Stuij was met vrouw en zoon op bezoek bij dochter op Curaçao. En dan weet je het wel.  

Pannekoek, Muizenberg, Steenrijk, Brievengat, Brakkeput en Zuurzak. 
Bon bini na Curaçao. 
Normaal gesproken geen vakantiebestemming voor ons omdat er buiten een beetje snorkelen natuurlijk geen zak te doen is op deze Caraïbische parel. 
Strandvakanties, bierbuckets, minifrikandellen en happy hours zijn nou eenmaal niet ons ding. Wij vinden het leuk om kapot te gaan op Cambodjaanse tempeltrappen, jankend door Auschwitz te slenteren en met lichte tegenzin in onze kakibroek te kakken na een aangeboden lunch in New Delhi. Ieder z’n meuk. 
Omdat onze dochter na een gemist tussenjaar de eerste after lockdown vlucht heeft gepakt is ze hier ruim vijf maanden geleden neergestreken. 
Barbaantje, studentenkamer. 
Dus is het hoog tijd voor een familiereünie. Even samen zijn, onder elkaar. 
Dat wil zeggen, nog geen twee uur na de landing lopen we een vrolijk krijsende Jandino tegen het lijf, ‘s morgens bij de supermarkt ontmoeten we de Zandvoortse eigenaar van matraskeizer Heintje Dekbed met een kar met zes kratten bier en ’s middags op een afgelegen strand omhelzen we in verbijstering onze buurman Thomas waarvan we geen idee hadden dat hij hier was. 
Ja ja, kleine wereld. Maar wat als we vijf minuten later waren vertrokken of die afslag niet spontaan hadden gepakt? Er zijn talloze filmscripts over dit cliché geschreven en befaamd psycholoog Carl Jung beschreef het ooit als ‘synchroniciteit.’
Je denkt aan iemand die je lang niet hebt gezien en de volgende dag kom je hem of haar tegen. Dat dus. Synchroniciteit. 
Na een etmaal geen enkele bekende tegen het lijf te zijn gelopen boeken we zo’n beetje de enige activiteit van het eiland die iedere toerist onderneemt. 
De beroemde bootreis naar de afgelegen duikspot Klein Curaçao. 
Verlaten vuurtoren, quarantaine huisjes voor de slaven, scheepswrakken, parasols en alweer continu happy hour. We hebben er zin in. Mariska uit Weert heeft er vandaag iets minder zin in. Ze zit achter op het dek naast de bootbarbecue en probeert naar een verdwijnende horizon staren. Ze loopt lichtgroen aan dus haar bijnaam wordt the green egg. Wij verwachten dat ze binnen tien minuten tegen God praat op de grote witte telefoon.
Maar ze houdt alles binnen en na een gevecht van ruim twee uur tegen de golven komt ze op het vasteland weer een beetje tot zichzelf. Haar vriend ondersteunt haar. 
Ik vraag hoe het gaat.
‘Mwah.’
‘Wist je dat je ziek zou worden?’ 
‘Ja, eigenlijk wel.’
‘Want?’ 
‘Ik ben hier al eerder geweest.’
‘Dus?’
‘Ik was hier nog niet met mijn nieuwe vriend Bas. Ik wilde het graag met hem samen ervaren.’
‘Dat lijkt me echte liefde’
Ze glundert door de brakheid heen. 
‘Er zijn toch pillen tegen zeeziekte?’
‘Ja, maar dan zie ik de hele dag de wereld ondersteboven, dat werkt niet bij mij.’
Een evenwichtsorgaan dat niet geheel synchroon loopt. 
Ik mompel iets over synchroniciteit als thema van de week maar zie uiteraard een niet begrijpende blik.
‘Soms lucht kotsen een beetje op’.
‘Bij mij niet want ik kan niet kotsen.’
Okay.
Dus probeer ik een volgende tip die ik ooit van een zeeman kreeg.
‘Je kunt ook een appeltje eten, dat schijnt een wondermiddel te zijn’
'Helaas. Ik ben allergisch voor appels.’
Ik lach. Sorry, mijn tips zijn op.
‘Nou, dan zou ik maar uit de buurt van boten blijven.’
‘Dat valt niet mee,’ vervolgt ze. 
‘Want?’ 
‘Ik zit bij de reddingsbrigade van Roermond. Zoet water, dat dan weer wel.’
De ironie ontgaat ook haar niet inmiddels. 
Tip van de week: ga nooit zwemmen in Roermond.
Het loopt waarschijnlijk niet goed met je af. 
Misschien synchroonzwemmen met zo’n knijper op je neus, dat doe je overdekt.

Deel dit artikel